Francesco Guccini — La Verità songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Verità" van Francesco Guccini.
Songteksten
La voce triste del silenzio abbraccia gli angoli del tempo,
si è fatto giorno, ed è già sera e dove è andata primavera?
I camions corrono lontani, mi tengon fermo le tue mani.
Le fughe sono ormai finite sulle autostrade ormai ingiallite,
risate a vuoto si sono spente sui visi noti della gente.
Le frasi storiche son dette, le mani nobili son strette,
la mia canzone è morta già, qualcuno forse ascolterà
cercando assieme a me la verità…
Un suono triste di chitarra si sta spargendo lento in aria,
vorrei capire i miei pensieri, in sogni all’alba veritieri.
Nell’aria stanca della sera c'è un’illusione che par vera,
si son perduti anche i rumori in forme vaghe di colori.
Non sappiam più che cosa dire, ma non c'è niente da sentire,
ogni discorso si è perduto nell’urlo dolce di un minuto
e mentre l’ora se ne va, lontana sembra la città
e forse cogli un po' di verità…
Parole a vuoto son passate nel cielo breve dell’estate,
la saga falsa degli amori è già finita come i fiori.
Ma i venditori di illusioni han già cantato le canzoni,
le sale buie splenderanno e i nuovi amori nasceranno.
Nelle auto in corsa lungo i viali risplendon simboli sociali,
la corsa solita riparte, il tempo mescola le carte,
la mano ancora passerà e c'è chi perde o vincerà,
ma in quattro re non hai la verità…
Le spiagge morte, all’improvviso, si sono aperte in un sorriso,
si è sparso piano nella brezza un dolce odore di tristezza.
Il tamburino ha già suonato, ma il suo ricordo si è spezzato
e un vento denso di paura ha già percorso la pianura.
Il cavaliere morirà, il suo scudiero non saprà,
parole vuote come occhiaie si seccano sulle pietraie
e mentre il corvo volerà e l’acqua in pioggia ricadrà
nel nulla sfuma ormai la verità
nel nulla sfuma ormai la verità
nel nulla sfuma ormai la verità
nel nulla sfuma ormai la verità…
(Grazie a Roberta per questo testo)
Songtekstvertaling
De droevige stem van stilte omarmt de hoeken van de tijd,
het is dag, en het is avond, en waar is de lente gebleven?
Trucks rennen weg, Ik hou je handen vast.
De ontsnappingen zijn nu op de snelwegen nu geel,
leeg gelach ging af op de bekende gezichten van mensen.
Historische zinnen worden gesproken, nobele handen zijn geklemd,
mijn lied is al dood, iemand zal misschien luisteren
op zoek naar de waarheid met mij…
Een droevig gitaargeluid verspreidt zich langzaam in de lucht,
Ik zou graag mijn gedachten willen begrijpen, in echte dawn dromen.
In de vermoeide lucht van de avond is er een illusie die waar lijkt,
de geluiden in vage vormen van kleuren zijn ook verloren gegaan.
We weten niet meer wat we moeten zeggen, maar er valt niets te horen.,
elke speech ging verloren in de zoete schreeuw van een minuut
en als het uur voorbij gaat, lijkt de stad ver weg.
en misschien krijg je wat waarheid.…
Lege woorden zijn voorbijgegaan in de korte hemel van de zomer,
de nep liefdessaga is al voorbij als bloemen.
Maar verkopers van illusies hebben de liedjes al gezongen,
de donkere hallen zullen schitteren en er zullen nieuwe liefde geboren worden.
In auto ' s racen langs de wegen gloeien sociale symbolen,
de gebruikelijke run begint opnieuw, de tijd mengt kaarten,
de hand zal nog steeds passeren en er zijn degenen die verliezen of winnen,
maar in vier koningen heb je geen waarheid.…
De dode stranden, plotseling, geopend in een glimlach,
een zoete geur van verdriet verspreidde zich langzaam in de wind.
De tamboerijn heeft al gespeeld, maar zijn geheugen is gebroken.
en een dikke wind van angst is al over de vlakte.
De Ridder zal sterven, zijn schildknaap zal het niet weten.,
lege woorden als donkere cirkels drogen op stenen
en terwijl de kraai zal vliegen en het water in de regen zal vallen
de waarheid vervaagt nu in het niets.
de waarheid vervaagt nu in het niets.
de waarheid vervaagt nu in het niets.
de waarheid vervaagt nu in het niets.…
(Dank aan Roberta voor deze tekst)