Francesco Guccini — Keaton songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Keaton" van Francesco Guccini.
Songteksten
Lo chiamavamo Keaton quel pianista
Naturalmente perchè non sorrideva mai
Mentre noi ci ammazzavamo di risate
A vederlo là, come un parafulmine, dritto contro un cielo di guai;
Guai di tasca a violoncello, guai d' amore
Guai da vita distratta e disperata
Che ricamavano dentro al suo stupore
Una tela affascinante, ma un po' troppo delicata…
Keaton si presentò come un jazzista
Appassionato e puro, in stile Rete Tre
Coi pregiudizi di chi si sente artista
Perchè non faceva soldi, lui, con le canzoni, come me
Ma non mi accompagnava poi malvolentieri
Eravamo due grandi acrobati della malinconia
E poi, poi dobbiamo farne di mestieri
Noi che viviamo della nostra fantasia…
Parlavamo poi molto in quelle sere
In qualche bar, dopo il concerto, insonni e morti
Di politica, ciclismo, storie vere
E di come i «Weather Report» erano forti
E di come era importante fra la gente
Non essere solo musica e parole
E di come era importante che la gente
Non fosse una massa di persone sole…
Ah, Keaton, Keaton, che fine hai fatto, Keaton?
Sei poi andato in malora, Keaton?
Lo sai che ti sto venendo a cercare?
Keaton, ah, Keaton, perchè stanotte, Keaton
Proprio stanotte, Keaton, avrei bisogno di sentirti suonare…
S’illuminava poi come di colpo
Lungo l’effimero consueto di una sera
S’illuminava di una gioia grande
Quando si avvicinava a una tastiera
E preferiva quelle un poco usate
Quelle in cui tutti mettono le mani
Quelle ingiallite dal tempo, un po' scordate
Dall' ignoranza e dalla passione degli umani…
E poi una volta abbiamo litigato
Per una donna prima sua e poi mia
Lui coi suoi guai, io col mio quasi peccato
Sconfitti entrambi dalla gran malinconia;
Ci siamo persi quasi senza una parola
Ma tutti e due con più rabbia che rimpianto
Come i bambini che si fan dispetti a scuola
Come due vecchi che si sono amati tanto…
Poi ho provato a rintracciarlo dappertutto
Chiedendo a più d' un dirigente supponente
Telefonando all’Arci-caccia, all’Arci-tutto
Ma di Keaton sembra non sia rimasto niente
Se se ne parla è nel ricordo di un momento
Qualcuno dice che l’ha visto, ma lontano
E tutti, tutti con un gran sorriso spento
Come per dire: «Era un ragazzo troppo strano»
Ah, Keaton, Keaton, che fine hai fatto, Keaton?
Se mi vedessi col mio trench stile Bogart, Keaton
Sotto la pioggia che ti vengo a cercare…
Keaton, ah, Keaton, perchè mi manca, Keaton
Questa notte mi manca la tua voglia di star qui a suonare…
E finalmente un chissacchì non mi delude
Forse, però non sa, probabilmente
È in una provincia lontana come una palude
Dai nostri discorsi di suonare fra la gente;
Una provincia come una sconfitta
Meno che essere una minoranza dignitosa
E una palude è certo troppo fitta
Di voli di zanzara per suonarci qualche cosa…
Lo trovo e sembra che non sia più Keaton
Anche se è contento di vedermi
«Sembrava facile toccarlo con un dito», dice
«ma il cielo ci ha voluto tutti fermi»
E finalmente ride, ma ride tanto ed è ingrassato
E giura troppo che non sta poi male
Il jazz ormai se l'è dimenticato:
Ci son parole, tempi e ritmi anche dentro un ospedale…
E nel lasciarmi all' inizio della sera:
«E' come», dice, «alla fine del cinema muto
C'è il sonoro, non serve una tastiera…»
Ci salutiamo nel silenzio più assoluto…
Ed esco fuori con i miei giornali
E non ho voglia di ridere per niente
Ho un treno che mi aspetta alla stazione
Mi dà fastidio anche il rumore della gente…
Ah, Keaton, Keaton!
Keaton, quello vero, l’ultima volta che l’hanno visto passeggiava
Lungo le strade e per il vento di Roma
Durante le pause di un film con Franchi e Ingrassia
Aveva in corpo mille litri di alcool
La faccia la solita, senza allegria;
Si ubriacava ogni giorno con la troupe borgatara
Alla faccia della cirrosi epatica
Perchè lui ci teneva al suo pubblico
Più che al suo fegato
E gli elettricisti sono gente simpatica;
Gli urlavano infatti «anvedi s'è forte 'sto Keaton!»
Bevendo il bianco misterioso dei colli di Roma
O quello forte del sud che fa assaggiare l’infinito
A tutta la gente di bocca buona…
Songtekstvertaling
We noemden hem Keaton die pianist.
Natuurlijk omdat hij nooit lachte.
Terwijl we elkaar uitlachten.
Om hem daar te zien, als een bliksemafleider, recht tegen een hemel van problemen.;
Cello pocket troubles, love troubles
Problemen van afgeleid en wanhopig leven
Dat zij in zijne verbazing geborduurd hadden.
Een fascinerend doek, maar een beetje te delicaat.…
Keaton stelde zich voor als jazzmuzikant.
Gepassioneerd en puur, netwerk stijl Drie
Met de vooroordelen van degenen die zich een kunstenaar voelen
Omdat hij geen geld verdiende met liedjes als ik.
Maar hij ging niet boos met me mee.
We waren twee grote acrobaten van melancholie.
En dan moeten we ruilen.
Wij die leven naar onze verbeelding…
We hebben veel gepraat die nachten.
In sommige bars, na het concert, slapeloos en dood
Politiek, fietsen, echte verhalen
En hoe de "weerberichten" sterk waren
En hoe belangrijk het was voor mensen
Niet alleen muziek en woorden zijn.
En hoe belangrijk het was dat mensen
Het was geen massa eenzame mensen.…
Keaton, Keaton, Wat Is Er Met Jullie Gebeurd, Keaton?
Ben je neergegaan, Keaton?
Weet je dat ik achter je aan kom?
Keaton, Keaton, waarom vanavond, Keaton
Alleen vanavond, Keaton, wil ik je horen spelen.…
Toen lichtte het plotseling op.
Langs de kortstondige gewoonte van een avond
Hij verlichtte met grote vreugde
Bij het naderen van een toetsenbord
En hij gaf de voorkeur aan de licht gebruikte
Degenen waar iedereen zijn handen krijgt
Zij die door de tijd worden geel, een beetje vergeten
Uit de onwetendheid en passie van de mens…
En toen hadden we eens ruzie.
Voor een vrouw eerst de zijne en dan de mijne
Hij met zijn problemen, ik met mijn bijna zonde
Verslagen door grote melancholie;
We verdwaalden bijna zonder een woord
Maar beide met meer woede dan spijt.
Net als kinderen die fan zijn van wrok op school.
Zoals twee oude mannen die zoveel van elkaar hielden.…
Toen probeerde ik hem overal op te sporen.
Meer dan één zogenaamd uitvoerend
Door de Arci-hunt, de Arci-all te noemen
Maar er lijkt niets van Keaton over te zijn.
Als we erover praten is het in de herinnering van een moment
Iemand zegt dat hij het zag, maar ver weg.
En iedereen, iedereen met een grote glimlach
Alsof ik zou zeggen :" hij was een vreemde jongen.»
Keaton, Keaton, Wat Is Er Met Jullie Gebeurd, Keaton?
Als je me in mijn Bogart trench coat zag, Keaton
In de regen kom ik je zoeken…
Keaton, Keaton, waarom ik je mis, Keaton.
Vanavond mis ik je verlangen om hier te spelen.…
En eindelijk stelt een wonder me niet teleur.
Misschien, maar je weet het niet, waarschijnlijk
Het is in een provincie zo ver weg als een moeras.
Van onze toespraken tot het spelen onder het volk;
Een provincie als een nederlaag
Minder dan een fatsoenlijke minderheid zijn
En een moeras is zeker te dik
Van mosquito vluchten om iets voor ons te spelen…
Ik vind het en het lijkt erop dat het Keaton niet meer is.
Hoewel hij blij is me te zien.
"Het leek makkelijk om het met een vinger aan te raken," zegt hij
"maar de hemel hield ons allemaal stil»
En uiteindelijk lacht hij, maar hij lacht veel en wordt vetgemest.
En hij zweert te veel dat hij niet ziek is.
Jazz is het nu vergeten.:
Er zijn woorden, tijden en ritmes zelfs in een ziekenhuis…
En in het verlaten van mij aan het begin van de avond:
"Het is als, "zegt hij," aan het einde van de stille cinema
Er is geluid, je hebt geen toetsenbord nodig…»
We begroeten elkaar in absolute stilte.…
En ik ga uit met mijn papieren.
En Ik wil nergens om lachen.
Er wacht een trein op me op het station.
Het lawaai van mensen stoort me ook.…
Keaton, Keaton.
Keaton, de echte, de laatste keer dat ze hem zagen, liep hij.
Langs de straten en bij de wind van Rome
Tijdens de pauzes van een film met Franken en vetmesten
Hij had 1000 liter alcohol in zijn lichaam.
Het gezicht het gebruikelijke, zonder vreugde;
Hij werd elke dag dronken met de borgatara groep.
Op het gezicht van levercirrose
Omdat hij om zijn publiek gaf.
Meer dan zijn lever.
En elektriciens zijn aardige mensen.;
In feite schreeuwden ze tegen hem, "anvedi 's sterke' sto Keaton!»
Drinken van het mysterieuze wit van de heuvels van Rome
Of de sterke van het zuiden die je het oneindige laat proeven.
Aan alle mensen van good mouth…