Francesco Guccini — Incontro songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Incontro" van Francesco Guccini.
Songteksten
E correndo mi incontrІ lungo le scale
quasi nulla mi sembrІ cambiato in lei
la tristezza poi ci avvolse come miele
per il tempo scivolato su noi due.
Il sole che calava gi rosseggiava la citt
gi nostra ed ora straniera
incredibile e fredda;
come un istante «deja vu»
ombra della giovent№
ci circondava la nebbia.
Auto ferme ci guardavano in silenzio
vecchi muri proponevan nuovi eroi
dieci anni da narrare l’uno all’altro
ma le frasi rimanevan dentro in noi
«cosa fai ora, ti ricordi,
eran belli i nostri tempi,
ti ho scritto un anno,
mi han detto che eri ancor via».
E poi la cena a casa sua,
la mia nuova cortesia,
stoviglie color nostalgia.
E le frasi quasi fossimo due vecchi
rincorrevan solo il tempo dentro in noi
per la prima volta vidi quegli specchi
capii i quadri, i soprammobili ed i suoi.
I nostri miti morti ormai,
la scoperta di Hemingway
il sentirsi nuovi
le cose sognate e poi viste
la mia America e la sua
diventate nella via
la nostra citt tanto triste.
Carte e vento volan via nella stazione
freddo e luci accese forse per noi l¬
ed infine in breve la sua situazione
uguale quasi a tanti nostri film:
come in un libro scritto male
lui si era ucciso per natale
ma il triste racconto sembrava
assorbito dal buoi
povera amica che narravi
dieci anni in poche frasi
e io i miei in un solo saluto.
E pensavo dondolato dal vagone
«cara amica il tempo prende il tempo d noi corriamo sempre in una direzione
ma qual sia e che senso abbia chi lo sa restano i sogni senza tempo
le impressioni di un momento
le luci nel buio
di case intraviste da un treno
siamo qualcosa che non resta
frasi vuote nella testa
e il cuore di simboli pieno».
Songtekstvertaling
En me van de trap afrijden
bijna niets lijkt in haar veranderd te zijn.
verdriet wikkelde ons dan als honing
voor de tijd gleed uit over ons twee.
De zon die onderging bloosde de stad al.
al onze En nu buitenlandse
geweldig en cool;
als een instant " déjà vu»
schaduw van jeugd№
de mist was om ons heen.
Stilstaande auto ' s keken ons aan.
oude muren stelden nieuwe helden voor.
tien jaar om het elkaar te vertellen.
maar de zinnen bleven in ons.
"wat doe je nu, weet je nog,
onze tijden waren prachtig.,
Ik heb je een jaar geschreven.,
ze zeiden dat je nog weg was."
En dan eten bij hem thuis.,
mijn nieuwe hoffelijkheid,
nostalgie-gekleurd Tafelgerei.
En de zinnen waren bijna twee oud.
ze achtervolgden alleen tijd in ons.
voor het eerst zag ik die spiegels
Ik begreep de schilderijen, de meubels en de zijne.
Onze dode mythes nu,
de ontdekking van Hemingway
nieuw gevoel
dingen droomden en zagen
mijn Amerika en zijn
in de weg staan
onze stad is zo triest.
Kaarten en wind vliegen weg in het station
koud en licht aan misschien voor ons
en tenslotte zijn situatie.
bijna hetzelfde als veel van onze films.:
als in een slecht geschreven boek
hij pleegde zelfmoord voor Kerstmis.
maar het trieste verhaal leek
geabsorbeerd door oxen
arme vriend die je vertelde
tien jaar in een paar zinnen
en de mijne in één groet.
En ik dacht dat ik uit de wagen schommelde.
"beste vriend tijd kost tijd d we rennen altijd in één richting
maar wat is het en wat is het nut van degenen die weten blijven tijdloze dromen
indrukken van een moment
de lichten in het donker
van huizen gezien door een trein
wij zijn iets dat niet blijft
lege zinnen in het hoofd
en het hart van symbolen vol".