Francesco Guccini — Il Vecchio E Il Bambino songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il Vecchio E Il Bambino" van Francesco Guccini.
Songteksten
Un vecchio e un bambino
si preser per mano
e andarono insieme
incontro alla sera;
la polvere rossa
si alzava lontano
e il sole brillava
di luce non vera;
l’immensa pianura sembrava arrivare
fin dove l’occhio di un uomo
poteva guardare
e tutto d’intorno non c’era nessuno
solo il tetro contorno di torri di fumo
i due camminavano,
il giorno cadeva,
il vecchio parlava
e piano piangeva
con l’anima assente,
con gli occhi bagnati,
seguiva il ricordo
di miti passati.
I vecchi subiscon
l’ingiuria degli anni
non sanno distinguere
il vero dai sogni
i vecchi non sanno
nel loro pensiero
distinguer nei sogni
il falso dal vero.
E il vecchio diceva
guardando lontano
immagina questo
coperto di grano
immagina i frutti
e immagina i fiori
e pensa alle voci
e pensa ai colori.
E in questa pianura
fin dove si perde
crescevano gli alberi
e tutto era verde;
cadeva la pioggia
segnavano i soli
il ritmo dell’uomo e delle stagioni.
Il bimbo ristette
lo sguardo era triste
e gli occhi guardavano
cose mai viste;
e poi disse al vecchio,
con voce sognante:
«Mi piaccio le fiabe
raccontane altre»
Songtekstvertaling
Een oude man en een kind
je preser met de hand
en ze gingen samen.
Vergadering ' s avonds;
het rode poeder
hij stond ver weg.
en de zon scheen
van licht niet waar;
de onmetelijke vlakte scheen te komen.
zo ver als het oog van een man
hij kon kijken.
en overal was er niemand.
alleen de sombere omtrek van rooktorens
de twee liepen,
de dag viel,
de Oude man was aan het praten.
en langzaam huilde
met de ziel afwezig,
met natte ogen,
het volgde de herinnering
van oude mythen.
De oude subiscon
de belediging van de jaren
ze weten het niet.
the real from dreams
oude mensen weten het niet.
in hun gedachte
onderscheid in dromen
de nep van de echte.
En de Oude man zei
wegkijkend
stel je dit eens voor.
met tarwe bedekt
stel je de vruchten voor.
en stel je de bloemen voor.
en denk aan de stemmen
en denk aan de kleuren.
En op deze vlakte
hoe ver je verliest
bomen groeiden
en alles was groen.;
de regen viel
ze markeerden de zonnen.
het ritme van de mens en de seizoenen.
De baby ristette
de blik was triest.
en de ogen keken
dingen nog nooit gezien;
en toen zei hij tegen de Oude man,
met een dromerige stem:
"Ik hou van sprookjes
vertel meer»