Francesco Guccini — Il Caduto songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il Caduto" van Francesco Guccini.
Songteksten
Io, nato Primo di nome e di cinque fratelli,
uomo di bosco e di fiume, lavoro e di povertà,
ma uomo sereno di dentro, come i pesci e gli uccelli
che con me dividevano il cielo, l' acqua e la libertà…
Perchè sono in prigione per sempre, qui in questa pianura
dove orizzonte rincorre da sempre un uguale orizzonte,
dove un vento incessante mi soffia continua paura,
dove è impossibile scorgere il profilo d' un monte?
E se d' inverno mi copre la neve gelata
non è quella solita in cui affondava il mio passo
forte e sicuro, braccando la lieve pestata
che lascia la volpe, o l' impronta più greve del tasso…
Ho cancellato il ricordo e perchè son caduto,
rammento stagioni in cui dietro ad un sole non chiaro
veniva improvviso quel freddo totale, assoluto
e infine lamenti, poi grida e bestemmie e uno sparo…
Guarda la guerra che beffa, che scherzo puerile,
io che non mi ero mai spinto in un lungo cammino
ho visto quel poco di mondo da dietro a un fucile,
ho visto altra gente soltanto da dietro a un mirino…
E siamo in tanti coperti da neve gelata,
non c'è più razza o divisa, ma solo l' inverno
e quest' estate bastarda dal vento spazzata
e solo noi, solo noi che siam morti in eterno…
Io che guardavo la vita con calmo coraggio,
cosa darei per guardare gli odori della mia montagna,
vedere le foglie del cerro, gli intrichi del faggio,
scoprire di nuovo dal riccio il miracolo della castagna…
Songtekstvertaling
Ik, geboren voornaam en vijf broers,
man van hout en rivier, werk en armoede,
maar een serene man van binnenuit, zoals vissen en vogels.
die de hemel, het water en de vrijheid met mij deelde…
Omdat ik voor altijd in de gevangenis zit, hier in deze vlakte.
waar Horizon altijd een gelijke horizon najaagt,
waar een onophoudelijke wind me blaast blijft angst,
waar is het onmogelijk om het profiel van een berg te zien?
En als de winter mij bedekt met frosty snow
het is niet de gebruikelijke waar mijn stap zonk.
sterk en veilig, op jacht naar het licht gestampte
dan blijft de Vos over, of het merkteken zwaarder dan de das.…
Ik heb de herinnering gewist en waarom ik viel.,
Ik herinner me seizoenen toen achter een onduidelijke zon
het was plotseling dat totale, absolute koude
en ten slotte jammert, dan huilt en godslastering en een schot…
Kijk naar de oorlog wat een aanfluiting, wat een kinderachtige grap,
Ik had mezelf nog nooit zo gepusht.
Ik zag dat wereldje van achter een geweer.,
Ik heb alleen andere mensen van achter een zoeker gezien.…
En er zijn zoveel van ons bedekt met bevroren sneeuw,
er is geen ras of uniform meer, maar alleen winter
en deze zomer windgeveegd bastaard
en alleen wij, alleen wij die voor altijd dood zijn…
Ik die met kalme moed naar het leven keek,
wat zou ik geven om te kijken naar de geuren van mijn berg,
zie de bladeren van de cerro, de fijne kneepjes van De Beuk,
ontdek opnieuw van de Egel het wonder van de kastanje…