Francesco Guccini — Gulliver songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Gulliver" van Francesco Guccini.
Songteksten
Nelle lunghe ore d' inattivitàe di ieri
che solo certa etàpuòregalare,
Samuele Gulliver tornava coi pensieri
ai tempi in cui correva per il mare
e sorridendo come sa sorridere soltanto
chi non ha piùpaura del domani,
parlava coi nipoti, che ascoltavano l' incanto
di spiagge e odori, di giganti e nani,
scienziati ed equipaggi e di cavalli saggi
riempiendo il cielo inglese di miraggi…
Ma se i desideri sono solo nostalgia
o malinconia d' innumeri altre vite,
nei vecchi amici che incontrava per la via,
in quelle loro anime smarrite,
sentiva la balbuzie intellettuale e l' afasìa
di chi gli domandava per capire.
Ma confondendo i viaggi con la loro parodia,
i sogni con l' azione del partire,
di tutte le sue vite vagabondate al sole
restavan vuoti gusci di parole…
Poi dopo, ripensando a quell' incedere incalzante
dei viaggi persi nella sua memoria,
intuiva con la mente disattenta del gigante
il senso grossolano della storia
e nelle precisioni antiche del progetto umano
o nel mondo suo illusorio e limitato,
sentiva la crudele solitudine del nano,
sentiva la crudele solitudine del nano
nell' universo quasi esagerato,
due facce di medaglia che gli urlavano in mente:
«da tempo e mare, da tempo e mare,
da tempo e mare, da tempo e mare,
da tempo e mare non s' impara niente…»
Songtekstvertaling
In de lange uren van inactiviteit van gisteren
dat alleen een bepaalde leeftijd kan geven,
Samuel Gulliver keerde terug met gedachten.
in de dagen dat hij naar de zee Rende
en glimlachend als hij alleen weet hoe hij moet lachen
die geen angst meer heeft,
hij sprak met zijn kleinkinderen, die naar de betovering luisterden.
van stranden en geuren, van reuzen en dwergen,
wetenschappers en bemanningen en wijze paarden
het vullen van de Engelse lucht met luchtspiegelingen…
Maar als verlangens alleen nostalgie zijn
O melancholie van innumeri andere levens,
in de oude vrienden die hij op straat ontmoette.,
in hun verloren zielen,
hij voelde zich intellectueel stotteren en afasie.
die hem vroeg het te begrijpen.
Maar reizen verwarren met hun parodie,
dromen met de actie van weggaan,
van al zijn leven dwalend in de zon
lege woordenschalen bleven over.…
Daarna, denkend aan dat onophoudelijke onophoudelijke
van de verloren reizen in zijn geheugen,
intuïtief met de onachtzame geest van de reus
het grove gevoel van geschiedenis
en in de oude precisies van het Menselijke project
of in zijn illusoire en beperkte wereld,
hij voelde de wrede eenzaamheid van de dwerg,
hij voelde de wrede eenzaamheid van de dwerg
in het bijna overdreven universum,
twee gezichten van medailles die in zijn hoofd schreeuwen.:
"van tijd tot zee, van tijd tot zee,
van tijd en zee, van tijd en zee,
van tijd en zee leer je niets.…»