Francesco Guccini — Canzone Per Piero songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Canzone Per Piero" van Francesco Guccini.
Songteksten
Mio vecchio amico di giorni e pensieri da quanto tempo che ci conosciamo,
venticinque anni son tanti e diciamo un po' retorici che sembra ieri.
Invece io so che è diverso e tu sai quello che il tempo ci ha preso e ci ha
dato:
io appena giovane sono invecchiato, tu forse giovane non sei stato mai.
Ma d' illusioni non ne abbiamo avute, o forse si, ma nemmeno ricordo,
tutte parole che si son perdute con la realtà incontrata ogni giorno.
Chi glielo dice a chi è giovane adesso di quante volte si possa sbagliare,
fino al disgusto di ricominciare perchè ogni volta è poi sempre lo stesso.
Eppure il mondo continua e va avanti con noi o senza e ogni cosa si crea
su ciò che muore e ogni nuova idea su vecchie idee e ogni gioia su pianti.
Ma più che triste ora è buffo pensare a tutti i giorni che abbiamo sprecati,
a tutti gli attimi lasciati andare e ai miti belli delle nostre estati.
Dopo l’inverno e l' angoscia in città quei lunghi mesi sdraiati davanti,
liberazione del fiume e dei monti e linfa aspra della nostra età.
Quei giorni spesi a parlare di niente sdraiati al sole inseguendo la vita,
come l' avessimo sempre capita, come qualcosa capito per sempre.
Il mio Leopardi, le tue teologie: «Esiste Dio ?» Le risate più pazze,
le sbornie assurde, le mie fantasie, le mie avventure in città con ragazze.
Poi quell' amore alla fine reale tra le canzoni di moda e le danze:
«E' in gamba sai, legge Edgar Lee Masters. Mi ha detto no, non dovrei mai
pensare.»
Le sigarette con rabbia fumate, i blue jeans vecchi e le poche lire,
sembrava che non dovesse finire, ma ad ogni autunno finiva l' estate.
Poi tutto è andato e diciamo siam vecchi, ma cosa siamo e che senso ha mai
questo
nostro cammino di sogni fra specchi, tu che lavori quand' io vado a letto.
Io dico sempre non voglio capire, ma è come un vizio sottile e più penso
più mi ritrovo questo vuoto immenso e per rimedio soltanto il dormire.
E poi ogni giorno mi torno a svegliare e resto incredulo, non vorrei alzarmi,
ma vivo ancora e son lì ad aspettarmi le mie domande, il mio niente,
il mio male…
Songtekstvertaling
Mijn oude vriend van dagen en gedachten hoe lang kennen we elkaar al?,
vijfentwintig jaar is veel en laten we zeggen een beetje retorisch dat lijkt gisteren.
Maar ik weet dat het anders is en je weet hoe laat het ons heeft gekost en het heeft
gegeven:
Ik ben zo jong als ik oud geworden, je bent misschien nooit jong geweest.
Maar we hadden geen illusies, of misschien wel, maar ik weet niet eens meer,
alle woorden die verloren gaan met de realiteit die elke dag tegenkomt.
Wie vertelt wie er nu jong is hoe vaak je het mis hebt,
tot de walging van het opnieuw beginnen, want elke keer is het altijd hetzelfde.
Toch gaat de wereld door en gaat door met ons of zonder en alles is geschapen
over wat sterft en elk nieuw idee over oude ideeën en alle vreugde over huilen.
Maar meer dan triest nu is het grappig om na te denken over alle dagen die we verspild hebben,
op alle momenten die losgelaten worden en de mooie mythes van onze zomers.
Na de winter en de angst in de stad liggen de lange maanden voor,
bevrijding van de rivier en de bergen en het zure sap van onze tijd.
Die dagen praatten over niets dat in de zon lag achter het leven aan.,
zoals we altijd begrepen, als iets voor altijd begrepen.
Mijn Leopardi, jouw theologieën: "bestaat God ?"De gekste lacht,
de gekke katers, mijn fantasieën, mijn avonturen in de stad met meisjes.
Dan die liefde aan het eind echt tussen mode liedjes en dansen:
"Hij is slim, leest Edgar Lee Masters. Hij zei nee.
denken.»
De boze sigaretten rookten, de oude blauwe spijkerbroek en de paar lire,
het leek er niet op dat het zou eindigen, maar elke herfst, eindigde de zomer.
Dan is alles weg en zeggen we siam oud, maar wat zijn we en wat zin heeft het ooit
deze
onze droomreis door spiegels, jij werkt als ik naar bed ga.
Ik zeg altijd dat ik het niet wil begrijpen, maar het is als een subtiele ondeugd en meer denk ik
hoe meer ik deze immense leegte vind en alleen slaapmiddel.
En elke dag word ik weer wakker en blijf ik ongeloofwaardig, Ik wil niet opstaan,
maar ik leef nog steeds en ik wacht op mijn vragen, mijn niets,
mijn fout.…