Francesco Guccini — Canzone Della Triste Rinuncia songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Canzone Della Triste Rinuncia" van Francesco Guccini.
Songteksten
Le luci dentro al buio sono andate via e l' allegria comprata è già sparita,
il giorno dopo è sempre la malinconia che spezza la magia di un' altra vita.
La forza che ti lega è grande più di te, l' anello al collo si stringe sempre
più:
non dare più la colpa al mondo o a lei per la rinuncia triste a quello che non
sei…
Lo sai cosa vuol dire stare giorni interi a buttar via nel niente solo il niente;
fai mille cose, ma sono sempre i tuoi pensieri che scelgono per te diversamente.
Son stanco d' aver detto le cose che dirò, di aver già fatto le cose che farò,
ma è tardi, troppo tardi, piangere ormai sulla rinuncia triste a quello che non
fai…
Credevo l' incertezza possibilità e il dubbio assiduo l' unica ragione,
ma quali scelte hai fatto in piena libertà: ti muovi sempre dentro a una
prigione…
Non è la luce o il buio né l' ero ed il sarò, non è il coraggio che ti fa dir «vivrò»,
è solo un' altra scusa che usare vuoi per la rinuncia triste a quello che non
puoi…
Non voglio prender niente se non so di dare, io e chissà chi decidono ciò che
posso,
non ho la voglia o la forza per poter cambiare me stesso e il mondo che mi vive
addosso…
E forse sto morendo e non lo so capire o l' ho capito e non lo voglio dire,
rimangono le cose senza falso o vero, e la rinuncia triste a quello che io ero.
Songtekstvertaling
De lichten in het donker zijn weg en de vreugde is al weg,
de volgende dag is altijd de melancholie die de magie van een ander leven breekt.
De kracht die je bindt is groter dan jij, de ring om je nek wordt altijd strakker.
hoger:
geef de wereld of haar niet langer de schuld van de droevige afstand van wat niet
zes…
Je weet hoe het is om dagen door te brengen met het weggooien van niets.;
je doet duizend dingen, maar het zijn altijd je gedachten die anders voor je kiezen.
Ik ben het zat om de dingen te zeggen die ik ga zeggen, om de dingen die ik ga doen al gedaan te hebben.,
maar het is te laat, te laat, ween nu over de droevige afstand van wat niet
doen…
Ik geloofde de mogelijkheid onzekerheid en de ijverige twijfel de enige reden,
maar welke keuzes heb je gemaakt in volledige vrijheid: je beweegt altijd binnen een
gevangenis…
Het is niet het licht of het duister of de Ik was en de Ik zal zijn, het is niet de moed die je laat zeggen " Ik zal leven»,
het is gewoon een ander excuus dat je wilt gebruiken voor droevige afstand van wat je niet doet
u kunt…
Ik wil niets nemen als ik niet weet te geven, ik en wie weet wie beslissen wat
Dat kan ik.,
Ik heb niet de wil of de kracht om mezelf en de wereld die mij leeft te kunnen veranderen.
op hem.…
En misschien ga ik dood en ik begrijp het niet of ik begrijp het en Ik wil het niet zeggen,
dingen blijven zonder vals of waar, en droevige afstand van wat ik was.