Francesco Guccini — Antenòr songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Antenòr" van Francesco Guccini.
Songteksten
Si chiamava Antenòr e niente
si chiamava Antenòr e basta
perché per certa gente non
importa grado o casta
importa come vivi
ma forse neanche quello
importa se sai usare bene il laccio od il coltello.
Antenòr uscì di casa
uscì di casa quella sera
garrivano i suoi pensieri come
fossero bandiera
ma gli occhi erano fessura
e il viso tirato a brutto
come all’età in cui credi d’aver
fatto quasi tutto.
Un cavallo nitrì, ma quando? una
donna rise,
ma dove?
la luna uno scudo bianco, un carro le stanghe
in alto
chitarra ozio parole, chitarra ozio
parole.
La pompa un ricordo stanco, un mare quell’erba
nera
può darsi fosse romantico. ma lui non lo sapeva.
Quella donna rideva ad ore,
quella luna solo
uno sputo
e per quel cavallo non avrebbe
speso anche un minuto
è difficile far rumore
sulle cose che c’hai ogni giorno
le tue braghe, il tuo sudore, e
l’odore che porti
attorno.
Lo cantina era quasi vuota
scarsa d’uomini e d’allegria
se straniero l’avresti detta quasi
piena di nostalgia
nostalgia ma di che cosa, d’un
oceano
mai guardato
d’una Europa mai sentita, d’un
linguaggio
mai parlato?
Antenòr chiese da bere. e scambiò qualche saluto
calmo e serio danzò tutto il rituale ormai saputo
uomo e uguale coi suoi pari
quasi pari con gli anziani
come breve quella sera, come
lunghi i suoi domani.
Proprio allora qualcuno entrando
nella luce do dentro al buio
lo insultò quasi sussurrando, ma sembrava che
stesse urlando
come per uno schiaffo, come
per uno sputo
Antenòr lo guardò sorpreso, lo studiò e non
lo conosceva
e il motivo restò sospeso, fra io gente ferma
in attesa
e lui non lo sapeva, e fui non io sapeva.
Poi sentì di uno donna il nome,
già scordato o non conosciuto
quante volte per altri è vita quello
che per noi
è un minuto;
guardò gli uomini per cercare
occhi, dialogo,
spiegazione
non trovò condanne non
trovò
un’assoluzione
Antenàr uscì di fuori
bilanciando il suo coltello
per danzare malvolentieri passi
e ritmi do duello
una donna non ricordata ed un uomo mai visto
prima
io legavano tra loro come versi
con la rima.
Fintò basso e scartò dilato
quanti sguardi sentì sul viso
si sentì migliore e stanco
si sentì come un sorriso
che serata tutta ai contrario
proprio niente da ricordare
puntò il ferro contro il viso vide
il sangue
zampillare.
Tutto quanto ero stato un lampo
Antenòr respirava forte
fece il gesto di offrir la mano
guardò l’altro e capi pian piano
che tuffo ero stato invano
che l’altro cercava morte
capì che doveva farlo, farlo in fretta perché
non c’era
motivo per ammazzarlo
l’altro cadde e non rispondeva
e lui non lo sapeva, e lui non lo sapeva,
Antenòr lo guardò cadere
sentì dire la colpa è mia
senti dire è stato un uomo
senti dire fuggi via
lo giustizia disse bandito
ma un poeta gli avrebbe detto
che ero come l’Ebreo errante.
come il Bàtavo
maledetto.
Quante volte ci è capitato
di trovarci di fronte o un muro
quante volte abbiam picchiato
quante volte subito duro
quante cose nate per sbaglio
quanti sbagli nati per caso
quante volte l’orizzonte non va oltre il nostro naso.
Quante volte ci sembra piana
mentre sotto gioca d’azzardo
questa vita che ci birillo
come bocce do biliardo
questa cosa che non sappiamo
questo conto senza gli osti
questo gioco do giocare fino in fondo a tutti i costi.
Songtekstvertaling
Het heette antenne en niets.
het was maar een antenne.
omdat sommige mensen dat niet doen.
klasse of kaste importeren
het maakt uit hoe je leeft.
maar misschien zelfs dat niet.
het maakt uit of je weet hoe je de lanyard of het mes moet gebruiken.
Antenne verliet het huis
hij verliet het huis die nacht.
garrivanano denkt als
waren vlag
maar de ogen waren doorgesneden.
en het gezicht naar lelijk getrokken
zoals op de leeftijd dat je denkt dat je was
bijna alles.
Een nitri paard, maar wanneer? een
donna rise,
maar waar?
de maan een wit schild, een strijdwagen de notenbalken
top
guitar idleness words, guitar idleness
woord.
De pomp een vermoeide herinnering, een zee die gras
zwart
misschien was het romantisch. maar hij wist het niet.
Die vrouw lachte om uren.,
alleen die maan
spit
en voor dat paard zou niet
ik heb er maar een minuut over gedaan.
het is moeilijk om lawaai te maken.
over de dingen die je elke dag hebt
je slipje, je zweet, en
de geur die je brengt
rond.
De kelder was bijna leeg.
gebrek aan mannen en vreugde
als je een buitenlander was, had je het bijna gezegd.
vol nostalgie
nostalgie, maar waarvan, van een
oceaan
nooit gekeken
van een Europa nooit gevoeld, van een
taal
ooit gepraat?
Antenor vroeg om een drankje. en heb wat groeten uitgewisseld.
kalm en serieus danste al het ritueel dat nu bekend is.
man en gelijk met zijn gelijken
bijna gelijk aan de ouderen
hoe kort die avond, hoe
lang de jouwe morgen.
Toen kwam er iemand binnen.
in het licht geef ik toe in het donker
ze beledigde hem bijna fluisterend, maar het leek erop dat
hij schreeuwde.
als voor een klap, als
voor een spit
Antenor keek verbaasd naar hem, bestudeerde hem en niet
ze kende hem.
en de reden werd opgeschort, onder mij nog steeds mensen
afwachting
en hij wist het niet, en fui wist het niet.
Toen hoorde hij de naam van een vrouw.,
al vergeten of niet bekend
hoe vaak voor anderen is het leven dat
dat is voor ons.
het is een minuut.;
hij keek naar de mannen om naar te zoeken.
ogen, dialoog,
uitleg
hij vond geen veroordelingen.
vinden
kwijtschelding
Antenne ging naar buiten.
zijn mes in balans houden
om kwaadaardige stappen te dansen
en duel ritmes
een vrouw niet herinnerd en een man nooit gezien
voor
zij bonden hem samen als tekenen.
met rijm.
Hij deed alsof hij laag was en wees verwijd af.
hoeveel blikken hij op zijn gezicht voelde
hij voelde zich beter en moe.
het voelde als een glimlach.
wat een tegenvaller.
niets om te onthouden.
hij richtte het strijkijzer tegen zijn gezicht.
bloed
stromende.
Alles wat ik had was een flits
Antenne ademde hard.
hij maakte het gebaar van het aanbieden van zijn hand
hij keek naar de ander en hoofd langzaam
wat een duik was ik voor niets geweest.
dat de ander op zoek was naar de dood.
hij begreep dat hij het moest doen, doe het snel want
er was geen
reden om hem te doden
de andere viel en gaf geen antwoord
en hij wist het niet, en hij wist het niet,
Antenor zag hem vallen.
hij hoorde dat het mijn schuld was.
luister, het was een man.
hoor me zeggen ren weg
Gerechtigheid zei bandiet
maar een dichter zou het hem verteld hebben.
dat ik een Wandelende Jood was.
zoals de Batavo
vervloekt.
Hoe vaak is het al gebeurd?
om voor ons of voor een muur te staan
hoe vaak hebben we verslagen
hoe vaak onmiddellijk hard
hoeveel dingen zijn er per ongeluk geboren?
hoeveel fouten ontstaan door toeval
hoe vaak gaat de horizon niet verder dan onze neus.
Hoe vaak lijkt het plat
tijdens het gokken
dit leven waar ik van hou
eet poolkommen.
dit ding weten we niet.
dit account zonder de hosts
dit spel speelt tot op de bodem tegen elke prijs.