Francesco Guccini — Addio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Addio" van Francesco Guccini.
Songteksten
Nell’anno '99 di nostra vita
Io, Francesco Guccini, eterno studente
Perch? La materia di studio sarebbe infinita
E soprattutto perch? So di non sapere niente,
Io, chierico vagante, bandito di strada,
Io, non artista, solo piccolo baccelliere,
Perch?, per colpa d’altri, vada come vada,
A volte mi vergogno di fare il mio mestiere,
Io dico addio a tutte le vostre cazzate infinite,
Riflettori e paillettes delle televisioni,
Alle urla scomposte di politicanti professionisti,
A quelle vostre glorie vuote da coglioni…
E dico addio al mondo inventato del villaggio globale,
Alle diete per mantenersi in forma smagliante
A chi parla sempre di un futuro trionfale
E ad ogni impresa di questo secolo trionfante,
Alle magie di moda delle religioni orientali
Che da noi nascondono soltanto vuoti di pensiero,
Ai personaggi cicaleggianti dei talk-show
Che squittiscono ad ogni ora un nuovo «vero»
Alle futilit? Pettegole sui calciatori miliardari,
Alle loro modelle senza umanit?
Alle sempiterne belle in gara sui calendari,
A chi dimentica o ignora l’umilt…
Io, figlio d’una casalinga e di un impiegato,
Cresciuto fra I saggi ignoranti di montagna
Che sapevano Dante a memoria e improvvisavano di poesia,
Io, tirato su a castagne ed ad erba spagna,
Io, sempre un momento fa campagnolo inurbato,
Due soldi d’elementari ed uno d’universit?,
Ma sempre il pensiero a quel paese mai scordato
Dove ritrovo anche oggi quattro soldi di civilt…
Io dico addio a chi si nasconde con protervia dietro a un dito,
A chi non sceglie, non prende parte, non si sbilancia
O sceglie a caso per I tiramenti del momento
Curando per? Sempre di riempirsi la pancia
E dico addio alle commedie tragiche dei sepolcri imbiancati,
Ai ceroni ed ai parrucchini per signore,
Alle lampade e tinture degli eterni non invecchiati,
Al mondo fatto di ruffiani e di puttane a ore,
A chi si dichiara di sinistra e democratico
Per?? Amico di tutti perch? Non si sa mai,
E poi anche chi? Di destra ha I suoi pregi e gli? Simpatico
Ed? Anche fondamentalista per evitare guai
A questo orizzonte di affaristi e d’imbroglioni
Fatto di nebbia, pieno di sembrare,
Ricolmo di nani, ballerine e canzoni,
Di lotterie, l’unica fede il cui sperare…
Nell’anno '99 di nostra vita
Io, giullare da niente, ma indignato,
Anch’io qui canto con parola sfinita,
Con un ruggito che diventa belato,
Ma a te dedico queste parole da poco
Che sottendono solo un vizio antico
Sperando per? Che tu non le prenda come un gioco,
Tu, ipocrita uditore, mio simile…
Mio amico…
Songtekstvertaling
In het jaar ' 99 van ons leven
Ik, Francesco Guccini, eeuwige student.
Perch? Het onderwerp van studie zou eindeloos zijn
En vooral waarom? Ik weet dat ik niets weet.,
Ik, dwalende cleric, straat bandiet,
Ik, geen kunstenaar, gewoon een klein baccalaureaat.,
Perch? vanwege anderen, ga als je gaat,
Soms schaam ik me om mijn werk te doen.,
Ik neem afscheid van al je eindeloze onzin.,
Televisiereflectoren en pailletten,
Op de ongebreidelde kreten van professionele politici,
Op die lege glorie van jou.…
En ik neem afscheid van de wereld van het Global village.,
Om te diëten om jezelf in een slanke vorm te houden
Voor degenen die altijd praten over een triomfantelijke toekomst
En aan elke prestatie van deze triomfantelijke eeuw,
Op de modemagie van oosterse religies
Dat alleen lege gedachten zich voor ons verbergen,
Aan de zeurende personages van de talkshows
Dat piept op elk uur een nieuwe "ware"»
In futilit? Roddels over miljardairvoetballers,
Naar hun modellen zonder menselijkheid?
Aan de evergreens belle in competitie op kalenders,
Voor hen die de vernederingen vergeten of negeren…
Ik, de zoon van een huisvrouw en een werknemer,
Verheven als een onwetende, wijze berg.
Wie kende Dante uit zijn hoofd en geïmproviseerd poëzie,
Ik reed naar kastanjes en gras in Spanje.,
Ik, altijd een moment geleden campagnolo inurbato,
Twee basis-en een universiteitsgeld?,
Maar altijd de gedachte aan dat land nooit vergeten
Waar ik zelfs vandaag vier geld van de beschaving vind…
Ik neem afscheid van degenen die zich achter een vinger verstoppen.,
Aan hen die niet kiezen, niet deelnemen, niet zwaaien
Of willekeurig kiezen voor de tocht van het moment
Genezen? Altijd je buik vullen
En ik neem afscheid van de tragische komedies van witgekleurde graven.,
Op wassen en pruiken voor dames,
Aan de lampen en tincturen van het eeuwige niet gerijpt,
Naar de wereld van schurken en hoeren per uur,
Aan hen die zich links en democratisch verklaren
Per?? Waarom iedereen zijn vriend? Je weet maar nooit.,
En wie dan? Rechts heeft zijn verdiensten en de? Vriendelijk
Ed? Ook fundamentalistisch om problemen te voorkomen
Aan deze horizon van zakenlieden en bedriegers
Gemaakt van mist, vol van look,
Vol dwergen, dansers en liederen,
Van loterijen, het enige geloof om op te hopen…
In het jaar ' 99 van ons leven
Ik, Nar uit het niets, maar verontwaardigd,
Ik zing hier ook met uitgeput woord,
Met een brul die te laat komt,
Maar ik draag deze woorden onlangs op aan u.
Achter een oude ondeugd
Hoop je dat? Dat je ze niet als een spel ziet.,
Gij, gij hypocriet luisteraar, mijn vriend…
Mijn vriend.…