Francesco De Gregori — Marianna al bivio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Marianna al bivio" van Francesco De Gregori.
Songteksten
Cade pioggia, cade neve,
non ho pi№ la mia virt№,
cosa importa quel bambino alla finestra.
Il dolore della gente non riguarda la mia et,
chiude gli occhi e per un giorno sempre festa.
Anna morta, Mario non c' pi№,
non hanno pi№ parole.
Le canzoni che scrivevo non le riconosco pi№,
sono l’ombra di un fantasma che cammina,
ma Susanna mi d la mano come prima.
Ho dormito troppo a lungo,
la montagna era stregata
da un poeta che suonava il pianoforte,
ho sognato le mie mani che sparivano nel buio
mentre Dio me le stringeva un pІ pi№ forte.
Quattro porte, quattro verit e ognuno sorrideva,
e il palazzo di granito
con un uomo che gridava
e la luna che sembrava una patata.
Ma Susanna non l’ho dimenticata.
E Marianna camminava con il sole nei capelli,
aggrappata a un Paradiso di stagnola.
Ogni uomo che passava ne toccava la sorgente
e lasciava la sua anima da sola,
e la strada divideva due esistenze parallele,
l’orizzonte ne copriva la realt.
E Marianna non sapeva cosa fosse veramente quel diamante
che stringeva nella mano,
mentre il sole la seguiva da lontano.
Cade piogga cade neve,
chi ha guardato le mie carte
sa che forse la mia vita gi decisa.
Lilly Greco non capisce ma che Dio lo benedica,
ho un bicchiere e una bistecca e mi diverto.
Quattro porte, quattro verit e ognuno sorrideva,
e il palazzo di granito
con un uomo che gridava
e la luna che sembrava una patata.
Ma Susanna non l’ho dimenticata.
Songtekstvertaling
Regen valt, sneeuw valt,
Ik heb niet meer№ my virt№,
wat kan dat kind aan het raam schelen?
De pijn van mensen gaat niet over mijn et,
sluit je ogen en voor één dag altijd feesten.
Anna dood, Mario No more№,
ze hebben geen woorden meer.
Ik herken de liedjes die ik schreef niet meer.,
Ik ben de schaduw van een wandelende geest,
maar Susanna schudt mijn hand zoals ze vroeger deed.
Ik heb te lang geslapen.,
de berg was behekst.
door een dichter die piano speelt,
Ik droomde dat mijn handen verdwenen in het donker.
terwijl God ze voor me vasthield een pi pi№ forte.
Vier deuren, vier waarheden en iedereen glimlachte,
en het granieten Paleis
met een man die schreeuwt
en de maan die op een aardappel leek.
Maar ik ben Susanna niet vergeten.
En Marianna liep met de zon in haar haar,
zich vastklampen aan een blikparadijs.
Iedere man die voorbijging raakte zijn bron.
en liet haar ziel met rust.,
en de weg verdeelde twee parallelle bestaan,
de horizon bedekt de realiteit.
En Marianna wist niet wat die diamant echt was.
handen vasthouden,
terwijl de zon haar van ver volgde.
Regen valt sneeuw valt,
die naar mijn kaarten keek.
hij weet dat mijn leven misschien al besloten is.
Lilly Greco begrijpt het niet, maar God zegene hem.,
Ik heb een glas en een steak en ik heb plezier.
Vier deuren, vier waarheden en iedereen glimlachte,
en het granieten Paleis
met een man die schreeuwt
en de maan die op een aardappel leek.
Maar ik ben Susanna niet vergeten.