Fran Perea — Uno mas uno son 7 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Uno mas uno son 7" van Fran Perea.
Songteksten
En un andén de la estación
Bajo el sol abrasador
Tu hablabas de un rascacielos
Del cielo de nueva york
Vente pronto a ver el
Y tu envía una postal
Yo ya sabía que aquel día era el final
Ahora tengo mucho más
Rojo, negro, par o impar
Por fin la suerte trae un as
Y un cristal para mirar
Y una pared para colgar
Siete caras sonriendo en una foto de carnet
Mis cuentos no hablaban de historia hechas de casualidad
Nadie me dijo que el destino daba esta oportunidad
Uno más uno son siete, quién me lo iba a decir
Que era tan facil ser feliz
Cuantos años llevo aqui
Cuantos me pueden quedar
Cual es el precio exacto
De la felicidad
Quien se acordara de mi
Quien te volvera a mirar
Quien pulsa las manijas
De la casualidad
Una caricia del ayer
Unas postales sin firmar
Y aquel disco de los burning
No son cosas que guardar
Hoy sonrio al recordar
Que soñabas con volar
Desde los bancos de madrid
No se puede ver el mar
Si hubo un tiempo para mi
Ahora es para los seis
Esta saliendo el cafe
Otra vez comienza el lio
Como cada amanecer
Hay tostadas para tres
Arreglad la habitación
Este cuadro de familia
Se merece una cancion
Songtekstvertaling
Op een perron van het station
Onder de brandende zon.
Je had het over een wolkenkrabber.
Vanuit de lucht van New york
Kom snel om de
En je stuurt een ansichtkaart
Ik wist al dat die dag het einde was.
Nu heb ik veel meer.
Rood, zwart, even of oneven
Eindelijk brengt geluk een aas
En een glas om naar te kijken
En een muur om op te hangen
Zeven lachende gezichten op een fotokaart
Mijn verhalen spraken niet over geschiedenis gemaakt door toeval
Niemand vertelde me dat het lot me deze kans gaf.
Eén plus één is zeven.
Dat het zo makkelijk was om gelukkig te zijn
Hoeveel jaar ben ik hier al?
Hoeveel kan ik er nog over hebben?
Wat is de exacte prijs
Van geluk
Wie zal mij herinneren
Wie zal weer naar je kijken
Wie drukt op de handgrepen
Van het toeval
Een streling van gisteren
Enkele niet-ondertekende ansichtkaarten
En die brandende plaat
Het zijn geen dingen om te bewaren.
Vandaag lach ik zoals ik me herinner.
Dat je droomde van vliegen
Van de banken van madrid
Je kunt de zee niet zien.
Als er een tijd voor mij was
Nu is het voor de zes.
Er komt koffie uit.
Opnieuw begint de rotzooi.
Zoals elke ochtend
Er is toast voor drie.
Repareer de kamer.
Deze familiefoto
Hij verdient een lied