Fiorella Mannoia — L'ultimo Babbo Natale songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'ultimo Babbo Natale" van Fiorella Mannoia.
Songteksten
Sono tagli sui polsi le parole
sono foglie d’autunno senza sole
nascondigli perfetti dal rancore
tutto quello che resta da mangiare
Sono mani testarde da legare
le migliori son quelle da mimare
costruite da bocche prelibate
poi distrutte dal tempo e abbandonate
Sono lunghi abiti da accorciare
sono gambe di donne da scoprire
arrossite tra dita maliziose
ingiallite su pelle da buttare
Sono solo parole le parole
sono l’ultimo fiato da ingoiare
resistenti alla ruggine del mare
tutto quello che resta da sapere
Ah le parole, parole
non sono altro che tutto quello che ci muove
Verso le cose, le cose
non sono altro che tutte quante le parole
che ogni giorno inventiamo
per dare un senso al tempo che sfugge alle parole
Sono bolle di sapone da salvare
dagli spigoli di chi le fa scoppiare
sono unghie rosse da smaltare
per ogni ruga stanca da coprire
Sono maschere anche quando non è carnevale
angoli bui di una bocca da baciare
cadute in basso come le tue scuse
volate in alto con le mie braccia tese
Sono solo parole le parole
sono l’ultimo Babbo Natale
la verità che poi fa male
tutto quello che resta di mio padre
Ah le parole, parole
non sono altro che tutto quello che ci muove
Verso le cose, le cose
non sono altro che tutte quante le parole
che ogni giorno inventiamo
per dare un senso al tempo che sfugge alle parole
Che sfugge alle parole, alle parole
Che sfugge alle parole, alle parole
Songtekstvertaling
Zijn sneden op de polsen de woorden
zijn herfstbladeren zonder zon
perfecte schuilplaatsen voor wrok
alles wat nog te eten is
Het zijn koppige handen om te binden.
de besten zijn degenen die nabootsen
gebouwd uit voortreffelijke monden
daarna vernietigd en achtergelaten.
Zijn lange jurken te verkorten
zijn benen van vrouwen te ontdekken
roodheid tussen ondeugende vingers
geel op leer om te gooien
Woorden zijn slechts woorden.
Ik ben de laatste adem die ik inslik.
bestand tegen zeeroest
alles wat nog te weten valt
Ah de woorden, woorden
Ik ben niets anders dan alles wat ons beweegt.
Naar dingen, dingen
ze zijn niets anders dan alle woorden
dat we elke dag
om de tijd te begrijpen die aan woorden ontsnapt.
Zijn zeepbellen op te slaan
uit de hoeken van degene die ze laat barsten
zijn rode nagels aan glazuur
voor elke vermoeide rimpel om te bedekken
Het zijn maskers, zelfs als het geen kermis is.
donkere hoeken van een mond om te kussen
valt neer als je excuses
vlieg hoog met mijn armen uitgestrekt
Woorden zijn slechts woorden.
Ik ben de laatste Kerstman.
de waarheid die dan pijn doet
alles wat er over is van mijn vader
Ah de woorden, woorden
Ik ben niets anders dan alles wat ons beweegt.
Naar dingen, dingen
ze zijn niets anders dan alle woorden
dat we elke dag
om de tijd te begrijpen die aan woorden ontsnapt.
Dat ontgaat de woorden, de woorden
Dat ontgaat de woorden, de woorden