Finntroll — Korpens Saga songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Korpens Saga" van Finntroll.
Songteksten
Jag sag min här av troll och vätte.
Slappa spjut sa langt ögat mätte.
Tusende kroppar alla döda och svala.
Min arme ur skogen nu lag i dvala.
Da sjöng honan mörk en sang av hat.
Hon lovade bort gravor själar till mat.
At en dyster ande ur springornas rike.
En runa ristades aldrig skadats en like.
Som en blixt i natten av eldens färg.
En kraft som kväljde i kött och märg.
En tunga av illdad och sottig svärta.
Nu hördes et skrik av tusens smärta.
Skogens topp och klippans kant som värn.
Svart som askmoln och skogens tjärn.
Fjädrar nu spreta där skinnet voro.
Till tiders slut de nu ropa sin oro.
Sa miste rivarn sin bror av kamp.
De flög sin väg till världens kant.
Av ett glömt och fasligt trolldoms dad.
Det förkolnade sinnet kände ingen nad.
Nu faller skyars svarta mästare.
Slagsfältets kall och likets kyla.
Än fulla av slagens rus och svekets hat.
De gnaga utan ära pa krigets ruttna mat.
… till Tiders ände.
The Tale Of The Raven
I saw my horde of trolls and wraiths
Bent spears as far as the eye can see
A thousand bodies all dead and cold
My forest army now lies in hibernation
Then she sang a dark tune of hate
She promised gifts, souls for food
To a somber spirit from the kingdom of twilight
A rune etched, one never before seen
Like a lightning bolt in the night with firey color
A force that swells in flesh and marrow
A tongue of ill omen and black stains
Now heard are screams of thousands in pain
Treetops and mountain peaks for leverage
Black as thunderheads and forest bogs
Feathers sprouting where skin once was
Til the end of time they proclaim their worries
So did the shredder lost his brother in war
They flew to the edge of the world
By a forgotten and sinister magic
The charred spirit felt no remorse
Now falls the master of black skies
The call of the battle and the chill of the corpse
Still filled with the heat of battle and burning hate
They feed without honor on the rotting remains of war
…until the end of Time
Songtekstvertaling
Ik zag mijn leger van trollen en natter.
Slappe speren tot nu toe het oog gemeten.
Duizenden lijken allemaal dood en cool.
Mijn leger ligt nu in winterslaap.
Toen zong het vrouwtje donker een lied van haat.
Ze beloofde graven zielen weg om te eten.
Een sombere geest uit het rijk der bronnen.
Een rune is nooit beschadigd.
Als een flits in de nacht van de kleur van vuur.
Een kracht die ziek werd in vlees en merg.
Een tong van verdoemde en rokerige zwartheid.
Nu werd er een schreeuw gehoord van de pijn van de tusen.
De top van het bos en de rand van de klif als schild.
Zwart als aswolken en woudteer.
Veren verspreiden zich nu waar de huid was.
Tot het einde der tijden roepen ze nu hun bezorgdheid uit.
Sa miste rivarn zijn broer van de strijd.
Ze vlogen hun weg naar de rand van de wereld.
Van een vergeten en vreselijke hekserij vader.
De verkoolde geest voelde geen nad.
Nu valt de zwarte kampioen van de hemel.
De kou van het slagveld en de kou van het lijk.
Maar vol van de toorn van de strijd en de haat van verraad.
Ze knagen zonder eer aan het rotte voedsel van de oorlog.
tot het einde der tijden.
Het Verhaal Van De Raaf
Ik zag mijn horde trollen en spoken.
Gebogen speren zover het oog kan zien
Duizend lijken, allemaal dood en koud.
Mijn bosleger ligt nu in winterslaap.
Toen zong ze een donkere melodie van haat.
Ze beloofde geschenken, zielen als voedsel.
Op een sombere geest uit het koninkrijk van de schemering
Een rune geëtst, nog nooit eerder gezien.
Als een bliksemschicht in de nacht met een vuurige kleur
Een kracht die zwelt in vlees en merg
Een tong van slecht voorteken en zwarte vlekken
Nu horen we geschreeuw van duizenden mensen in pijn.
Boomtoppen en bergtoppen als hefboom
Zwart als thunderheads en bosbogs
Veren ontkiemen waar ooit huid was
Tot het einde der tijden verkondigen ze hun zorgen
Net als de shredder verloor zijn broer in de oorlog.
Ze vlogen naar de rand van de wereld
Door een vergeten en sinistere magie.
De verkoolde geest voelde geen wroeging.
Nu valt de meester van de zwarte lucht
De roep van de strijd en de kou van het lijk
Nog steeds gevuld met de hitte van de strijd en brandende haat
Ze voeden zich zonder eer aan de rottende overblijfselen van de oorlog.
... tot het einde der tijden