Fernando Delgadillo — Mensajes songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mensajes" van Fernando Delgadillo.
Songteksten
Recorro a diario una franja de costa
De arena blanca de sol y de sal
Que golpea eternamente noche y da El oleaje del mar.
Aqu he venido a dar por accidente
Para afrontar la existencia y azar
Que lleve el nufrago de sus anhelos
Y la tempestad.
Mis caminatas se han vuelto el objeto
De cada maana que salgo a buscar
En la distancia la vela de un barco
Que algn da vendr.
Le di por nombre la Isla del Olvido
Y entre otras cosas me puse a juntar
La variedad de formas de botellas
Que abandona el mar.
Y as encontrando ya hace mucho tiempo
En una de ellas me hall esta seal:
Sigo esperado por ti cada ocaso
En el mismo lugar.
La nota no tena firma ni fecha
Como tampoco marcaba un lugar
E imagin que encontraba en el mundo
Otro nufrago ms.
Sin tiempo y firma y de ninguna parte
Te salgo a buscar,
Deca el mensaje en la misma botella
Que devolv al mar.
As mi vida en la Isla del Olvido
Adonde cantan las olas del mar
Abandonando maderos sin tiempo
Y sueos sin hogar.
De arena blanca en la noche estrellada
De luminosas maanas sin ms Que andar dejando en la arena mis huellas
Que el mar borrar.
Siempre esperando el ala de una vela
Que me quisiera a su viaje invitar
Hallar los restos de aquellos
Que ya no han vuelto a navegar.
Se sigue aqu slo que hace algn tiempo
Que extraamente he empezado a encontrar
Mensajes de otros naufragios que han visto
Una vela en la mar.
Y as como ellos llegan a mi playa
Cada crepsculo vuelvo a lanzar
A un mensajero nombrando un anhelo
Que tarda en llegar.
Junto con unas palabras de aliento
Que escribo a quien las pudiera encontrar
En el mensaje que en esta botel
Songtekstvertaling
Ik reis elke dag een strook kust
Van wit zand van zon en zout
Dat raakt eeuwig nacht en geeft de zee golf.
Hier kwam ik om per ongeluk te geven.
Om het bestaan en de kans onder ogen te zien
Moge ze de nufrago van haar verlangens dragen.
En de storm.
Mijn wandelingen zijn het object geworden
Elke ochtend ga ik op zoek.
In de verte het zeil van een schip
Wat een vendr.
Ik noemde het het eiland van vergetelheid.
En onder andere begon ik te verzamelen
De verscheidenheid aan flesvormen
De zee verlaten.
En zoals het al lang geleden vond
In een van hen vind ik dit zegel:
Ik blijf elke zonsondergang op je wachten.
Zelfde plek.
Noot heeft geen handtekening of datum
Omdat het geen plek markeerde
En ik stel me voor dat ik vond in de wereld
Nog een nufrago ms.
Geen tijd en handtekening en nergens
Ik ga je halen.,
Deca het bericht in dezelfde fles
Ga terug naar zee.
Als mijn leven op het eiland van vergetelheid
Waar de golven van de zee zingen
Het bos verlaten zonder tijd
En dakloze dromen.
Van wit zand in de Sterrennacht
Van heldere ochtenden zonder meer te lopen in het zand mijn voetafdrukken
Laat de zee wissen.
Altijd wachten op de vleugel van een kaars
Dat ik je wil uitnodigen voor je reis.
Vind de resten van die
Ze hebben nooit meer gevaren.
Het volgt hier dat enige tijd geleden
Die ik vreemd genoeg begon te vinden
Berichten van andere scheepswrakken die je hebt gezien
Een kaars in de zee.
En als ze naar mijn strand komen
Elke crepcule gooi ik weer
Naar een boodschapper die een verlangen noemt
Het kost tijd om er te komen.
Samen met een paar woorden van aanmoediging
Dat ik iedereen schrijf die ze kan vinden.
In de boodschap dat in deze fles