Fen — A Witness to The Passing of Aeons songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Witness to The Passing of Aeons" van Fen.
Songteksten
Uncoiling amongst the stars, my spirit-fight is endless,
I abandoned the prison of flesh millenia ago,
Parted my veins to shred the last veil,
Shrugged aside the chains that anchored me.
Left the shattered shell of my corporeal form to descend,
Into the blackness of this malicious earth,
And as my being merged with the very fabric of this withered planet
A new pathway was opened before me.
With each passing of the moon,
With each cycle of regeneration,
I felt a new strength bond with the very essence of my existence,
An amalgamation of the aether and the nameless emissions of the void,
Tethered to the flickering flame of my soul.
Ascension thus was born and beyond these mortals realms I foar,
Watching the stars collapse beneath the fury of the old ones.
The febrile breath of the universe,
Exhaled, Scattered, Dissipated,
Carried on the drifting, timeless winds,
I have watched civilisations rise and fall on this weakened planet,
I have seen the weakness of man cleansed by the rage of the cosmos,
Watched the skin of this decaying world scarified beyond recognition
Lifelessness if all that remains as my endless vision,
Watched the last light of reality gutter
And die.
Songtekstvertaling
Mijn geestengevecht is eindeloos.,
Ik heb de gevangenis van flesh millenia verlaten.,
Mijn aderen scheidden om de laatste sluier te verscheuren.,
Hij haalde de kettingen die me verankerden opzij.
Liet het verbrijzelde omhulsel van mijn lichamelijke vorm achter om af te dalen.,
In de duisternis van deze kwaadaardige aarde,
En toen ik werd samengevoegd met het weefsel van deze verdorde planeet
Voor mij werd een nieuw pad geopend.
Met elke maan die voorbij gaat,
Bij elke regeneratiecyclus,
Ik voelde een nieuwe band met de essentie van mijn bestaan.,
Een samensmelting van het uitspansel en de naamloze emissies van de leegte,
Vastgebonden aan de flikkerende vlam van mijn ziel.
Ascentie zo werd geboren en voorbij deze stervelingen rijken ik verschijn,
De sterren zien instorten onder de woede van de ouderen.
De koortsachtige adem van het universum,
Uitgeademd, Verstrooid, Gedissipeerd,
Voortgedreven op de drijvende, tijdloze Wind,
Ik heb beschavingen zien opkomen en vallen op deze verzwakte planeet.,
Ik heb de zwakte van de mens gezien, gezuiverd door de woede van de kosmos.,
Keek naar de huid van deze rottende wereld, onherkenbaar geschaduwd.
Levenloosheid als alles blijft zoals mijn eindeloze visie,
Keek naar het laatste licht van de reality gutter
En sterven.