Félix Leclerc — Prière bohémienne songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Prière bohémienne" van Félix Leclerc.
Songteksten
À tous les bohémiens, les bohémiennes de ma rue
Qui sont pas musiciens, ni comédiens, ni clowns
Ni danseurs, ni chanteurs, ni voyageurs, ni rien
Qui vont chaque matin, bravement, proprement
Dans leur petit manteau sous leur petit chapeau
Gagner en employés le pain quotidien
Qui sourient aux voisins sans en avoir envie
Qui ont pris le parti d’espérer
Sans jamais voir de l’or dans l’aube ou dans leur poche
Les braves bohémiens, sans roulotte, ni chien
Silencieux fonctionnaires aux yeux fatigués
J’apporte les hommages émus
Les espoirs des villes inconnues
L’entrée au paradis perdu
Par des continents jamais vus
Ce sont eux qui sont les plus forts
Qui emportent tout dans la mort
Devant ces bohémiens, ces bohémiennes de ma rue
Qui n’ont plus que la nuit pour partir
Sur les navires bleus de leur jeunesse enfuie
Glorieux oubliés, talents abandonnés
Comme des sacs tombés au bord des grands chemins
Qui se lèvent le main cruellement heureux
D’avoir à traverser des journées
Ensoleillées, usées, où rien n’arrivera que d’autres embarras
Que d’autres déceptions tout au long des saisons
J’ai le chapeau bas à la main
Devant mes frères bohémiens
Songtekstvertaling
Aan alle bohemiens, de bohemiens van mijn straat
Die geen muzikanten zijn, of komieken, of clowns.
Noch dansers, zangers, reizigers, niets.
Die elke ochtend gaan, dapper, netjes
In hun kleine jas onder hun kleine hoed
Werknemers dagelijks brood verdienen
Die naar buren glimlachen zonder dat ze er zin in hebben.
Wie nam de kant van de hoop
Zonder ooit goud te zien in de dageraad of in hun zak.
De dappere Bohemians, geen trailer, geen hond
Stille vermoeide ambtenaren
Ik breng de emotionele hulde
De hoop van onbekende steden
De ingang naar het paradijs verloren
Door continenten nooit gezien
Zij zijn het die de sterkste zijn.
Die alles naar de dood dragen
Voor deze bohemiens, deze bohemiens van mijn straat
Die alleen de nacht hebben om te vertrekken
Op de Blauwe schepen van hun jeugd vluchtte
Glorieuze vergeten, verlaten talenten
Als zakken gevallen op de rand van de grote paden
Die hun hand opsteken, wreed gelukkig.
Door dagen moeten gaan
Sunny, Versleten, waar niets zal gebeuren behalve andere schaamte
Dan andere teleurstellingen door de seizoenen heen
Ik heb de lage hoed in mijn hand
Voor mijn Boheemse broers