Fanny — Un Poète Disparu songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Un Poète Disparu" van Fanny.
Songteksten
Je me souviens de lui a la rentrée dernière
C'était un jour de pluie dans la cour secondaire
Il portait un manteau comme tous les étudiants
On lui aurait donné à peine plus de vingt ans
Il est entré en classe il est venu s’asseoir
Comme les élèves en face de ce vieux tableau noir
Il disait mes enfants on est là pour comprendre
Que le monde est trop grand on n’peut pas tout apprendre
Pour tous ceux qui l’aimaient pour ceux qui l’ont connu
Il ne sera jamais un poète disparu
Il était un ami bien plus qu’un professeur
Et dans vingt ans d’ici il sera dans nos c urs.
Il disait des mots simples, des mots venus d’ailleurs
Comme le mendiant qui rit vaut bien le riche qui pleure
Il enseignait la vie d’une manière différente
Et cette leçon de vie était presque insolente
Il disait méfiez-vous de ce qui est écrit
Les poèmes les plus fous sont votre poésie
Il voulait que l’on soit heureux et responsables
La vérité n’est pas dans le fond d’un cartable
Ce vent de liberté qui a soufflé un jour
Sur les murs du lycée on s’en souvient toujours.
Songtekstvertaling
Ik herinner me hem vorig jaar.
Het was een regenachtige dag op de tweede binnenplaats.
Hij droeg een jas zoals alle studenten.
Hij zou nauwelijks meer dan twintig jaar gekregen hebben.
Hij ging naar de les. Hij kwam zitten.
Net als de studenten voor dit oude schoolbord.
Hij zei dat mijn kinderen we hier zijn om te begrijpen
Dat de wereld te groot is we kunnen niet alles leren
Voor iedereen die van hem hield voor hen die hem kenden.
Hij zal nooit een vermiste dichter worden.
Hij was veel meer een vriend dan een leraar.
En over twintig jaar zal hij in ons hart zijn.
Hij zei eenvoudige woorden, Woorden van elders.
Als de bedelaar die lacht is wel de rijken waard die huilt
Hij leerde het leven op een andere manier
En deze levensles was bijna onbeschaamd.
Hij zei: pas op voor wat geschreven is.
De gekste gedichten zijn jouw poëzie.
Hij wilde dat we gelukkig en verantwoordelijk waren.
De waarheid zit niet in een schooltas.
Die wind van vrijheid die op een dag blies
Op de muren van de middelbare school herinneren we het ons altijd.