Fabrizio Coppola — Tutto resta uguale songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Tutto resta uguale" van Fabrizio Coppola.
Songteksten
Milano dieci di mattina
è un buco nero dentro al cuore
lui si trascina in strada fino a che
si ferma sopra il ponte e guarda giù
e non sa dove andrà stanotte
e non sa, non sa più aspettare
Tutto resta sempre uguale
si brucia per un po' d'amore
la gioia si fa aspettare
la rabbia scava un buco dentro te
e ti lascia fuori appeso a dondolare
Seduta sola al tavolo di un bar
lo sguardo fisso sul bicchiere
la voce di suo padre in testa che
la prega di tornare a casa ma
lui non ha mai capito niente
e non l'ha mai amata abbastanza
Tutto resta sempre uguale
si brucia per un po' d'amore
la gioia si fa aspettare
si prega di cambiare tutto ma
dopo la tempesta tutto resta uguale
Seduto sul diretto delle sei
il cielo sfiora il finestrino
fuori solo strade e fabbriche
lui chiude gli occhi e pensa al giorno in cui
avrà un'altra occasione
e saprà come uscirne pulito
tutto resta sempre uguale
si brucia per un po' d'amore
la gioia si fa aspettare
la rabbia scava un buco dentro te
e ti lascia fuori appeso a dondolare
e ti lascia fuori appeso a dondolare
Songtekstvertaling
Milaan tien in de ochtend is een zwart gat in het hart en sleep hem in de straat tot dat stopt boven de brug en kijkt naar beneden en weet niet waar hij zal gaan vanavond en weet niet, weet niet hoe om te wachten voor Alles is altijd hetzelfde, het brandt voor een beetje liefde en vreugde is om te wachten voor de woede graaft een gat in je op en laat je hangend aan de rotsen Zitten, alleen aan een tafeltje in een bar, zijn blik vast op het glas, de stem van zijn vader in het hoofd en gelieve terug te krijgen naar het huis, maar hij heeft nooit begrepen er niets van en heeft nooit liefgehad genoeg Alles blijft altijd hetzelfde, en het brandt voor een beetje liefde, de vreugde die u verwacht, neem dan alles veranderen, maar na de storm, alles blijft hetzelfde, Zittend op de directe van de zes de hemel raakt het venster uit alleen de wegen en fabrieken hij sluit zijn ogen en denkt aan de dag dat ze weer een kans en zal weten hoe om eruit te komen van het schone, alles is altijd hetzelfde, het brandt voor een beetje liefde en vreugde is om te wachten voor de woede graaft een gat in je op en laat je hangen tot rock, en laat je hangen rock