Fabiana Cantilo — Eiti Leda songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Eiti Leda" van Fabiana Cantilo.
Songteksten
Quiero verte la cara
brillando como una esclava negra
sonriendo con ganas, nena.
Lejos, lejos de casa
no tengo nadie que me acompañe a ver la mañana.
Y que me de la inyección a tiempo,
antes que se me pudra el corazón.
Ni caliente estos huesos fríos, nena.
Quiero verte desnuda
el día que desfilen los cuervos
que han sido salvados, nena.
Sobre alguna autopista,
que tenga infinitos carteles
que no digan nada.
Y realmente quiero que te rías
y que digas que es un juego no más.
O me mates este mediodía, nena.
Entrando al cuarto, volando bajo
la alondra ya está cerca de tu cama, nena.
Quiero quedarme, no digas nada
espera que las sombras se hayan ido nena.
No veas mi capa azul
mi pelo hasta los hombros.
La luz fatal
La espada vengadora.
¿No ves que blanco soy, no ves?
¿No ves que blanco soy, no ves?
Quiero quemar de a poco
las velas de los barcos anclados
en mares helados, nena.
Este invierno fue malo
y creo que olvidé mi sombra en un subterráneo.
Y tus piernas cada vez más largas
saben que no puedo volver atrás
La ciudad se nos mea de risa, nena.
Songtekstvertaling
Ik wil je gezicht zien.
glanzend als een zwarte slaaf
je lacht slecht, schatje.
Ver weg van huis
Ik heb niemand die me morgen komt opzoeken.
En geef me de injectie op tijd.,
voordat mijn hart rot.
Warm die koude botten niet eens op.
Ik wil je naakt zien.
de dag dat de kraaien parade
je bent gered, schat.
Op een snelweg,
heb eindeloze posters
zeg niets.
En Ik wil echt dat je lacht
en zeggen dat het geen spel meer is.
Of vermoord me vanmiddag, schat.
De kamer binnenkomen, laag vliegen
lark is al bij je bed, schatje.
Ik wil blijven, zeg niets.
wacht maar tot de schaduwen weg zijn.
Zie mijn blauwe cape niet
Mijn haar tot aan mijn schouders.
Het fatale licht
Het zwaard der wrake.
Je ziet niet hoe blank ik ben, of wel?
Je ziet niet hoe blank ik ben, of wel?
Ik wil langzaam branden.
de zeilen van de verankerde schepen
bevroren zeeën, baby.
Deze winter was slecht
en ik denk dat ik mijn schaduw vergeten ben op een ondergrondse.
En je benen worden langer en langer
je weet dat ik niet terug kan.
De stad lacht ons uit.