Exhumed — In My Human Slaughterhouse songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "In My Human Slaughterhouse" van Exhumed.
Songteksten
By night I return to the storage shed, Anxious to catch a glimpse of the dead,
Nervously, I unbolt the door, Making my way into this abatoir… Hot air
rushes out the aperture, A putrid gust of flattus and methane, Inhaling the
rotting fumes as I choke, Hit by a wave of nausea I try to restrain… At last
I regard the bloated stiffs, Terribly dislimbed and deceased, My plumpened
prizes now swollen by putrefaction, A makeshift mortuary for the obese…
Their corpulence exceeded solely, By the foulness of their smell, Their girth
only expanded upon in death, The fleshy carcasses bloat and swell…
Postmortem hypertrophy plagues the hefty cadavers, Their portly bodies now
thoroughly dead, The incessant buzzing of insects as necrovores slaver, Fills
the tepid chamber whose walls I’ve stained red… I hacked through their
layers of blubbering fat, Some were gutted, some punctured, some razed, When I finished I found them decidedly flat, If not yet dead, then at least bleeding
and dazed… In this dingy shack I had left them to rot, And then departed the
undignified scene, The makeshift crypt they inhabit now fetid and hot, The
curdling innards turned a sickly shade of green
Songtekstvertaling
'S nachts ga ik terug naar de schuur, verlangend een glimp van de doden op te vangen.,
Nerveus, kneep ik de deur open, en kwam ik in deze abatoir ... hete lucht
raast uit de opening, een droge gloed van flattus en methaan, het inademen van de
rottende dampen als ik stik, getroffen door een golf van misselijkheid probeer ik te bedwingen ... eindelijk
Ik beschouw de opgezwollen lijken, vreselijk ontlimmd en overleden, mijn gezwollen
prijzen nu opgezwollen door verrotting, een geïmproviseerd mortuarium voor de zwaarlijvige…
Hun corpulentie wordt alleen overtroffen door de vuilheid van hun geur, hun omtrek
de vlezige karkassen zwellen en zwellen op.…
Postmortem hypertrofie teistert de sterke kadavers, hun poreuze lichamen nu
door en door dood, het onophoudelijk zoemen van insecten als necrovores slavenhandelaar, vult
de tepid kamer wiens muren ik rood bevlekt heb... heb ik door hun muren gehackt.
lagen bloedend vet, sommige waren ontdaan van ingewanden, sommige doorboord, sommige waren vernield, toen ik klaar was vond ik ze beslist plat, zo niet nog dood, dan tenminste bloeden
en verdwaasd ... In dit schuurtje had ik ze laten rotten, en toen vertrok de
onwaardige scène, de geïmproviseerde crypte die ze nu bewonen fetid en heet, de
krommende ingewanden werden een ziekelijke kleur groen.