Ewigheim — Der Letzte Mensch songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Der Letzte Mensch" van Ewigheim.
Songteksten
Gestern Nacht
Um die Stunde Grau
Traf ich eine Gestalt
Ganz und gar nackt
Auf einer Lichtung im Wald
Hinfällig wankend
Sie betete laut
Ich verstand ihre Worte nicht
Allein der Klang
Schien vertraut
Sie sprach
Im Licht der Laterne
Such ich den Weg
Seit 30 Jahren den Schlaf
Den man einst
Mir versprach
Verwehrt blieb mir beides
Bis heute
Bin verflucht
Immer weiter zu gehen
Auf der Suche im Licht
Der Laterne
Nie das Ende
Des Weges zu sehn
Verstummt
Wankt mir entgegen
Ihr Gesicht
Voll von Tränen
Legt meinen Kopf
In die knöcherne Hand
Holt ganz tief Luft
Und singt sodann
Verzweifelt wimmert
Nun das Wesen
Den Grund dafür zu sehn
Bleibt mir verwehrt
Rieche seine Angst
Doch ahne nichts
Was das Schicksal
An Bürde ihm beschert
Dass mit dem Schein der Laterne vergeht
Alle Hoffnung, dem Licht gleich geraubt
Auf endlosen Wegen
Dem Schlaf zu begegnen
Wo ewigen Frieden
Zu finden es glaubt
Dass es in seiner Blüte
Keinen geschont
Jeden fremden Leib
Von Haut und Fett befreit
Dass der Laterne Flamme
Einzig und allein genährt
Vom Menschenfett
Dem Licht
Die Kraft verleiht
Dann taumelt die Gestalt
Stürzt ungebremst
Ins Reich der Schnecken
Verkrampft im Laub
Darauf bedacht
Sich zu verstecken
Was aus ihm wird, ist mir so gleich
Reiße Stück für Stück vom Leib
Die morsche Haut wie Asche grau
Fahl und klamm
Treibe einen Gang tief ins Gewebe
Schäle das Fett vom Fleisch
Und nehme mir davon so viel ich kann
So viel ich nur kann
Songtekstvertaling
gisteravond
Grijs op het uur
Ik heb een figuur ontmoet.
Helemaal naakt
In een open plek in het bos
Verouderd deel
Ze Bad hardop.
Ik begreep haar woorden niet.
Het geluid alleen
Hij kwam me bekend voor.
Ze sprak
In het licht van de lantaarn
Ik zoek de weg.
30 jaar slapen
De man ooit
Beloofd
Ik werd beide geweigerd.
Tot vandaag
Ben vervloekt
Om verder en verder te gaan
Zoeken in het licht
lantaarn
Nooit het einde
Van de manier om te zien
Geluwd
Strompelt naar me toe.
Je Gezicht
Vol tranen.
Zet mijn hoofd
In de benige Hand
Haalt diep adem.
En dan zingt
Wanhopig jammeren
Nu het wezen
Om de reden te zien
Blijft aan mij geweigerd
Ruik zijn angst.
Maar weet niets
Welk lot
Hem op last gegeven
Die passeert met het licht van de lantaarn
Alle hoop, gestolen uit het licht
Op eindeloze paden
Om slaap tegen te komen
Waar eeuwige vrede
Om het te vinden gelooft
Dat het in zijn bloei is
Niet beschermd
Elk vreemd lichaam
Vrij van huid en vet
Die van de lantaarn vlam
Alleen en alleen gevoed
Uit Menselijk Vet
licht
De kracht geeft
Dan wankelt het cijfer
Ongevallen zonder onderbreking
In het rijk van slakken
Verkrampt in het gebladerte
Voorzichtig
Verbergen
Wat er van hem wordt is zo gelijk aan mij.
Scheur stuk voor stuk uit het lichaam
De Rotte huid als AS grijs
Bleek en klam
Duw een doorgang diep in het weefsel
Schil het vet van het vlees
En neem er zoveel van als ik kan.
Zoveel als ik kan.