Evoken — Descend the Lifeless Womb songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Descend the Lifeless Womb" van Evoken.
Songteksten
I saw the world descend beneath a black pall breathing, seething
The unanimated now alive in murky, abstract horror
Upon the casket, lying in ruin upon its side
The writhing abyss obscene in the burning lamp’s ghostly light
Stretching into infinity; the open lid reveals a view into the dephts of internal hell
Petrified by visions in this hypnotic interlude
For I am the deceased, within the crawling skin and sightless eyes as cold as death
Demons silently extract my sanity
The march of a funeral drum, beating
So like my blackened heart
May the darkness I welcome
Enlighten the enigmas of my faith
Solitary figure in the endless cycle of mortality
A self-constructed purgatory to languish in for time unknown
In this gloom-filled room, the true frailty of life is revealed
The spirit disintegrates long before the flesh is lost
The concept of eternity crashing down
Desperate to the believe in the unreal, for truth is the path of pain
Close the curtains; shed some darkness on The intricate patterns that adorn this spectral carpet
Pity me such as I’ve yearned for, mourners gathered in solemn rite
Their misery was always my own
Breathe once again; the passages drone distant and detached
I shut my eyes and pine for the funereal essence
The presence of death slowly fades
Songtekstvertaling
Ik zag de wereld afdalen onder een zwarte paal ademend, ziedend
De unanieme nu levend in duistere, abstracte horror
Op de doodskist, in ruïnes.
De kronkelende afgrond obsceen in het spookachtige licht van de brandende lamp
Het open deksel onthult een blik in de deppen van de interne hel.
Versteend door visioenen in dit hypnotische intermezzo.
Want ik ben de overledene, in de kruipende huid en ogen zo koud als de dood
Demonen halen stilletjes mijn verstand weg.
The march of a funeral drum, beating
Zo als mijn zwart gemaakt hart
Moge de duisternis mij verwelkomen
Verlicht de raadsels van mijn geloof.
Eenzame figuur in de eindeloze cyclus van sterfte
Een zelf gebouwd vagevuur om in te kwijnen voor een tijd onbekend
In deze sombere kamer wordt de ware broosheid van het leven onthuld.
De geest desintegreert lang voordat het vlees verloren is.
Het concept van de eeuwigheid die instort
Wanhopig naar het geloof in het onwerkelijke, want waarheid is het pad van pijn
Sluit de gordijnen, laat wat duisternis los op de ingewikkelde patronen die dit spectrale Tapijt sieren.
Heb medelijden met mij zoals ik verlangde, rouwenden verzameld in plechtige rite
Hun ellende was altijd mijn eigen
Adem opnieuw; de passages drone ver en los
Ik sluit mijn ogen en treur naar de funereale essentie
De aanwezigheid van de dood vervaagt langzaam.