Eths — Anima Exhalare songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Anima Exhalare" van Eths.
Songteksten
J’y ai gouté le tien …
Suivi des labyrinthes…
Courbé le néant
Lacune béante
Pas assez grande …
J’aurais dû ressentir les détresses dans ta chute, ce déniement,
ton refus de la vie qui nous lia par dépit
Je comprends, ressens, l’addiction qui te boit vers le fond, elle court en moi,
m’attire vers toi
Sans la voix, le dialogue est plus audible
Et seul reste ta main, ses écrits qui finalement remplaceront tes cris
Une odeur de chair se dispute au parfum, prend possession de l’air
Violemment aspiré par ce trou béant, il me regarde, atone, et me lance
«maintenant ou jamais»
Tous ces mots que nous n’avons jamais pu dire s'échangèrent dans le silence par
les regards de nos deux êtres fissurés
Doux moment, douce maman…
Sans faiblir, l’animadversion alimentait ce désir furieux de contempler enfin
un spectacle commun
Maintes fois…
J’ai écrit un scénario implacable
Chaque soirs…
L’habit du malheur s’ajustait, inavouable
Le temps, son œuvre, ne laisse de ces sombres heures que des flashs
intercalaires de cet enfer effrayant qui nous brisa tous
Des flots d'éthanol corrosif brûlaient tes choix
Voilà ce qu’il me reste de toi, une lente lumière chaude d’un soleil froid
Ces rares instants profonds de communion, voilant l’inévitable destruction
Longtemps il n’est resté des ténèbres qu’une envie impatiente de partir,
de courir, abandonner
L’antre imprégnée de fumée, baignée d’alcool
Briser les chaînes du passé, créer l’irréel
Mon idéal viscéral perdu dans les abysses d’une obscurité absolue
Ces doux accords dissonants de mélancolie, stridents, exhumèrent mon cadavre de
l’ennui
Nu, face au monde, l’asphyxie paraît naturelle, artérielle
Les âges peuvent courir, l’expérience nourrir, les ressentiments pourrir,
les textures atonales, et le temps donne une chance de guérir
L’insecte qui pullule, grignoteur de cellules, engraissé par l’abus,
menaçant de mille somations, te dévora
Emprisonnée dans ta gorge, la bête affamée se referma
Te voilà maintenant parmi les nôtres
Ma mère bienveillante
Apaisée aux côtés de ceux qui nous construisent, engrandissent
Ceux qui nous ont appris à dominer cette sinistre folie, atavique,
qui nous étreint toi et moi
Nous n’aurons pu faire connaissance que sur la fin
Ces dernières heures muettes avant le départ, gorgées de sourires délicats,
d’attention
Ces souffles de compréhension ont gravé à jamais ma mémoire
Je n’ai pu goûter que si peu à tout ça
C’est si dur
Ça me manque…
Songtekstvertaling
Ik heb de jouwe geproefd. …
Volg Labyrinth ' s…
De leegte Verbogen
Gapende opening
Niet groot genoeg. …
Ik had de pijn in je val moeten voelen, deze ontkenning. ,
je weigering van het leven dat ons bond uit wrok
Ik begrijp, voel, de verslaving die je tot op de bodem drinkt, het loopt in mij,
trekt me naar jou
Zonder de stem is de dialoog hoorbaarder
En alleen jouw hand blijft over, zijn geschriften die uiteindelijk jouw kreten zullen vervangen.
Een geur van vlees vecht met parfum, neemt bezit van de lucht
Met geweld gezogen door dit gapende gat, hij kijkt me aan, versuft, en gooit me
"nu of nooit»
Al deze woorden die we nooit konden zeggen werden in stilte uitgewisseld door
het uiterlijk van onze twee gebarsten wezens
Lief moment, lieve moeder.…
Zonder te verzwakken, dreef animadversion deze woeste wens om eindelijk te overwegen
een gewone Show
Meermaals…
Ik schreef een meedogenloos script.
Elke nacht…
De gewoonte om ongelukkig te zijn aangepast, onaantrekkelijk
Tijd, zijn werk, laat deze donkere uren alleen flitsen
tussenpersonen van deze enge hel die ons allemaal brak
Stromingen van corrosieve ethanol verbrandden je keuzes.
Dit is wat ik nog van je heb, een langzaam warm licht van een koude zon
Deze zeldzame diepe momenten van communie, het verdoezelen van de onvermijdelijke vernietiging
Voor een lange tijd bleef er duisternis alleen een ongeduldig verlangen om te vertrekken,
rennen, opgeven
De den geïmpregneerd met rook, gebaad in alcohol
Het verbreken van de ketens van het verleden, het creëren van het onwerkelijke
Mijn visceraal ideaal verloren in de afgrond van absolute duisternis
Deze zoete dissonante akkoorden van melancholie, strengheid, graven mijn lijk op van
verveling
Naakt, tegenover de wereld, verstikking lijkt natuurlijk, arterieel
Leeftijden kunnen lopen, ervaren voedsel, wrok rot,
atonale texturen, en tijd geeft een kans om te genezen
Het krioelende insect, knabbelen aan cellen, vetgemest door misbruik,
hij dreigde met duizend dagvaardingen, hij verslond je.
Gevangen in je keel, het hongerige beest gesloten
Hier ben je nu onder ons.
Mijn zorgzame moeder
Kalm aan met hen die ons bouwen, vergroten
Zij die ons geleerd hebben deze sinistere waanzin te domineren, atavique.,
die jou en mij omarmt
We konden alleen maar kennismaken op het einde
De laatste stille uren voor vertrek, vol met delicate glimlachen,
aandacht
Deze adem van begrip hebben voor altijd mijn geheugen geëtst.
Ik kon er maar zo weinig van proeven.
Het is zo moeilijk.
Ik mis het.…