Estatic Fear — Somnium Obmutum songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Somnium Obmutum" van Estatic Fear.
Songteksten
Aumquam orem dulcem obliviscor de ea somniare non cassavi
Sed quod pulchrior et desiderandios illa somnia sunt ea major tristia mea cum
expergiscor
Tamen desiderio noctes illam dulces sed dolorosas, ut regno somnii amorem meum
osculis teneris tegere et suun capillium aureum permulcere
Conamen meae mentis spem tepirire interiret per scientia oprimeta
Devoratus per somnium obmutitum, lugen plenus desiderio
As the lorn nightingales' melodious pain, dies away through the
dusk-impregnated air
A sweet forgiving silence, delivers me from daily despair
Dreams of sweetest emotion touch my heart and smother my daily suppressed cries,
while a vision of beauty, pure and dear inspires me with a glimpse of paradise
Wandering like a vagabond, expelled from the joys of men. Barred from the
pleasure of company I solitary roam the night
How should I ever summon my courage, when the bitter gale of failure dominates
my heart? How should I ever enjoy the glare of the morning, when,
with the fading of the shadows shelter, departs?
As the moon kisses the sea and casts its glitter on the water
And majestically silence engulfs the lands
A dream woven of bitterness joy and desire stealthfully embraces my solitary
heart
Horis lucis simplex
Crescere, et somniator
Repudiatur nam sensus
Ab simplice redeor
Through skies of charming beauty, up to the stars divine
My mind lifts up enchanted, casts of all earthly chains
Subdued by nights sensation, engulfed by sweet temptation
I kiss the seals of slumber and let my spirit dream
Doubtful thoughts pull back my heart
The flame of delight chases, to burn
For every smile shall wither, the hopeful laughter fade
The cup of joys illusions bashed from the craving lips
And as all hopes are shattered, the last of patience gathered
The gale of bitter failure is all that shall remain
Cursed by my creator, and the spark of existence, so involuntarily bestowed
Come forth spirits of my solitary past, emotions of havoc and destruction be
unleashed
Be unleashed
I wonder if I ever could regain the virtues I have cast off long ago
I wonder if my eyes will ever catch a token of the sympathy I still crave
And all emotion of my former days dilute. For I shall learn how to live with
the truth. Soon I shall strip off the boundaries of hope
For a caring soul
Der flüchtig Vergnügungen müde
Der Tag voller qualvollem Frust
Wann mag der einst wohlvertraute Friede
Endlich wieder erfüllen die Brust
Und als der güldnen Sterne Glanz verging
Und des Morgens Rot am Himmel hing
Da ward des Nächtens Freud und Glück zerstoben
Ein neuer jammervoller Tag erhoben
Wohin verflogen der Stunden Zeit
Wohin des Nachts verhüllnd Barmherzigkeit
So flieht mein Sinn dem Himmel gleich
In Trübsinn schwer
An Kummer reich
Songtekstvertaling
Aumquam orem dulcem obliviscor de ea somniare non cassavi
Sed quod pulchrior et desiderandios illa somnia sunt EA major tristia mea cum
expertiscor
Tamen desiderio noctes illam dulces sed dolorosas, ut regno somnii amorem meum
osculis teneris tegere et suun capillium aureum permulcere
Conamen meae mentis spem tepirire interiret per scientia oprimeta
Devoratus per somnium obmutum, verheugen plenus desiderio
Terwijl de melodieuze pijn van de lorn nightingales verdwijnt door de
met schemering geïmpregneerde lucht
Een zoete vergevingsgezinde stilte, bevrijdt me van de dagelijkse wanhoop
Dromen van liefste emotie raken mijn hart en verstikken mijn dagelijks onderdrukte kreten,
terwijl een visioen van schoonheid, puur en lief mij inspireert met een glimp van het paradijs
Zwervend als een zwerver, verbannen uit de vreugde van mannen. Uitgesloten van de
plezier van gezelschap I Solitaire zwerven de nacht
Hoe moet ik ooit mijn moed oproepen, als de bittere storm van mislukking domineert
mijn hart? Hoe kan ik ooit genieten van de schittering van de ochtend, wanneer,
met het vervagen van de schaduw beschutting, vertrekken?
Terwijl de maan de zee kust en zijn glitter op het water werpt
En majestueuze stilte overspoelt het land
Een droom geweven van bitterheid vreugde en verlangen heimelijk omhelst mijn eenzame
hart
Horis lucis simplex
Crescere, et somniator
Repudiatur nam sensus
Ab simplice redeor
Door de hemel van charmante schoonheid, tot aan de sterren goddelijk
Mijn geest verheft zich betoverd, Afgietsel van alle aardse ketens
Getemperd door de nachtelijke sensatie, overspoeld door zoete verleiding
Ik kus de zegels van slaap en laat mijn geest dromen
Twijfelachtige gedachten trekken mijn hart terug
De vlam van vreugde achtervolgt, om te branden
Voor elke glimlach zal verwelken, zal het hoopvolle gelach vervagen
De beker van vreugdevolle illusies, geslagen uit de hunkerende lippen
En terwijl alle hoop verbrijzeld is, kwam het laatste van geduld samen.
De storm van bittere mislukking is alles wat zal blijven
Vervloekt door mijn Schepper, en de vonk van het bestaan, zo onvrijwillig geschonken
Kom naar voren geesten van mijn eenzame verleden, emoties van verwoesting en vernietiging zijn
ontketenen
Ontketenen
Ik vraag me af of ik ooit de deugden kan herwinnen die ik lang geleden heb afgeworpen.
Ik vraag me af of mijn ogen ooit een teken zullen krijgen van de sympathie waar ik nog steeds naar hunker
En alle emoties van mijn vroegere dagen verdunnen. Want Ik zal leren om mee te leven
waarheid. Binnenkort zal ik de grenzen van de hoop verwijderen.
Voor een zorgzame ziel
Moe van Vluchtig Amusement
De dag vol ondraaglijke frustraties
Wanneer, zoals de eens bekende vrede
Eindelijk weer de borst vervullen
En toen de helderheid van de Gouden Ster voorbij ging
En de ochtend hing rood in de lucht
Toen werd de vreugde en het geluk van de nacht vernietigd.
Een nieuwe, betreurenswaardige dag
Waar de uren van de tijd stromen
Waar in de nacht de genade verborgen
Dus mijn geest vlucht als de hemel
Zwaar in duisternis
Rijk aan verdriet