Estatic Fear — Ode To Solitude songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ode To Solitude" van Estatic Fear.
Songteksten
Wandering restless through the hillside on a cold December day, my solitary
journey guided only by the pilgrims high in the sky.
Fog invades the lands blocking the last rays of the dying sun and a veil of mist and serenity gracefully covers the night.
The shadowy trees of the forest, once imbued with beauty and life now twisted
and eternally frozen by a shroud of snow and ice.
As the glow of the dawning sun vanishes in the witherd sky my eyes wander up through the whispering winds and watch the glare of the stars dilute.
Exposed to the frost of the icy winds my bittered soul still rejoys.
As the howl of the wind enchants me more than the sweetest sounding human voice.
Freed from mens insanity I feel my grief stricken heart still burn bracing my soul through night’s loneliness I sence a glimpse of shelter return.
Burdend with the insight of my loneliness I continue my journey through this
night.
Passed have the times when the glimmer of hope filled my heart with gentle
delight.
All the years that the currents of fortune have planted the seeds of my grief
my eyes have been fooled by the masks of joy, my desperate hopes deceived.
So let us now gather the harvest of the past solitary days.
And bath our peace craving eyes in sin’s magnificent grace.
The night shall pass and a cold morning breeze shall obscure the traces of my pittyful existence.
For not a stone shall mark the place where silence embraced me and guided my cheerful soul into the charm of everlasting solitude.
Songtekstvertaling
Zwervend rusteloos door de heuvel op een koude December dag, mijn eenzame
reis alleen door de pilgrims hoog in de hemel.
Mist dringt het land binnen en blokkeert de laatste stralen van de stervende zon ... en een sluier van mist en sereniteit bedekt de nacht sierlijk.
De schaduwbomen van het bos, ooit doordrenkt met schoonheid en leven nu verdraaid
en eeuwig bevroren door een lijkwade van sneeuw en ijs.
Als de gloed van de dagerende zon verdwijnt in de witherse hemel dwalen mijn ogen op door de fluisterende winden en kijken hoe de glans van de sterren verdund.
Blootgesteld aan de vorst van de ijzige winden ... verheugt mijn verbitterde ziel zich nog steeds.
Terwijl het gehuil van de wind me meer betovert dan de liefste klinkende menselijke stem.
Bevrijd van de krankzinnigheid voel ik dat mijn verdriet nog steeds brandt en mijn ziel door de eenzaamheid van de nacht verbrijzelt ik zie een glimp van beschutting terugkeren.
Belast met het inzicht in mijn eenzaamheid zet ik mijn reis door dit
nacht.
Voorbij zijn de tijden dat het sprankje hoop mijn hart vervulde met zachtheid
vreugde.
Al die jaren dat de gelukstromingen de zaden van mijn verdriet hebben geplant
mijn ogen zijn voor de gek gehouden door de maskers van vreugde, mijn wanhopige hoop bedrogen.
Dus laten we nu de oogst van de afgelopen eenzame dagen verzamelen.
En onze vredelievende ogen baden in de prachtige genade van de zonde.
De nacht zal voorbijgaan en een koude ochtendbries zal de sporen van mijn pittige bestaan verdoezelen.
Want geen steen zal de plaats markeren waar stilte mij omhelsde en mijn vrolijke ziel leidde naar de charme van eeuwige eenzaamheid.