Estatic Fear — Chapter IV songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Chapter IV" van Estatic Fear.
Songteksten
The leafs and I entangled dance a harmonie
I dare not stain with vain delight
And thus embraced we roam the passing eve like a pillgrim who craves a shelters guiding light
I question thee, beloved night to calm my joy
so that I not like the weary leaves be strewed
For I submitt to thy solitary grace (as) even springs
life is by winters gaze subdued
Lost in a dream I beheld a maiden dance
And when she sat down by a sliver stream
Plunging her feet in the shallow waves
A mist descended, kissed her and fled
And all that’s before been just and fair
Shattered in a rain of crystal shards
Each of them a cry, a dream, a tear
Nunquam submergiove aut diffugo
Ira inflammata mea vita ad salutem nominarit
Et solitudo meurn robur
Everlasting be the war that I declare
Extinguished thy bewitched spark despair
Torched the pile upon which you
Are gathered (still) poisoning my weary heart
And as the forked fires tongue licks high I won’t
lament thy fall
But dance around the burning branches urged by furys
call
And I again shall not be humble slaves but king to thee
Dreams on the barren field did lay strewed
Spread their wings rise up with solemn hope imbued
Ascend the stary stairs into a plain but dear refuge.
Songtekstvertaling
The leafs and I verstrengeld dance a harmonie
Ik durf niet te vlekken met ijdel genot.
En zo omhelsden we de passerende avond als een pillgrim die hunkert naar een schuilkelder die licht begeleidt
Ik vraag u, geliefde nacht om mijn vreugde te kalmeren
zodat ik niet hou van de vermoeide bladeren gestrooid
Ik geef mij over aan jouw genade.
het leven is door de winters.
Verloren in een droom zag ik een meisjesdans
En toen ze ging zitten bij een slip
Haar voeten in de ondiepe golven steken
Een nevel daalde neer, kuste haar en vluchtte.
En alles wat daarvoor was, was rechtvaardig en eerlijk.
In een regen van glasscherven
Elk van hen een huil, een droom, een traan
Nunquam submergiove aut diffugo
Ira inflammata mea vita ad salutem nominarit
Et solitudo meurn robur
Eeuwig is de oorlog die ik verklaar
Gedoofd uw betoverde vonk wanhoop
Hij heeft de stapel opgestoken.
Die mijn vermoeide hart vergiftigen
En als de gevorkte vuurt likt de tong hoog Ik zal het niet
jammert uw Val
Maar dans rond de brandende takken, aangespoord door furys
oproep
En Ik zal weer geen nederige slaven zijn, maar koning voor u.
Dromen op het dorre veld lagen gestrooid
Spreid hun vleugels sta op met plechtige hoop ingebed
De stary trap op naar een vlakke maar lieve toevluchtsoord.