Eric Toulis — Les Poches songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les Poches" van Eric Toulis.
Songteksten
Quand l’aube approche
Les vieilles poches
Se couchent dans leurs draps qui collent
Jusqu'à l’heure des sorties d'écoles
Puis au réveil elles vomissent
Leurs cauchemars à l’anis
Boivent un fond de
Café bouillu café foutu
Les poches n’ont rien d’autre à faire
Que de noyer dans l’anisette
Les souvenirs sous la poussière
Qu’elles cachent dans leurs pauvres têtes
Elles n’ont plus un seul ami
Plus d’ennemis et plus d’envies
Alors elles claquent leurs pensions
Dans la potion
Les poches les poches
Le long des rues de leur quartier
Tenant à peine sur leurs cannes
Elles enrichissent bistrotiers
Et autres marchands de tisane
Qui les traitant de sac à vin
De loques humaines et de vauriens
Sont malgré tout tout bien contents
D’empocher tout leur sale argent
De poche c’est moche
De temps en temps elles sourient
Laissant voir leurs gencives rouges
Le reste de leurs dents jaunies
Par cent ans de vie dans les bouges
Cent ans de vie en solitaire
Et de fumée de tabac brun
Cent ans d’ennui et de misère
A des comptoirs sans lendemains
Les poches les poches
Et puis un jour ne les voyant plus
En demandant de leurs nouvelles
On apprend qu’on n' les verra plus
Qu’en douce elles se sont fait la belle
Traîner leurs guêtres dans le ciel
Au grand comptoir universel
Pourvu qu' les canons soient gratuits
Au paradis
Des poches des cloches
Songtekstvertaling
Wanneer de dageraad nadert
Oude zakken
Ga in hun kleverige lakens liggen.
Tot de tijd van schooluitjes
Als ze wakker worden, kotsen ze.
Hun anijse nachtmerries
Drink een bodem van
Gekookte koffie neukte koffie
Zakken hebben niets anders te doen.
Dan te verdrinken in anisette
Herinneringen onder het stof
Dat zij zich in hun armen verbergen
Ze hebben geen enkele vriend meer.
Meer vijanden en meer verlangens
Dus slaan ze hun pensioen in.
In het drankje
Zakken
Langs de straten van hun buurt
Ze houden zich nauwelijks vast aan hun staven.
Ze verrijken bistrotiers
En andere kruideniers
Wie behandelt die wijnzak?
Van mensen en schurken
Zijn nog steeds allemaal erg gelukkig
Om al hun vuile geld in te pikken.
Het is lelijk.
Van tijd tot tijd lachen ze
Laat hun rode tandvlees zien
De rest van hun gele tanden
Door honderd jaar leven in de bouges
Honderd jaar solitair leven
En bruine tabaksrook
Honderd jaar verveling en ellende
Op tellers zonder morgen
Zakken
En op een dag zag ik ze niet meer.
Door naar hun nieuws te vragen
We leren dat we ze nooit meer zullen zien.
Dat ze de mooie
Sleep hun beenkappen in de lucht
Aan de grote universele teller
Mits de kanonnen vrij zijn.
In Het Paradijs
Klokken