Eric Burdon — The Black Plague songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Black Plague" van Eric Burdon.
Songteksten
the bell tolls
the black plague has struck
diseased eyes roll upwards
as if knowing which direction their souls will travel
(bring out your dead)
a woman in black cries
as the deathly procession passes by and monks moan en masse
ohohohohohoh
(gregorian chants)
the yet clean peasant pounds upon the castle door
for it is safer inside the walls
their knocking pounds a dull tone across the quiet, deserted courtyard
the bodies of unfortuates bloat in the hot sun outside the castle walls
and ones ignorant of all facts plunder the diseased corpses for remaining
riches.
(bring out your dead)
and the bell tolls on a man walks around the castle walls on the outside
the light from his lamp dancing shadows as he moves
he tends the sick
gives comfort to all he can for dying woman and crying man
but he feels it most for the children
(unclean)
tears glisten on his cheek
did man ever deserve this death?
and not all will die, just the poor
for the rich are inside the castle walls
and he knows he could be with them
and they laugh at this fool of a man
through the stone fortress windows
and the bell tolls on
(unclean)
and many deaths and many days later
many tears have been cry cried but in vain
for tears can never erase the pain of death
only time has that talent
his hands are now blistered but this man walks on the only element of sanity that the people look to him for answers and he answers all
and the bell tolls on inside the castle wall
(bring out your dead)
the dead are now buried and the plague is at its end
life for the people flowers again
they breathe fresh air like they did once before
and there is not a sound from beyond the castle walls
the bell has stopped
and only silence is heard
and the peasants outside wonder what happened within
in their bones they feel something is wrong
the bell has been silent much too long
for many days not one soul has stirred from the stone fortress where the rich
people live
no one came and no one went
fear can do many strange things
and even though water ran low
their mouths burnt and bellys caked dry
not one person put a foot outside
no one had that much courage
for they feared the peasants and their world outside
so they played it safe and didn’t move
but one by one they perished and died
Songtekstvertaling
de klok luidt
de zwarte pest heeft toegeslagen
zieke ogen rollen omhoog
alsof je weet welke richting hun zielen zullen gaan.
(breng je doden naar buiten)
een vrouw in het zwart huilt
als de doodsteek voorbij gaat en monniken kreunen massaal.
ohohohohohohoh
(Gregoriaans)
de nog schone boerenpondjes op de deur van het kasteel
want het is veiliger binnen de muren
hun kloppen weegt een saaie toon over de Stille, verlaten binnenplaats
de lichamen van unfortuates bloeien in de hete zon buiten de kasteelmuren
en degenen die niet op de hoogte zijn van alle feiten plunderen de zieke lijken omdat ze achterblijven.
rijkdom.
(breng je doden naar buiten)
en de bel luidt op een man loopt rond de kasteelmuren aan de buitenkant
het licht van zijn lamp dansende schaduwen als hij beweegt
hij zorgt voor de zieken.
geeft troost aan alles wat hij kan voor stervende vrouw en huilende man
maar hij voelt het meest voor de kinderen.
(onrein)
tranen glinsteren op zijn wang
heeft de mens deze dood ooit verdiend?
en niet iedereen zal sterven, alleen de armen
want de rijken zijn binnen de kasteelmuren
en hij weet dat hij bij hen kan zijn.
en ze lachen om deze dwaas van een man
door de ramen van het stenen fort
en de bel luidt op
(onrein)
en vele doden en vele dagen later
veel tranen zijn gehuild, maar tevergeefs.
want tranen kunnen nooit de pijn van de dood uitwissen
alleen de tijd heeft dat talent.
zijn handen zijn nu geblisterd maar deze man loopt op het enige element van gezond verstand dat de mensen naar hem kijken voor antwoorden en hij antwoordt
en de bel luidt binnen de kasteelmuur.
(breng je doden naar buiten)
de doden zijn nu begraven en de pest is aan het einde.
het leven voor de mensen bloeit weer
ze ademen frisse lucht in, zoals ze al eerder deden.
en er is geen geluid van buiten de kasteelmuren
de Bel is gestopt.
en alleen stilte wordt gehoord
en de boeren buiten vragen zich af wat er binnen gebeurde.
in hun botten voelen ze dat er iets mis is.
de Bel is veel te lang stil geweest.
vele dagen lang heeft geen enkele ziel zich bewogen uit het stenen fort waar de rijken
mensen leven
niemand kwam en niemand ging.
angst kan veel vreemde dingen doen.
en ook al was het water op.
hun monden verbrandden en de belletjes droogden.
niemand zette een voet buiten.
niemand had zoveel moed.
want zij vreesden de boeren en hun wereld buiten
dus ze speelden veilig en bewogen niet.
maar één voor één stierven ze en stierven