Eric Bogle — Singing The Spirit Home songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Singing The Spirit Home" van Eric Bogle.
Songteksten
They came for him in the morning, an hour before dawning
The pale white moon was waning in the African sky
The cell door flew wide open, they stood looking at him
He saw no mercy in their hearts, no pity in their eyes
As they took him and they bound him, tied his trembling hands behind him
He felt his courage leave him, his manhood disappear
His legs would not support him, so from the cell they dragged him
He sobbed and screamed and cursed them in his loneliness and fear
Chains, chains, chains
How many souls have died in freedom’s name
To some it is a way of life, to others just a word
To some it is a snow-white dove, to some a bloody sword
But until the last chains fall, freedom will make slaves of us all
With faces closed and hidden the white guards walked beside him
Indifferent to his pleading — they’d been down this path before
But other eyes were watching, other ears were listening
Other hearts beat with him in his final desperate hour
From the darkness of that prison came the sound of his brothers singing
Courage, their voices told him, you do not walk alone
From their cells beyond the shadow he heard their voices echo
As in love and pride and sorrow they sang his spirit home
Chains, chains, chains
How many souls have died in freedom’s name
To some it is a way of life, to others just a word
To some it is a snow-white dove, to some a bloody sword
But until the last chains fall, freedom will make slaves of us all
And their song of hope and freedom, it rang inside that prison
It beat against the iron bars and crashed against the stone
As in their fear and hate they hung him, the last sound that filled his being
Was his brothers singing, singing his spirit home
Courage, brother, you do not walk alone
We shall walk with you and sing your spirit home
Ends with singing of SHOSHOLOSA
Songtekstvertaling
Ze kwamen hem ' s Morgens halen, een uur voor dawning.
De bleke witte maan verdween in de Afrikaanse hemel.
De celdeur vloog wijd open, ze stonden naar hem te kijken.
Hij zag geen genade in hun harten, geen medelijden in hun ogen
Toen ze hem vastbonden, bonden ze zijn bevende handen achter hem.
Hij voelde zijn moed hem verlaten, zijn mannelijkheid verdween
Zijn benen zouden hem niet steunen, dus uit de cel sleepten ze hem mee.
Hij huilde en schreeuwde en vervloekte hen in zijn eenzaamheid en angst.
Kettingen, kettingen, kettingen
Hoeveel zielen zijn er gestorven in de naam van de Vrijheid?
Voor sommigen is het een manier van leven, voor anderen slechts een woord
Voor sommigen is het een sneeuwwitte duif, voor sommigen een bloederig zwaard
Maar tot de laatste ketens vallen, zal vrijheid slaven van ons allen maken.
Met gesloten gezichten en verborgen De Witte Garde liep naast hem.
Onverschillig naar zijn smeekbeden-ze hadden dit pad eerder bewandeld
Maar andere ogen keken toe, andere oren luisterden.
Andere harten kloppen met hem in zijn laatste wanhopige uur
Uit de duisternis van die gevangenis kwam het geluid van zijn broeders die zongen.
Moed, hun stemmen vertelden hem, je loopt niet alleen
Vanuit hun cellen achter de schaduw hoorde hij hun stemmen echo
Als in liefde en trots en verdriet zongen ze zijn geest thuis
Kettingen, kettingen, kettingen
Hoeveel zielen zijn er gestorven in de naam van de Vrijheid?
Voor sommigen is het een manier van leven, voor anderen slechts een woord
Voor sommigen is het een sneeuwwitte duif, voor sommigen een bloederig zwaard
Maar tot de laatste ketens vallen, zal vrijheid slaven van ons allen maken.
En hun lied van hoop en vrijheid, het rinkelde in die gevangenis
Het sloeg tegen de ijzeren staven en crashte tegen de steen.
Als in hun angst en haat hingen ze hem op, het laatste geluid dat zijn wezen vervulde.
Waren zijn broers aan het zingen, zingend zijn geest thuis
Moed, broeder, je loopt niet alleen.
We zullen met u wandelen en uw geest thuis zingen
Eindigt met het zingen van SHOSHOLOSA