Epicurean — The Burden Of Eternity songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Burden Of Eternity" van Epicurean.
Songteksten
Light the dawn, realization unfolding
That this tortured mind is unworthy
Yet inside this light, I spoke the words
That severed barriers of silence
And though at times I may suffer
I never lost the perception
As a result, forced to witness
Horrors that most cannot imagine
Though I command the armies of forever
I only dream of death
To exude the emptiness I felt
As eternal youth birthed its gift
And when the passion falls away
Only madness remains in the eyes
That navigate the darkness
And when you scream, your tears run dry
All the light you gave soon fades, my darling
Days that stretched on for a lifetime
Only in death unite us both
Words live on in my craving
For everlasting life to shine through me Now my soul has been torn into
Subtle pieces of a memory
I soon take flight through the burden
Of the burden is eternity
I’ll tear them down, utter words
I’ve been longing to speak
So, to unleash
Of the burden that slips off my tongue
The end that draws us on Drawing closer with each passing moment
The light you cast is mine
In lightless chasm
Unyielding malice overtaking
Seeps into my soul to seek forgiveness
May this path lead the way to find the end
Of all those memories I hold dear
Lie in ruin, ashes at my feet
Now I’m a witness to the destruction
Of another witness, to the demise of me All the anger left consuming
Won’t set me free from its grasp
The blood in my veins flows like sand
Through my heart and out of my hands
Fill the burden of life, this isn’t mine
I’ll tear them down, utter words
I’ve been longing to speak
So, to unleash
Of the burden that slips off my tongue
The end that draws us on Drawing closer with each passing moment
The light you cast is mine
In lightless chasm
Songtekstvertaling
Licht de dageraad, realisatie ontvouwt
Dat deze gekwelde geest onwaardig is.
Maar in dit licht sprak ik de woorden
Dat scheidde barrières van stilte
En hoewel ik soms kan lijden
Ik heb nooit de waarneming verloren.
Als gevolg daarvan, gedwongen om getuige te zijn
Verschrikkingen die de meesten zich niet kunnen voorstellen
Al beveel ik de legers van voor altijd
Ik droom alleen van de dood.
Om de leegte uit te stralen die ik voelde
Terwijl de eeuwige jeugd zijn gave voortbracht
En als de passie wegvalt
Er blijft alleen nog waanzin in de ogen.
Die de duisternis navigeren
En als je schreeuwt, zijn je tranen op.
Al het licht dat je gaf vervaagt snel, mijn liefste
Dagen die zich een leven lang uitstrekten
Alleen in de dood verenigen we ons beiden
Woorden leven voort in mijn verlangen
Want het eeuwige leven straalt door mij nu is mijn ziel verscheurd
Subtiele herinneringen
Ik vlieg snel door de last heen.
Van de last is de eeuwigheid
Ik zal ze neerhalen, volstrekte woorden.
Ik verlang ernaar om te spreken.
Dus, om te ontketenen
Van de last die van mijn tong glipt
Het einde dat ons steeds dichterbij brengt.
Het licht dat je werpt is van mij.
In lichtloze kloof
Onverbiddelijke boosaardigheid inhalen
Sijpelt in mijn ziel om vergeving te vragen
Moge dit pad leiden naar het einde
Van al die herinneringen die ik liefheb
Lig in ruïne, as aan mijn voeten
Nu ben ik getuige van de vernietiging.
Van een andere getuige, naar de ondergang van mij alle woede die overbleef
Zal me niet bevrijden van zijn greep
Het bloed in mijn aderen stroomt als zand
Door mijn hart en uit mijn handen
Vul de last van het leven, Dit is niet van mij.
Ik zal ze neerhalen, volstrekte woorden.
Ik verlang ernaar om te spreken.
Dus, om te ontketenen
Van de last die van mijn tong glipt
Het einde dat ons steeds dichterbij brengt.
Het licht dat je werpt is van mij.
In lichtloze kloof