Epicurean — Behind The Chapel Walls songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Behind The Chapel Walls" van Epicurean.
Songteksten
The world alive, bathed in moonlight
As I walked past my grave in the fog
Observe her from lying beside the stone
And the letters she left in my name
Where I longed to speak the worst of my soul
I watch the tears that run down her face
Drop to the ground with ever knowing that
I crossed a wide ocean of change
Consumed by desperate despair all the way
Yet, despite every hallow remain
That I’ve gone through, the ghost is always you
Behind the chapel walls where my soul’s laid to rest
There within a moment I understood
I, the watcher just a silent silhouette behind the gates
By god, one day, help me forgive myself
Yet, despite every hallow remain
That I’ve gone through, the ghost is always you
She the conspirator will guide my hands and cleanse my soul
Though I have remained silent, the search is over and I let go I will find the voice to describe all the horror inside my mind
With determination I’m just a servant to the silence, the silence I despise
Where in my heart beats a guiding voice?
A sullen hand to suffer my choice and now to decipher
The moments gone I finally understand my fate
And what has to come to be worth the pain
And ride the seas of change whatever I become
Like me for the moment her face is gone
Life’s lust, my only friend
No more the answer to force my own life to change
I crossed a wide ocean of change
Consumed by desperate despair all the way
Yet, despite every hallow remain
That I’ve gone through, the ghost is always you
Breathing, cause the movement when life is gone
Still the silent silhouette, may my search be over
And lend me to rest I felt the anguish in that movement
Discovering me but consequently give me tired soul to be separate
Songtekstvertaling
De wereld levend, gebaad in maanlicht
Toen ik langs mijn graf liep in de mist
Kijk hoe ze naast de steen ligt.
En de brieven die ze achterliet op mijn naam
Waar ik verlangde om het ergste van mijn ziel te spreken
Ik kijk naar de tranen die over haar gezicht lopen.
Op de grond vallen met de wetenschap dat
Ik stak een oceaan van verandering over.
Verteerd door wanhopige wanhoop.
Maar ondanks alle lof blijft
Dat ik er doorheen ben gegaan, de geest is altijd jij
Achter de muren van de kapel waar mijn ziel te rusten is gelegd
Daar binnen een moment begreep ik het.
Ik, de wachter gewoon een stil silhouet achter de poorten
Bij god, op een dag, help me mezelf te vergeven.
Maar ondanks alle lof blijft
Dat ik er doorheen ben gegaan, de geest is altijd jij
Zij, de samenzweerder, zal mijn handen leiden en mijn ziel reinigen.
Hoewel ik stil ben gebleven, is de zoektocht voorbij en ik laat los Ik zal de stem vinden om alle gruwelen in mijn geest te beschrijven
Met vastberadenheid ben ik slechts een dienaar van de stilte, de stilte die ik veracht
Waar in mijn hart klopt een leidende stem?
Een chagrijnige hand om te lijden onder mijn keuze en nu om te ontcijferen
De momenten die voorbij zijn begrijp ik eindelijk mijn lot
En wat moet er komen om de pijn waard te zijn
En de zeeën van verandering Berijden, wat ik ook ben.
Net als ik voor het moment dat haar gezicht weg is.
De lust van het leven, mijn enige vriend
Geen antwoord meer om mijn eigen leven te dwingen om te veranderen.
Ik stak een oceaan van verandering over.
Verteerd door wanhopige wanhoop.
Maar ondanks alle lof blijft
Dat ik er doorheen ben gegaan, de geest is altijd jij
Ademen, de beweging veroorzaken als het leven weg is
Nog steeds het stille silhouet, moge mijn zoektocht voorbij zijn
En Leen me om te rusten ik voelde de angst in die beweging
Mij ontdekken, maar me daardoor een vermoeide ziel geven om gescheiden te zijn.