Ephel Duath — Shaped by Darkness songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Shaped by Darkness" van Ephel Duath.
Songteksten
The crystal skull I wear protects that door right behind my eyes
A passage to a better self I can walk through
Carrying all the tears I can fill my hands with
I crawl my way to that deep silence I fill with thoughts
I crawl my way to that deep silence I fill with thoughts
In there hundreds of brick towers hold a tender sky together
A gold path rolls within electric bundles of feelings buzz around
Amniotic fields lie on raw flesh hills
Clouds of minor notes rumble
There’s a liquid spot in every mirror
There’s a point of distortion in every imaage
There’s a piercing truth in each lie
Here I shut down my double self
And I let my real voice resonate low deep, low deep, low deep,
In a state of altered awareness
And I let my real voice resonate low deep, low deep, low deep,
My shelter is a shutdown theatre made of bones
I sit on the border of a black stage
Spiderwebs caress my breath
Dust takes the shape of a ghostly crowd
Entertained while I play my guts
Like cello strings
A whirl of bones generates from the ceiling above
In twisting symbiosis with my mute dying chant
The crystal skull I wear protects that door right behind my eyes
A passage to a better self I can walk through
Carrying all the tears I can fill my hands with
The more I dismember the bigger the pearl cage gets
But my aura overcomes it spreading wide like angel’s wings
An ovation celebrates my lethal performance
While exhaling what is left of me
I smile at the crowd and collapsing buildings
Protected by my same death march
I keep the music going
And when life will call back
I’ll promise to escape it tomorrow again.
And when life will call back
I’ll promise to escape it tomorrow again.
Songtekstvertaling
De kristallen schedel die ik draag beschermt die deur vlak achter mijn ogen.
Een doorgang naar een beter zelf waar ik doorheen kan lopen
Ik draag alle tranen waarmee ik mijn handen kan vullen.
Ik kruip mijn weg naar die diepe stilte Ik vul met gedachten
Ik kruip mijn weg naar die diepe stilte Ik vul met gedachten
Daar houden honderden stenen torens een zachte hemel bij elkaar
Een gouden pad rolt in elektrische bundels van gevoelens rond
Vruchtwatervelden liggen op de heuvels van rauw vlees.
Wolken van kleine noten rumble
Er is een vloeibare vlek in elke spiegel.
Er is een punt van vervorming in elke image
Er is een doordringende waarheid in elke leugen.
Hier sluit ik mijn dubbele ik
En ik liet mijn echte stem resoneren diep, diep, diep, diep,
In een staat van veranderd bewustzijn
En ik liet mijn echte stem resoneren diep, diep, diep, diep,
Mijn schuilplaats is een gesloten theater gemaakt van botten.
Ik zit op de grens van een zwart podium.
Spinnenwebben strelen mijn adem
Stof neemt de vorm aan van een spookachtige menigte.
Vermaakt terwijl ik mijn buik speel
Zoals cello snaren
Een wervelwind van botten genereert uit het plafond boven
In een symbiose met M ' n doofstomende gezang.
De kristallen schedel die ik draag beschermt die deur vlak achter mijn ogen.
Een doorgang naar een beter zelf waar ik doorheen kan lopen
Ik draag alle tranen waarmee ik mijn handen kan vullen.
Hoe meer ik versnijd, hoe groter de parelkooi wordt.
Maar mijn aura overwint het spreid als engelenvleugels
Een ovatie viert mijn dodelijke prestatie.
Terwijl je uitademt wat er van me over is
Ik lach naar de menigte en instortende gebouwen
Beschermd door mijn zelfde dodenmars.
Ik hou de muziek draaiende.
En wanneer het leven terug zal roepen
Ik beloof dat ik er morgen weer aan zal ontsnappen.
En wanneer het leven terug zal roepen
Ik beloof dat ik er morgen weer aan zal ontsnappen.