Emmy The Great — Two Steps Forward songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Two Steps Forward" van Emmy The Great.
Songteksten
In the middle of September, we entertained the thought
Of falling into rabbit holes and never coming out
In the garden of a girl whose mum is friends with Elton John
So she kept telling us
But still
We slipped a year or so behind ourselves, the time’s already gone
When people were just people, not the jobs that they perform
Our songs were just a thing we did with melodies and chords
Now you’re available in all good record stores
But I knew you best
Back when love was just a feeling that ran out between my legs
Onto the back of my dress
Onto the clothes that I was wearing
Oh, when I was a child I was expected to believe
In something up above that no one touches or can see
But they tell me that unless you’re looking out of magazines
Well then, you don’t exist
But I knew that you were real before I read it in an interview today
Before I used you as a surface, did a line across your face
In the toilet of a girl who’s sitting outside
Dropping names like they were carpet bombs
She knows everyone
But I knew you first
Back when love was underneath you
With my fingers in the dirt
You said, 'I'll stop if it hurts'
You said, 'I'll stop it if it’s scaring'
You said 'You know that I can stop this any time
If you think that it is tearing'
And I think of you when the leaves are brown
I think of leaves that I have felt
Against my body on the ground
I think of places where we could go to now
Until they find us, 'til they catch us
'Til they wake us and we drown
Until I know where I am
I’m in a garden half-remembering your fingers in my hand
Were like a book made of sand
And it’s the middle of September, your image starts to fade
To the one that they have printed on the 27th page
Don’t like to read these things, you know I do it anyway
I have no choice
I have no choice, I say
And I go out in the garden, where the birds begin to sing
And I’m troubled by the thought of all the daylight they will bring
And I think that I will let somebody take me home again
'Cause if I knew you at all
Then my love was underneath you, making puddles on the floor
And I’m asleep to the thought of two people walking two steps forward
Always to the lives they’ve chosen
Clicks and hums and sirens in the sun
Songtekstvertaling
In het midden van September, we vermaakte de gedachte
Om in konijnenholen te vallen en er nooit meer uit te komen.
In de tuin van een meisje wiens moeder bevriend is met Elton John.
Dus ze bleef het ons vertellen.
Doch
We gleden een jaar of zo achter onszelf, de tijd is al voorbij
Toen mensen gewoon mensen waren, niet de banen die ze uitvoeren
Onze liedjes waren gewoon iets wat we deden met melodieën en akkoorden.
Nu ben je beschikbaar in alle goede platenzaken.
Maar ik kende jou het beste.
Toen de liefde nog maar een gevoel was dat tussen m ' n benen wegrende.
Op de achterkant van mijn jurk.
Op de kleren die ik droeg.
Oh, toen ik een kind was werd ik verwacht te geloven
In iets daarboven dat niemand aanraakt of kan zien
Maar dat zeggen ze, tenzij je uit tijdschriften kijkt.
Dan besta je niet.
Maar ik wist dat je echt was voordat ik het las in een interview vandaag.
Voordat ik je als oppervlak gebruikte, heb ik een lijn over je gezicht getrokken.
In het toilet van een meisje dat buiten zit
Namen laten vallen alsof het tapijtbommen waren.
Ze kent iedereen.
Maar ik kende jou eerst.
Toen de liefde onder je lag.
Met mijn vingers in het vuil
Je zei: 'Ik stop als het pijn doet.'
Je zei, 'Ik zal het stoppen als het bang is'
Je zei: 'Je weet dat ik dit elk moment kan stoppen.
Als je denkt dat het scheurt.
En ik denk aan jou als de bladeren bruin zijn.
Ik denk aan bladeren die ik heb gevoeld
Tegen mijn lichaam op de grond
Ik denk aan plaatsen waar we nu heen kunnen gaan.
Tot ze ons vinden, tot ze ons pakken.
Tot ze ons wekken en we verdrinken.
Totdat ik weet waar ik ben
Ik ben in een tuin. Ik herinner me je vingers in mijn hand.
Waren als een boek gemaakt van zand
En het is midden September, je beeld begint te vervagen
Op degene die ze hebben afgedrukt op de 27e pagina
Ik hou er niet van om deze dingen te lezen, je weet dat ik het toch doe.
Ik heb geen keus.
Ik heb geen keus, zeg ik.
En ik ga naar buiten in de tuin, waar de vogels beginnen te zingen
En ik ben bezorgd over de gedachte aan al het daglicht dat ze zullen brengen
En ik denk dat ik iemand me weer naar huis laat brengen.
Want als ik je al kende
Toen lag mijn liefde onder je, plassen op de grond aan het maken.
En ik slaap bij de gedachte dat twee mensen twee stappen vooruit lopen.
Altijd naar de levens die ze hebben gekozen
Klikken en hums en sirenes in de zon