Emilie Autumn — On Artistic Integrity songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "On Artistic Integrity" van Emilie Autumn.
Songteksten
I toe the line of self-indulgence
Every time I place my pen
Upon the page and form the words
I felt but couldn’t show 'til then
And to myself I beg the question
Why do I thus masquerade
As one to one and to another
Someone else? If I, afraid
Of what the consequence of stating
Openly my cause might be,
When I rant and rhyme and reason
Do I write for them or me?
I believe there is some merit
In creating for one’s self
But why place before the public
What is best left on the shelf?
Though while I write I do not feel that
What I pen is mine alone,
Even this could be misguided
As are many I have known
Who swore, poor souls, that they possessed
The key to man’s mysterious fate,
Succeeded in convincing some,
But most could tell they did but prate
On subjects touching something vague
Which cannot be unproven, or,
In place of content, speak in tongues
Yet know not whom they’re speaking for.
No, I am not deluded so;
I do not feel I represent
Some force divine, but still I know
That I shall never be content
To hold my tongue when I would speak
Or change my words to suit the hour
Or pinch a blush upon my cheek
To feign my joy at love gone sour.
I do not wish to disappoint
The faith that others place in me To lead the way to brighter days,
But sometimes dark is all I see.
I work for good, I toil for hope,
No one can question my intent
But even those who listen close
Can often mistake what I meant.
My fear, I’ve come to realize,
Is mainly this: that I am wrong,
That my perception is askew,
That I write shyte and call it song.
Perhaps I’ll always question thus,
Discount my merits, thoughts, and deeds
'Tis well, long as I still go forth
And see where this, my vision, leads.
Strong is she who knows her mind
And speaks it though she may not please.
Fortunate the audience
That hears such honest thoughts as these.
Songtekstvertaling
Ik volg de lijn van zelfgenoegzaamheid.
Elke keer als ik mijn pen plaats
Op de pagina en vorm de woorden
Ik voelde maar kon het niet laten zien tot die tijd.
En bij mezelf vraag ik me af ...
Waarom doe ik me zo voor?
Als de een aan de ander
Iemand anders? Als ik bang ben
Van wat het gevolg is van
Openlijk mijn zaak zou kunnen zijn,
Als ik zeur en rijm en rede
Schrijf ik voor hen of voor mij?
Ik geloof dat er een verdienste is.
In het creëren voor jezelf
Maar waarom plaats voor het publiek
Wat is het beste op de plank?
Maar terwijl ik schrijf, voel ik dat niet.
Wat ik pen is van mij alleen,
Zelfs dit kan misplaatst zijn.
Zoals velen die ik heb gekend
Die zwoer, arme zielen, dat ze bezeten waren.
De sleutel tot het mysterieuze lot van de mens,
Het is gelukt om sommigen te overtuigen,
Maar de meesten konden zien dat ze dat deden, maar prate
Over onderwerpen die iets vaag raken
Die niet onbewezen kan zijn, of,
In plaats van inhoud, spreken in tongen
Maar weet niet voor wie ze spreken.
Nee, Ik ben niet misleid dus;
Ik voel niet dat ik vertegenwoordig
Een goddelijke kracht, maar toch Weet ik
Dat ik nooit tevreden zal zijn.
Om mijn mond te houden als ik zou spreken.
Of verander mijn woorden naar het uur
Of knijp een blos op mijn wang
Om mijn vreugde te veinzen over liefde die zuur werd.
Ik wil u niet teleurstellen.
Het geloof dat anderen in mij plaatsen om de weg te leiden naar betere dagen,
Maar soms is donker alles wat ik zie.
Ik werk voor goed, ik werk voor Hoop,
Niemand kan mijn bedoeling in twijfel trekken.
Maar zelfs zij die goed luisteren
Ik kan me vaak vergissen in wat ik bedoelde.
Mijn angst, Ik ben tot het besef gekomen,
Is vooral dit: dat ik het mis heb,
Dat mijn perceptie scheef is,
Dat ik shyte schrijf en het lied noem.
Misschien vraag ik me dat altijd af.,
Noem mijn verdiensten, gedachten en daden.
'Tis goed, zolang ik nog steeds ga
En kijk waar dit, mijn visie, toe leidt.
Sterk is zij die haar verstand kent
En spreekt het ook al zal ze het niet leuk vinden.
Gelukkig is het publiek
Die zulke eerlijke gedachten hoort.