Electric President — Farewell songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Farewell" van Electric President.
Songteksten
Out in the fields the skies crack and peel.
While off in the distance the buildings collide.
And down in the grass is a sea of broken glass.
And remnants of lives that I used to label «mine.»
And I’ve lost my tongue and I’ve lost all my friends.
And I can’t remember if I give a damn.
We peek from the edge of an old rusty bridge.
Down in the water is the house where we were raised.
And over where the trees and gardens used to be.
Are remnants of pictures we still carry in our minds.
And you’ve lost your mind and you’ve lost all your plans.
And I can’t quite tell if you even give a damn.
The neighborhood is gone. The air reeks of smoke ash and cold.
Winter’s sleeping on our doorsteps.
As you hum your songs, the water turn to ice above our home.
So we go collect our paychecks and leave.
Up comes the sun to burn everyone.
And we pay the difference by peeling off our skin.
And as far as we can tell, it’s pretty cold in hell.
But you’ve got your sweaters,
So I’m sure you won’t mind.
But you’ve lost your heart. And you’ve lost all your will.
You’re shot full of holes, and what you hold always spills.
The city’s met its end. The monuments have all crashed and burned.
I doubt that we’ll miss them.
We walk through the woods, and neither of us looks back, not once.
There’s nothing behind us anymore.
It was all in our heads. It was all in our heads.
The sky was never falling; it was all in our heads.
So sleep well tonight. And dream some good things.
The sky was never falling. It was all a bad dream.
Songtekstvertaling
In de velden barst de hemel en schil.
In de verte botsen de gebouwen.
En in het gras ligt een zee van gebroken glas.
En restanten van levens die ik gebruikte om "de mijne" te labelen.»
En ik ben mijn tong verloren en al mijn vrienden.
En ik kan me niet herinneren of het me iets kan schelen.
We gluren van de rand van een oude roestige brug.
In het water is het huis waar we zijn opgegroeid.
En bij de bomen en de tuinen (het paradijs).
Zijn overblijfselen van beelden die we nog steeds in ons hoofd dragen.
En je bent gek geworden en je hebt al je plannen verloren.
En ik weet niet of het je iets kan schelen.
De buurt is weg. De lucht ruikt naar rookas en kou.
De Winter slaapt voor onze deur.
Als je je liedjes neuriet, verandert het water in ijs boven ons huis.
Dus we gaan onze loonstrookjes ophalen en vertrekken.
De zon komt op om iedereen te verbranden.
En we betalen het verschil door onze huid af te snijden.
En voor zover we weten, is het vrij koud in de hel.
Maar je hebt je truien,
Dus ik weet zeker dat je het niet erg vindt.
Maar je bent je hart kwijt. En je hebt al je wil verloren.
Je zit vol gaten, en wat je vasthoudt, morst altijd.
De stad heeft zijn einde bereikt. De monumenten zijn allemaal gecrasht en verbrand.
Ik betwijfel of we ze zullen missen.
We lopen door het bos, en geen van ons kijkt terug, niet één keer.
Er is niets meer achter ons.
Het zat allemaal in ons hoofd. Het zat allemaal in ons hoofd.
De hemel viel nooit, het zat allemaal in ons hoofd.
Slaap lekker vanavond. En droom wat goede dingen.
De hemel viel nooit. Het was allemaal een nachtmerrie.