El Arrebato — No puedo más songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "No puedo más" van El Arrebato.
Songteksten
No puedo más,
Estoy cansado de morder la soledad,
De no secarme esta angustia que me empapa,
Todas mis cosas se han manchado de ansiedad.
No puedo más,
Que tu recuerdo está de ocupa en mi mente,
Que mi reloj está siempre marcando tu hora,
Y duermo con la puerta abierta por si vuelves.
No puedo más, no puedo más.
Y es por eso que estoy cerquita de tu puerta para verte salir,
Lo mismo que un recluta haciendo guardia por ti,
Lo mismo que un torero espera al mes de abril.
Porque debes saber que sigo como un loco enamorado de ti.
Y he decidido que voy a luchar a morir,
Hasta reconquistarte la sonrisa hacia a mí.
Poco a poco, paso a paso,
Voy rompiéndome en pedazos,
Y no comprendes que mi boca,
Sin besarte que se me ahoga,
Que sin ti todo me sobra.
Poco a poco, paso a paso,
Voy rompiéndome en pedazos,
Y es que mi suerte se ha dormido,
Desde que no estás conmigo,
Nunca tuve tanto frío.
No puedo más.
No puedo más,
Estas ganitas de besarte no se van,
El desconsuelo y yo ya somos como hermanos,
No estoy a gusto en ningún sitio si no estás.
No puedo más,
Que la sonrisa ya no viene a visitarme,
Ni me comprendo, ni me entiendo, ni me encuentro,
Soy como un zombi que no va a ninguna parte.
No puedo más, no puedo más.
Y es por eso que estoy…
Poco a poco, paso a paso…
Songtekstvertaling
Ik kan niet langer, ik ben moe van het bijten van eenzaamheid, van het niet uitdrogen van deze angst die me doordrenkt, al mijn dingen zijn bevlekt van angst.
Ik kan niet langer, dat je geheugen in mijn gedachten is, dat mijn horloge altijd jouw tijd markeert, en ik slaap met de deur open voor het geval je terugkomt.
Ik kan het niet meer, ik kan het niet meer.
En daarom sta ik bij je deur om je te zien vertrekken, net als een rekruut die je bewaakt, net als een stierenvechter die op April wacht.
Omdat je moet weten dat ik nog steeds gek op je ben.
En ik heb besloten dat ik ga vechten om te sterven, totdat ik je glimlach terug win.
Beetje bij beetje, stap voor stap, breek ik mezelf in stukken, en je begrijpt niet dat mijn mond, zonder jou te kussen dat mij verdrinkt, dat zonder jou alles wat ik nog heb.
Beetje bij beetje, stap voor stap, breek ik in stukken, en mijn geluk is in slaap gevallen, omdat je niet bij me bent, ben ik nog nooit zo koud geweest.
Ik kan er niet meer tegen.
Ik kan er niet meer tegen, deze kleine kusjes gaan niet weg, verdriet en ik ben al als broers, Ik ben nergens op mijn gemak als jij dat niet bent.
Ik kan niet langer, dat de glimlach me niet meer bezoekt, me niet begrijpt, me niet begrijpt, me niet ontmoet, ik ben als een zombie die nergens heen gaat.
Ik kan het niet meer, ik kan het niet meer.
En daarom ben ik ... beetje bij beetje, stap voor stap…