El Arrebato — Mi colega de siempre songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mi colega de siempre" van El Arrebato.
Songteksten
Cuando menos te lo esperas va la vida y te sorprende,
Tanto tiempo de vacío que se llena de repente,
He vuelto a ver a un buen amigo, a mi colega de siempre,
Ese que nunca se olvida, ese que vive en tu mente.
Como celebrando un gol, nos pegamos un abrazo,
Parecíamos dos críos nerviosos por encontrarnos,
«¡Cómo te trata la vida! ¡Cómo te tratan los años!
¡Qué alegría me da verte!
Y ver que en ti nada ha cambiado»
Y de repente se paró el reloj,
Y volvimos a cantar la envidia por José,
Una bocata, una cerveza por el callejón,
Y sentí con alegría como nos aplaudía el corazón.
Y volvimos a ser guerreros por la libertad,
Y la luna nos prestó las llaves de todas las calles de la ciudad.
Y volvimos a sentirnos compañeros de los gatos,
Maullando en el tejado de la princesa del barrio,
Volvimos a ponerle pegamento a nuestras vidas,
Y a cantar por Camarón en todas las esquinas.
Paseamos por el barrio rebuscando en su pared,
Los nombres de viejos colegas con los nuestros aparecen,
Éramos una familia que se divierte y se defiende,
Cuantas guerras en la espalda guiñándole un ojo a la suerte.
Y volvimos a sentirnos como lobos callejeros,
Fabricantes de la risa, buscadores de respeto,
Volvimos a apretar el cinturón de nuestras vidas,
¡Y a cantar por Camarón en todas las esquinas!
Songtekstvertaling
Wanneer je het minst verwacht dat het leven gaat en je verrast, zoveel tijd van leegte die plotseling vult, heb ik weer een goede vriend gezien, mijn gebruikelijke collega, degene die nooit vergeet, degene die leeft in je geest.
Zoals het vieren van een doel, we knuffelden elkaar, we zagen eruit als twee kinderen nerveus om te ontmoeten, " Hoe behandelt het leven je! Hoe de jaren je behandelen!
Het is zo goed je te zien!
En om te zien dat er niets is veranderd in jou" en plotseling stopte de klok, en we zongen opnieuw afgunst voor Joseph, een snack, een biertje in de steeg, en ik voelde met vreugde hoe ons hart applaudisseerde.
We werden weer vrijheidsstrijders en de maan leende ons de sleutels van elke straat in de stad.
En we voelden ons weer als kattenmaatjes, miauwend op het dak van de buurprinses, plakten lijm op ons leven, en zongen voor garnalen in elke hoek.
We liepen door de buurt kijkend door de muur, de namen van oude collega ' s met de onze verschijnen, we waren een familie die plezier heeft en zichzelf verdedigt, hoeveel oorlogen op de rug knipogen naar geluk.
En we voelden ons weer als straatwolven, lachmakers, respectzoekers, we riepen opnieuw de riem van ons leven aan, en zongen voor garnalen in elke hoek!