Eivør — Frostrósir songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Frostrósir" van Eivør.
Songteksten
Frostrósir
Þú komst til að kveðja í gær.
Þú kvaddir og allt varð svo hljótt.
Á glugganum frostrósin grær.
Ég gat ekkert sofið í nótt.
Hvert andvarp frá einmana sál,
hvert orð sem var myndað án hljóms
nú greindist sem gaddfreðið mál
í gervi hins lífvana blóms.
En stormurinn brýst inn í bæ
með brimgný frá klettóttri strönd,
því reiðum og rjúkandi sæ
hann réttir oft ögrandi hönd.
Því krýp ég og bæn mína bið,
þá bæn sem í hjartanu er skráð.
Ó, þyrmdu honum, gefðu honum grið.
Hver gæti mér orð þessi láð?
Frost Roses
You came to say goodbye yesterday.
You said goodbye and everything was so quiet.
On the windows the frost rose grows.
I could not sleep last night.
Each sigh from a lonely soul,
every word that was formed without sound
now seems like a frostbitten affair
dressed in the guise of lifeless flowers.
But the storm breaks into town
with waves from the rocky coast,
the angry and fuming sea
gives often a challenging hand.
So I kneel and I say my prayer,
the prayer of the heart is recorded.
Oh, spare him, give him peace.
Who should watch over me in this land?
Songtekstvertaling
Leggen
Je kwam gisteren afscheid nemen.
Je nam afscheid en alles werd zo stil.
Frostrósin geneest.
Ik kon ' s nachts niet slapen.
Elke zucht van een eenzame ziel,
elk woord dat werd gevormd zonder hljóms
nu gediagnosticeerd als gaddfreðið probleem
in kunstmatige maar levenloze blóms.
Maar de storm breekt in de stad
met de golven van het strand van klettóttri,
daarom, de boze en fuming sea
hij straft vaak provocerende hand.
De kniel ik en mijn gebed in afwachting,
dan wordt de salaat in het hart opgetekend.
Spaar hem, geef hem rust.
Wie kan ik dit land vertellen?
Vorst Rozen
Je kwam gisteren afscheid nemen.
Je nam afscheid en alles was zo stil.
Op de ramen groeit de vorstroos.
Ik kon vannacht niet slapen.
Elke zucht van een eenzame ziel,
elk woord dat werd gevormd zonder geluid
nu lijkt het op een bevroren affaire.
gekleed in de gedaante van levenloze bloemen.
Maar de storm breekt in de stad
met golven van de rotsachtige kust,
de boze en rokende zee
geeft vaak een uitdagende hand.
Dus Ik kniel en zeg mijn gebed,
het gebed van het hart is vastgelegd.
Spaar hem, geef hem rust.
Wie zou over mij moeten waken in dit land?