Edith Piaf — Une enfant songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Une enfant" van Edith Piaf.
Songteksten
Une enfant, une enfant de seize ans,
Une enfant du printemps
Couchée sur le chemin…
Elle vivait dans un de ces quartiers
Oùtout le monde est riche àcrever.
Elle avait quittéses parents
Pour suivre un garçon, un bohème
Qui savait si bien dire «je t’aime».
Ça en devenait bouleversant,
Et leurs deux cœurs ensoleillés
Partirent sans laisser d’adresse,
Emportant juste leur jeunesse
Et la douceur de leur péché.
Une enfant, une enfant de seize ans,
Une enfant du printemps
Couchée sur le chemin…
Leurs cœurs n’avaient pas de saisons
Et ne voulaient pas de prison.
Tous deux vivaient au jour le jour,
Ne restant jamais àla même place.
Leurs cœurs avaient besoin d’espace
Pour contenir un tel amour.
Son présent comme son futur,
C'était cet amour magnifique
Qui la berçait comme d’un cantique
Et perdait ses yeux dans l’azur.
Une enfant, une enfant de seize ans,
Une enfant du printemps
Couchée sur le chemin…
Mais son amour était trop grand,
Trop grand pour l'âme d’une enfant.
Elle ne vivait que par son cœur
Et son cœur se faisait un monde,
Mais Dieu n’accepte pas les mondes
Dont il n’est pas le Créateur.
L’amour étant leur seul festin,
Il la quitta pour quelques miettes.
Alors, sa vie battit en retraite
Et puis l’enfant connut la faim.
Une enfant, une enfant de seize ans,
Une enfant du printemps
Couchée sur le chemin
… morte .!
Aaaah …
Songtekstvertaling
Een kind, een kind van zestien,
Een kind van de lente
Liggend op de weg…
Ze woonde in een van deze buurten.
Waar iedereen rijk is om te schrijven.
Ze had haar ouders verlaten.
Om een jongen te volgen, een bohemien
Wie wist hoe te zeggen " Ik hou van je."
Het werd schokkend.,
En hun twee zonnige harten
Vertrokken zonder een adres achter te laten,
Gewoon hun jeugd wegnemen
En de zoetheid van hun zonde.
Een kind, een kind van zestien,
Een kind van de lente
Liggend op de weg…
Hun harten hadden geen seizoenen.
En wilde niet naar de gevangenis.
Beiden leefden van dag tot dag,
Nooit op dezelfde plek blijven.
Hun harten hadden ruimte nodig.
Om zulke liefde te bevatten.
Zijn heden als zijn toekomst,
Het was deze prachtige liefde
Wie wiegde haar als een lied
En verloor zijn ogen in de Azure.
Een kind, een kind van zestien,
Een kind van de lente
Liggend op de weg…
Maar zijn liefde was te groot,
Te groot voor de ziel van een kind.
Ze leefde alleen naar haar hart
En zijn hart werd een wereld,
Maar Allah aanvaardt de werelden niet.
Waarvan hij de schepper niet is.
Liefde is hun enige feest,
Hij verliet haar voor een paar kruimels.
Dus zijn leven ging met pensioen.
En toen kreeg het kind honger.
Een kind, een kind van zestien,
Een kind van de lente
Liggend op de weg
… sterven .!
Aaaah …