Edith Piaf — Paris-Méditeranée songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Paris-Méditeranée" van Edith Piaf.
Songteksten
C’est une aventure bizarre
Comme le train quittait la gare
Il a bondi dans le couloir
Et le front contre la portière
Il regardait fuir la lumière
De Paris mourant dans le soir.
Un train dans la nuit vous emporte,
Derrière soi, des amours mortes,
Mais l’on voudrait aimer encore.
La banlieue triste qui s’ennuie
Défilait morne sous la pluie…
Il regardait toujours dehors.
Le train roulait dans la nuit sombre,
L’homme déjà n'était qu’une ombre,
Et d'être seule j’avais froid.
S’il a parlé… qu’a-t-il pu dire…
Je ne revois que son sourire
Quand il vint s’asseoir près de moi.
Un train dans la nuit vous emporte,
Derrière soi, des amours mortes,
Et dans le coeur un vague ennui.
Alors sa main a pris la mienne,
Et j’avais peur que le jour vienne…
J'étais si bien tout contre lui.
Lorsque je me suis éveillée
Dans une gare ensoleillée
L’inconnu sautait sur le quai.
Alors des hommes l’entourèrent
Et tête basse ils l’emmenèrent
Tandis que le train repartait.
J’ai regardé par la portière,
Comme en un geste de prière
L’homme vers moi tendait les mains
Le soleil redoublait ma peine
Et faisait miroiter des chaînes…
C'était peut-être un assassin.
Il y a des gens bizarres
Dans les trains et dans les gares.
Songtekstvertaling
Het is een vreemd avontuur.
Toen de trein het station verliet
Hij sprong door de hal.
En de voorkant tegen de deur
Hij zag het licht wegrennen.
Uit Parijs die ' s avonds sterft.
Een trein in de nacht neemt je mee,
Achter je, dode liefdes,
Maar we willen graag weer liefhebben.
De trieste voorstad die zich verveelt
Paradeerde somber in de regen…
Hij keek altijd naar buiten.
De trein rolde in de donkere nacht,
De man was al een schaduw.,
En alleen zijn had ik het koud.
Als hij sprak ... wat kan hij gezegd hebben? …
Ik zie alleen zijn glimlach.
Toen hij naast me kwam zitten.
Een trein in de nacht neemt je mee,
Achter je, dode liefdes,
En in het hart een vage verveling.
Toen nam zijn hand de mijne.,
En ik was bang dat de dag zou komen…
Ik was zo tegen hem.
Toen ik wakker werd
In een zonnig station
De vreemdeling sprong op de steiger.
Toen omsingelden mannen hem.
Ze namen hem mee.
Terwijl de trein vertrok.
Ik keek door de deur.,
Als gebaar van gebed
De man strekte zijn handen uit.
De zon verdubbelde mijn pijn.
En gloeiende kettingen.…
Misschien was hij een moordenaar.
Er zijn vreemde mensen.
In treinen en stations.