Edith Piaf — Mon legionnaire songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mon legionnaire" van Edith Piaf.
Songteksten
Il avait de grands yeux très clairs
Où parfois passaient des éclairs
Comme au ciel passent des orages.
Il était plein de tatouages
Que j’ai jamais très bien compris.
Son cou portait: «Pas vu, pas pris.»
Sur son cœur on lisait: «Personne»
Sur son bras droit un mot: «Raisonne».
J’sais pas son nom, je n’sais rien d’lui.
Il m’a aimée toute la nuit,
Mon légionnaire!
Et me laissant à mon destin,
Il est parti dans le matin
Plein de lumière!
Il était minc', il était beau,
Il sentait bon le sable chaud,
Mon légionnaire!
Y avait du soleil sur son front
Qui mettait dans ses cheveux blonds
De la lumière!
Bonheur perdu, bonheur enfui,
Toujours je pense à cette nuit
Et l’envie de sa peau me ronge.
Parfois je pleure et puis je songe
Que lorsqu’il était sur mon cœur,
J’aurais dû crier mon bonheur…
Mais je n’ai rien osé lui dire.
J’avais peur de le voir sourire!
On l’a trouvé dans le désert.
Il avait ses beaux yeux ouverts.
Dans le ciel, passaient des nuages.
Il a montré ses tatouages
En souriant et il a dit,
Montrant son cou: «Pas vu, pas pris»
Montrant son cœur: «Ici, personne.»
Il ne savait pas… Je lui pardonne.
J’rêvais pourtant que le destin
Me ramèn'rait un beau matin
Mon légionnaire,
Qu’on s’en irait seuls tous les deux
Dans quelque pays merveilleux
Plein de lumière!
Il était minc', il était beau,
On l’a mis sous le sable chaud
Mon légionnaire!
Y avait du soleil sur son front
Qui mettait dans ses cheveux blonds
De la lumière!
Songtekstvertaling
Hij had grote, heldere ogen.
Waar soms de bliksem voorbij ging
Als onweersbuien door de lucht gaan.
Het zat vol met tatoeages.
Wat ik nooit echt begreep.
Zijn nek was als, " niet gezien, niet genomen.»
Op zijn hart stond: "niemand»
Op zijn rechterarm een woord: "rede".
Ik weet zijn naam niet.Ik weet niets over hem.
Hij hield de hele nacht van me.,
Mijn Legionair!
En mij aan mijn lot overlaten,
Hij is ' s ochtends vertrokken.
Vol licht!
Hij was dun, hij was knap,
Het rook lekker heet zand.,
Mijn Legionair!
Er was zon op zijn voorhoofd.
Die in haar blonde haar
Licht!
Geluk verloren, geluk gevlucht,
Ik denk altijd aan deze avond.
En de afgunst van zijn huid knaagt aan me.
Soms huil ik en dan denk ik
Dat toen het op mijn hart lag,
Ik had mijn geluk moeten roepen.…
Maar ik durfde niets te zeggen.
Ik was bang om hem te zien lachen.
We vonden hem in de woestijn.
Hij had zijn mooie ogen open.
In de lucht kwamen wolken voorbij.
Hij liet zijn tatoeages zien.
Glimlachend en hij zei:,
Zijn nek tonen :" niet gezien, niet genomen»
Hij liet zijn hart zien: "hier, niemand.»
Hij wist het niet... Ik vergeef hem.
Maar ik droomde dat het lot
Breng me op een mooie ochtend terug
Mijn Legionair,
Dat we allebei alleen zouden gaan.
In een prachtig land
Vol licht!
Hij was dun, hij was knap,
We leggen het onder het hete zand.
Mijn Legionair!
Er was zon op zijn voorhoofd.
Die in haar blonde haar
Licht!