Edith Piaf — Les deux ménétriers songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les deux ménétriers" van Edith Piaf.

Songteksten

Sur les noirs chevaux sans mors,
Sans selle et sans étriers,
Par le royaume des morts
Vont deux blancs ménétriers.
Ils vont un galop d’enfer,
Tout en raclant leur crincrin
Avec des archets de fer,
Ayant des cheveux pour crin.
Au fracas des durs sabots,
Au rire des violons,
Les morts sortent des tombeaux.
Dansons et cabriolons !
Et les trépassés joyeux
S’en vont par bonds et soufflant,
Avec une flamme aux yeux,
Rouge dans leurs crânes blancs.
Et les noirs chevaux sans mors,
Sans selle et sans étriers
Font halte et voici qu’aux morts
Parlent les ménétriers:
Le premier dit, d’une voix
Sonnant comme un tympanon:
«Voulez-vous vivre deux fois?
Venez, la Vie est mon nom !»
Et tous, même les plus gueux
Qui de rien n’avaient joui,
Tous, dans un élan fougueux,
Les morts ont répondu: «Oui !»
Alors l’autre, d’une voix
Qui soupirait comme un cor,
Leur dit: «Pour vivre deux fois,
Il vous faut aimer encor !
Aimez donc ! Enlacez-vous !
Venez, l’Amour est mon nom !»
Mais tous, même les plus fous,
Les morts ont répondu: «Non !»
Et leurs doigts décharnés,
Montrant leurs cœurs en lambeaux,
Avec des cris de damnés,
Sont rentrés dans leurs tombeaux.
Et les blancs ménétriers
Sur leurs noirs chevaux sans mors,
Sans selle et sans étriers,
Ont laissé dormir les morts.

Songtekstvertaling

Op zwarte paarden zonder kaken,
Zonder zadel en sluipschutters,
Bij het Koninkrijk der doden.
Ga twee witte menetriers.
Ze gaan in galop.,
Terwijl ze hun kreukels schrapen
Met strijkstokken,
Haar hebben voor paardenhaar.
Op de crash van de harde klompen,
Lachen om de violen,
De doden komen uit de graven.
Laten we dansen en cabriolons !
En de gelukkige trepads
Go by sprongen and blows,
Met een vlam in de ogen,
Rood in hun witte schedels.
En zwarte paarden zonder kaken,
Zonder zadel en sluipschutters
Stop en aanschouw, de doden
Spreek de menetarianen.:
De eerste zei, met een stem
Klinkt als een tympanum:
"Wil je twee keer leven?
Kom Op, Het Leven Is Mijn Naam !»
En allen, zelfs de meest ellendige.
Die niets genoten had,
Alles, in een vurige momentum,
De doden antwoordden: "Ja !»
Dan de andere, met één stem
Die zou zuigen als een hoorn,
Hij zei: "twee maal leven.,
Je moet weer liefhebben .
Zo lief ! Hou je vast !
Kom op, liefde is mijn naam !»
Maar allemaal, zelfs de gekste,
De doden antwoordden: "Nee !»
En hun verwelkte vingers,
Hun harten aan flarden laten zien,
Met de kreten van de verdoemden,
Ging terug naar hun graf.
En blanke menetarianen
Op hun zwarte paarden zonder kaken,
Zonder zadel en sluipschutters,
Laat de doden slapen.