Edenian — Song of the Furies songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Song of the Furies" van Edenian.
Songteksten
Up and lead the dance of Fate!
Lift the song that mortals hate!
Tell what rights are ours on earth,
Over all of human birth.
Swift of foot to avenge are we!
He whose hands are clean and pure,
Naught our wrath to dread hath he;
Calm his cloudless days endure.
But the man that seeks to hide
Like him, his gore-bedewèd hands,
Witnesses to them that died,
The Furies' troop forever stands.
For light our footsteps are,
And perfect is our might,
Awful remembrances of guilt and crime,
Implacable to mortal prayer
O’er our victim come begin!
Come, the incantation sing,
Frantic all and maddening,
To the heart a brand of fire,
Do you hear the Furies' hymn?
That which claims the senses dim,
Tuneless to the gentle lyre,
Withering the soul within.
Pride of all of human birth,
Glorious in the eye of day,
Dishonored slowly melts away,
Trod down, trampled to the earth
Far from the gods, unhonored, and heaven’s light,
We hold our voiceless dwellings dread,
All unapproached by living or by dead.
What mortal feels not awe,
Nor trembles at our name,
Hearing our fate…
The eternal law…
For old is our fame,
Might never yet of its due honors fail,
Though 'neath the earth our realm in unsunned regions pale.
Songtekstvertaling
Sta op en leid de dans van het lot!
Til het lied op dat stervelingen haten!
Vertel wat onze rechten zijn op aarde,
Over de hele menselijke geboorte.
Snel van voet om wraak te nemen zijn wij!
Hij wiens handen schoon en zuiver zijn.,
Onze toorn zal hem niet treffen.;
Kalmeer zijn wolkenloze dagen.
Maar de man die zich wil verbergen
Net als hij, zijn gore-bedlewèd handen,
Getuigen van hen die stierven,
De troep van de Furies staat voor altijd.
Want licht onze voetstappen zijn,
En perfect is onze macht,
Vreselijke herinneringen aan schuld en misdaad,
Onverbiddelijk tot het sterfelijk gebed
Ons slachtoffer begint.
Kom, de bezwering zingen,
Razend en gekmakend,
Naar het hart een brandmerk van vuur,
Hoor je de psalm van de Furies?
Dat wat de zintuigen vermoeit,
Tunele naar de zachte lier,
De ziel van binnen verdorren.
Trots van de hele menselijke geboorte,
Glorieus in het oog van de dag,
Onteerd smelt langzaam weg.,
Trod down, trampled to the earth
Ver van de goden, ongedekt, en het licht van de hemel,
We houden onze stemloze woningen angst aan,
Allemaal niet goedgekeurd door leven of door dood.
Wat de sterveling voelt niet ontzag,
Noch trilt bij onze naam.,
Ons lot aanhoren…
De eeuwige wet…
Want oud is onze roem,
Misschien nog nooit van de juiste eer falen,
Hoewel de aarde ons rijk in onbewapende gebieden bleek.