Dylan Thomas — A Child's Christmas in Wales, A Story songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Child's Christmas in Wales, A Story" van Dylan Thomas.
Songteksten
One Christmas was so much like the other, in those years around the sea-town
corner now, out of all sound except the distant speaking of the voices I sometimes hear a moment before sleep, that I can never remember whether it snowed for six days and six nights when I was twelve, or whether it snowed for
twelve days and twelve nights when I was six.
All the Christmases roll down towards the two-tongued sea, like a cold and
headlong moon bundling down the sky that was our street; and they stop at the
rim of the ice-edged, fish-freezing waves, and I plunge my hands in the snow
and bring out whatever I can find.
In goes my hand into that wool-white bell-tongued ball of holidays resting at the rim of the carol-singing sea, and out come Mrs.
Prothero and the firemen.
It was on the afternoon of the day of Christmas Eve, and I was in Mrs.
Prothero’s garden, waiting for cats, with her son Jim.
It was snowing.
It was always snowing at Christmas.
December, in my memory, is white as Lapland, although there were no reindeers.
But there were cats.
Patient, cold and callous, our hands wrapped in socks, we waited to snowball
the cats.
Sleek and long as jaguars and horrible-whiskered, spitting and snarling,
they would slide and sidle over the white back-garden walls, and the lynx-eyed
hunters, Jim and I, fur-capped and moccasined trappers from Hudson Bay,
off Mumbles Road, would hurl our deadly snowballs at the green of their eyes.
The wise cats never appeared.
We were so still, Eskimo-footed arctic marksmen in the muffling silence of the
eternal snows—eternal, ever since Wednesday—that we never heard Mrs.
Prothero’s first cry from her igloo at the bottom of the garden.
Or, if we heard it at all, it was, to us, like the far-off challenge of our
enemy and prey, the neighbor’s polar cat.
But soon the voice grew louder. «Fire!» cried Mrs.
Prothero, and she beat the dinner-gong.
And we ran down the garden, with the snowballs in our arms, towards the house;
and smoke, indeed, was pouring out of the dining-room, and the gong was
bombilating, and Mrs.
Prothero was announcing ruin like a town crier in Pompeii.
This was better than all the cats in Wales standing on the wall in a row.
We bounded into the house, laden with snowballs, and stopped at the open door
of the smoke-filled room.
Something was burning all right; perhaps it was Mr.
Prothero, who always slept there after midday dinner with a newspaper over his
face.
But he was standing in the middle of the room, saying, «A fine Christmas!» and smacking at the smoke with a slipper.
Call the fire brigade," cried Mrs.
Prothero as she beat the gong. «They won’t be here,» said Mr.
Prothero, «it's Christmas.»
There was no fire to be seen, only clouds of smoke and Mr.
Prothero standing in the middle of them, waving his slipper as though he were
conducting.
Do something," he said.
And we threw all our snowballs into the smoke—I think we missed Mr.
Prothero—and ran out of the house to the telephone box.
Let’s call the police as well," Jim said.
And the ambulance."
And Ernie Jenkins, he likes fires."
But we only called the fire brigade, and soon the fire engine came and three
tall men in helmets brought a hose into the house and Mr.
Prothero got out just in time before they turned it on.
Nobody could have had a noisier Christmas Eve.
And when the firemen turned off the hose and were standing in the wet,
smoky room, Jim’s Aunt, Miss Prothero, came downstairs and peered in at them.
Jim and I waited, very quietly, to hear what she would say to them.
She said the right thing, always.
She looked at the three tall firemen in their shining helmets, standing among
the smoke and cinders and dissolving snowballs, and she said: «Would you like anything to read?»
Years and years ago, when I was a boy, when there were wolves in Wales,
and birds the color of red-flannel petticoats whisked past the harp-shaped
hills, when we sang and wallowed all night and day in caves that smelt like
Sunday afternoons in damp front farmhouse parlors, and we chased,
with the jawbones of deacons, the English and the bears, before the motor car,
before the wheel, before the duchess-faced horse, when we rode the daft and
happy hills bareback, it snowed and it snowed.
But here a small boy says: «It snowed last year, too.
I made a snowman and my brother knocked it down and I knocked my brother down
and then we had tea.»
But that was not the same snow," I say. «Our snow was not only shaken from whitewash buckets down the sky,
it came shawling out of the ground and swam and drifted out of the arms and
hands and bodies of the trees; snow grew overnight on the roofs of the houses
like a pure and grandfather moss, minutely ivied the walls and settled on the
postman, opening the gate, like a dumb, numb thunderstorm of white,
torn Christmas cards.»
Were there postmen then, too?"
With sprinkling eyes and wind-cherried noses, on spread, frozen feet they
crunched up to the doors and mittened on them manfully.
But all that the children could hear was a ringing of bells."
You mean that the postman went rat-a-tat-tat and the doors rang?"
I mean that the bells that the children could hear were inside them."
I only hear thunder sometimes, never bells."
There were church bells, too."
Inside them?"
No, no, no, in the bat-black, snow-white belfries, tugged by bishops and storks.
And they rang their tidings over the bandaged town, over the frozen foam of the
powder and ice-cream hills, over the crackling sea.
It seemed that all the churches boomed for joy under my window; and the
weathercocks crew for Christmas, on our fence."
Get back to the postmen."
They were just ordinary postmen, fond of walking and dogs and Christmas and the
snow.
They knocked on the doors with blue knuckles…"
Ours has got a black knocker…"
And then they stood on the white Welcome mat in the little, drifted porches and
huffed and puffed, making ghosts with their breath, and jogged from foot to foot like small boys wanting to go out."
And then the presents?"
And then the Presents, after the Christmas box.
And the cold postman, with a rose on his button-nose, tingled down the
tea-tray-slithered run of the chilly glinting hill.
He went in his ice-bound boots like a man on fishmonger’s slabs.
He wagged his bag like a frozen camel’s hump, dizzily turned the corner on one
foot, and, by God, he was gone."
Get back to the Presents."
There were the Useful Presents: engulfing mufflers of the old coach days,
and mittens made for giant sloths; zebra scarfs of a substance like silky gum
that could be tug-o'-warred down to the galoshes; blinding tam-o'-shanters like
patchwork tea cozies and bunny-suited busbies and balaclavas for victims of head-shrinking tribes; from aunts who always wore wool next to the skin there
were mustached and rasping vests that made you wonder why the aunts had any
skin left at all; and once I had a little crocheted nose bag from an aunt now,
alas, no longer whinnying with us.
And pictureless books in which small boys, though warned with quotations not to,
would skate on Farmer Giles’s pond and did and drowned; and books that told me everything about the wasp, except why."
Go on to the Useless Presents."
Bags of moist and many-colored jelly babies and a folded flag and a false nose
and a tram-conductor's cap and a machine that punched tickets and rang a bell;
never a catapult; once, by a mistake that no one could explain,
a little hatchet; and a celluloid duck that made, when you pressed it,
a most unducklike sound, a mewing moo that an ambitious cat might make who
wished to be a cow; and a painting book in which I could make the grass,
the trees, the sea and the animals any color I please, and still the dazzling
sky-blue sheep are grazing in the red field under the rainbow-billed and
pea-green birds.
Hardboileds, toffee, fudge and allsorts, crunches, cracknel, humbugs, glaciers,
marzipan, and butterwelsh for the Welsh.
And troops of bright tin soldiers who, if they could not fight, could always
run.
And Snakes-and-Families and Happy Ladders.
And Easy Hobbi-Games for Little Engineers, complete with instructions.
Oh, easy for Leonardo!
And a whistle to make the dogs bark to wake up the old man next door to make
him beat on the wall with his stick to shake our picture off the wall.
And a packet of cigarettes: you put one in your mouth and you stood at the
corner of the street and you waited for hours, in vain, for an old lady to scold you for smoking a cigarette, and then with a smirk you ate it.
And then it was breakfast under the balloons."
Were there Uncles like in our house?"
There are always Uncles at Christmas.
The same Uncles.
And on Christmas mornings, with dog-disturbing whistle and sugar fags,
I would scour the swathed town for the news of the little world,
and find always a dead bird by the Post Office or the white deserted swings;
perhaps a robin, all but one of his fires out.
Men and women wading, scooping back from chapel, with taproom noses and
wind-bussed cheeks, all albinos, huddled their stiff black jarring feathers
against the irreligious snow.
Mistletoe hung from the gas brackets in all the front parlors; there was sherry
and walnuts and bottled beer and crackers by the dessertspoons; and cats in their fur-abouts watched the fires; and the high-heaped fire spat,
all ready for the chestnuts and the mulling pokers.
Some few large men sat in the front parlors, without their collars,
Uncles almost certainly, trying their new cigars, holding them out judiciously
at arms' length, returning them to their mouths, coughing, then holding them
out again as though waiting for the explosion; and some few small aunts,
not wanted in the kitchen, nor anywhere else for that matter, sat on the very
edges of their chairs, poised and brittle, afraid to break, like faded cups and
saucers."
Not many those mornings trod the piling streets: an old man always,
fawn-bowlered, yellow-gloved and, at this time of year, with spats of snow,
would take his constitutional to the white bowling green and back,
as he would take it wet or fire on Christmas Day or Doomsday; sometimes two
hale young men, with big pipes blazing, no overcoats and wind blown scarfs,
would trudge, unspeaking, down to the forlorn sea, to work up an appetite,
to blow away the fumes, who knows, to walk into the waves until nothing of them was left but the two curling smoke clouds of their inextinguishable briars.
Then I would be slap-dashing home, the gravy smell of the dinners of others,
the bird smell, the brandy, the pudding and mince, coiling up to my nostrils,
when out of a snow-clogged side lane would come a boy the spit of myself,
with a pink-tipped cigarette and the violet past of a black eye,
cocky as a bullfinch, leering all to himself.
I hated him on sight and sound, and would be about to put my dog whistle to my lips and blow him off the face of Christmas when suddenly he, with a violet
wink, put his whistle to his lips and blew so stridently, so high,
so exquisitely loud, that gobbling faces, their cheek bulged with goose,
would press against their tinsled windows, the whole length of the white
echoing street.
For dinner we had turkey and blazing pudding, and after dinner the Uncles sat
in front of the fire, loosened all buttons, put their large moist hands over
their watch chains, groaned a little and slept.
Mothers, aunts and sisters scuttled to and fro, bearing tureens.
Aunt Bessie, who had already been frightened, twice, by a clock-work mouse,
whimpered at the sideboard and had some elderberry wine.
The dog was sick.
Auntie Dosie had to have three aspirins, but Auntie Hannah, who liked port,
stood in the middle of the snowbound back yard, singing like a big-bosomed
thrush.
I would blow up balloons to see how big they would blow up to; and,
then when they burst, which they all did, the Uncles jumped and rumbled.
In the rich and heavy afternoon, the Uncles breathing like dolphins and the
snow descending, I would sit among festoons and Chinese lanterns and nibble
dates and try to make a model man-o'-war, following the Instructions for Little
Engineers, and produce what might be mistaken for a sea-going tramcar.
Or I would go out, my bright new boots squeaking, into the white world,
on to the seaward hill, to call on Jim and Dan and Jack and to pad through the
still streets, leaving huge deep footprints on the hidden pavements.
I bet people will think there’ve been hippos."
What would you do if you saw a hippo coming down our street?"
I’d go like this, bang!
I’d throw him over the railings and roll him down the hill and then I’d tickle
him under the ear and he’d wag his tail."
What would you do if you saw two hippos?"
Iron-flanked and bellowing he-hippos clanked and battered through the scudding
snow towards us as we passed Mr.
Daniel’s house.
Let’s post Mr.
Daniel a snowball through his letter box."
Let’s write things in the snow."
Let’s write, '
Mr.
Daniel looks like a spaniel' all over his lawn."
Or we walked on the white shore. «Can the fishes see it’s snowing?»
The silent one-clouded heavens drifted on to the sea.
Now we were snow-blind travelers lost on the north hills, and vast dewlapped
dogs, with flasks round their necks, ambled and shambled up to us, baying «Excelsior.» We returned home through the poor streets where only a few children
fumbled with bare red fingers in the wheel-rutted snow and cat-called after us,
their voices fading away, as we trudged uphill, into the cries of the dock
birds and the hooting of ships out in the whirling bay.
And then, at tea the recovered Uncles would be jolly; and the ice cake loomed
in the center of the table like a marble grave.
Auntie Hannah laced her tea with rum, because it was only once a year.
Bring out the tall tales now that we told by the fire as the gaslight bubbled
like a diver.
Ghosts whooed like owls in the long nights when I dared not look over my shoulder; animals lurked in the cubbyhole under the stairs where the gas meter
ticked.
And I remember that we went singing carols once, when there wasn’t the shaving
of a moon to light the flying streets.
At the end of a long road was a drive that led to a large house,
and we stumbled up the darkness of the drive that night, each one of us afraid,
each one holding a stone in his hand in case, and all of us too brave to say a word.
The wind through the trees made noises as of old and unpleasant and maybe
webfooted men wheezing in caves.
We reached the black bulk of the house.
What shall we give them?
Hark the Herald?"
No," Jack said, «Good King Wencelas.
I’ll count three.»
One, two, three, and we began to sing, our voices high and seemingly distant in the snow-felted darkness round the house that was occupied by nobody we knew.
We stood close together, near the dark door.
Good King Wencelas looked out
On the Feast of Stephen…
And then a small, dry voice, like the voice of someone who has not spoken for a long time, joined our singing: a small, dry, eggshell voice from the other side
of the door: a small, dry voice through the keyhole.
And when we stopped running we were outside our house; the front room was
lovely; balloons floated under the hot-water-bottle-gulping gas;
everything was good again and shone over the town.
Perhaps it was a ghost," Jim said.
Perhaps it was trolls," Dan said, who was always reading.
Let’s go in and see if there’s any jelly left," Jack said.
And we did that.
Always on Christmas night there was music.
An uncle played the fiddle, a cousin sang «Cherry Ripe,» and another uncle sang «Drake's Drum.» It was very warm in the little house.
Auntie Hannah, who had got on to the parsnip wine, sang a song about Bleeding
Hearts and Death, and then another in which she said her heart was like a Bird’s Nest; and then everybody laughed again; and then I went to bed.
Looking through my bedroom window, out into the moonlight and the unending
smoke-colored snow, I could see the lights in the windows of all the other
houses on our hill and hear the music rising from them up the long,
steadily falling night.
I turned the gas down, I got into bed.
I said some words to the close and holy darkness, and then I slept.
Songtekstvertaling
De ene Kerst leek zo veel op de andere, in die jaren rond de zeestad.
hoek nu, uit alle geluid behalve het Verre spreken van de stemmen hoor ik soms een moment voor de slaap, dat ik me nooit kan herinneren of het sneeuwde voor zes dagen en zes nachten toen ik twaalf was, of of of het sneeuwde voor
twaalf dagen en twaalf nachten toen ik zes was.
Alle Kerstmissen rollen naar beneden naar de twee tongen zee, als een koude en
dat was onze straat, en ze stoppen bij de halsoverkop.
de rand van de ijsvrije, visvriezende golven, en ik steek mijn handen in de sneeuw
en breng wat ik kan vinden.
Daar gaat M ' n hand in die wolwitte bal van feestdagen ... rustend aan de rand van de zangzee, en daar komt Mrs.
Prothero en de brandweer.
Het was op de middag van de dag van Kerstavond, en ik was in Mrs.
Prothero ' s tuin, wachtend op katten, met haar zoon Jim.
Het sneeuwde.
Het sneeuwde altijd met Kerstmis.
December, in mijn geheugen, is wit als Lapland, hoewel er geen rendieren.
Maar er waren katten.
Geduldig, koud en harteloos, onze handen gewikkeld in sokken, we wachtten op sneeuwbal
kat.
Strak en zo lang als jaguars en gruwelijk gefluisterd, spugend en snarend,
ze glijden en sidle over de witte achtertuin muren, en de lynx-eyed
hunters, Jim en ik, met bont en mocassined trappers Uit Hudson Bay.,
bij Mumbles Road, zouden onze dodelijke sneeuwballen naar het groen van hun ogen gooien.
De wijze katten zijn nooit verschenen.
We waren zo stil, Eskimo-voetige Arctische schutters in de knalende stilte van de
eeuwige sneeuw-eeuwig, sinds woensdag-dat we Mrs.
Prothero ' s eerste schreeuw uit haar iglo op de bodem van de tuin.
Of, als we het al hoorden, was het voor ons, als de verre uitdaging van onze
vijand en prooi, de poolkat van de buren.
Maar al snel werd de stem luider. "Vuur!"riep Mrs.
Prothero, en ze heeft de dinner-gong verslagen.
En we renden door de tuin, met de sneeuwballen in onze armen, naar het huis;
en rook, inderdaad, stroomde uit de eetkamer, en de gong was
bombilating, en Mrs.
Prothero kondigt de ondergang aan als een stadsomroeper in Pompeii.
Dit was beter dan alle katten in Wales die op een rij op de muur stonden.
We kwamen het huis binnen, vol sneeuwballen, en stopten bij de open deur.
van de rook gevulde kamer.
Misschien was het Mr.
Prothero, die daar altijd sliep na het middagmaal met een krant over zijn
gezicht.
Maar hij stond in het midden van de kamer, en zei: "een fijne kerst!"en smakend naar de rook met een muiltje.
Roep de brandweer, " riep mevrouw.
Prothero als ze de gong verslaat. "Ze zullen hier niet zijn," zei Mr.
Prothero, " het is Kerstmis.»
Er was geen vuur te zien, alleen wolken van rook en Mr.
Prothero stond in het midden van hen, zwaaiend met zijn slipper alsof hij
voeren.
Doe iets, zei hij.
En we gooiden al onze sneeuwballen in de rook.
Prothero rende het huis uit naar de telefooncel.
Laten we ook de politie bellen, zei Jim.
En de ambulance."
En Ernie Jenkins, hij houdt van branden."
Maar we belden alleen de brandweer, en al snel kwam de brandweer en drie
lange mannen met helmen brachten een slang in het huis en Mr.
Prothero kwam net op tijd vrij voor ze hem aan zetten.
Niemand had een luidruchtiger kerstavond kunnen hebben.
En toen de brandweer de slang uitzette en in het water stond,
smoky room, Jim ' s tante, Miss Prothero, kwam naar beneden en keek naar hen.
Jim en ik wachtten heel stilletjes om te horen wat ze tegen hen zou zeggen.
Ze zei altijd het juiste.
Ze keek naar de drie lange brandweermannen in hun stralende helmen, tussen
de rook en sintels en het oplossen van sneeuwballen, en ze zei: "Wil je iets lezen?»
Jaren en jaren geleden, toen ik een jongen was, toen er wolven waren in Wales,
en vogels de kleur van rood flanellen petticoats voorbij de harpvormige
heuvels, toen we zongen en zwelgen de hele nacht en dag in grotten die stonken als
Zondagmiddagen in vochtige boerderijen, en we achtervolgden,
met de kaakbeenderen van deacons, de Engelsen en de beren, voor de auto,
voor het stuur, voor het hertogin-gezicht paard, toen we op de gek en
happy hills bareback, het sneeuwde en het sneeuwde.
Maar hier zegt een kleine jongen: "het sneeuwde vorig jaar ook.
Ik maakte een sneeuwpop en mijn broer sloeg hem neer en ik sloeg mijn broer neer
en toen hebben we thee gedronken.»
Maar dat was niet dezelfde sneeuw, " zeg ik. "Onze sneeuw was niet alleen geschud van witte emmers in de lucht,
het kwam trillend uit de grond en zwom en dreef uit de armen en
handen en lichamen van de bomen; sneeuw groeide ' s nachts op de daken van de huizen
als een puur en grootvader mos, minutieus ivigeerde de muren en vestigde zich op de
postbode, open de poort, als een domme, verdoofde onweersbui van wit,
gescheurde kerstkaarten.»
Waren er toen ook postbodes?"
Met sprinkende ogen en wind-gekerfde neuzen, op uitgespreide, bevroren voeten ze
kroop naar de deuren en wentelde er Mannelijk op.
Maar alles wat de kinderen konden horen was een belletje rinkelen."
Je bedoelt dat de postbode rat-a-tat-tat ging en de deuren gingen?"
Ik bedoel dat de klokken die de kinderen konden horen, in hen zaten."
Ik hoor alleen soms donder, nooit klokken."
Er waren ook kerkklokken."
In hen?"
Nee, nee, nee, in de bat-zwarte, sneeuwwitte belfries, getrokken door bisschoppen en ooievaars.
En zij verkondigden hun verheugende tijdingen over de stad (Mekkah), over het verschrompelde schuim (van de hel).
poeder en ijs heuvels, boven de kaantjes zee.
Het scheen, dat alle kerken vol vreugde onder mijn raam stonden; en de
weathercocks crew voor Kerstmis, op ons hek."
Ga terug naar de postbode."
Ze waren gewoon postbodes, dol op wandelen en honden en Kerstmis en de
sneeuw.
Ze klopten op de deuren met blauwe knokkels.…"
De Onze heeft een zwarte klopper.…"
En toen stonden ze op de witte welkomstmat in de kleine, drijvende stokken en
opgetogen en opgeblazen, geesten aan het maken met hun adem, en jogde van voet tot voet als kleine jongens die uit wilden gaan."
En dan de cadeautjes?"
En dan de cadeautjes, na de kerstdoos.
En de koude postbode, met een roos op zijn knoopneus, tintelde naar beneden
tea-tray-slithered run of the chilly glinting hill.
Hij ging in zijn ijsgebonden laarzen als een man op fishmonger ' s plakken.
Hij zwaaide met zijn tas als een bevroren kameelneuker, dizziily draaide de hoek om op een
voet, en, bij God, Hij was weg."
Ga terug naar de cadeautjes."
Er waren de nuttige geschenken: overspoelende dempers van de oude coach dagen,
en wanten voor reuzenluiaards; zebrascharen van een stof als zijdeachtige gom
dat zou tug-o '- warled kunnen zijn naar de overschoenen; verblindende tam-o ' shanters als
patchwork tea Cozy 's en bunny-suited busbies en Balaclava' s voor slachtoffers van krimpende stammen; van tantes die altijd wol droegen naast de huid daar
je vroeg je af waarom de tantes die hadden.
huid links helemaal; en eens had ik een kleine gehaakte neuszak van een tante nu,
helaas, niet langer hinniken met ons.
En onuitputtelijke boeken waarin kleine jongens, hoewel gewaarschuwd met citaten niet,
schaatste op Giles ' vijver en verdronk en boeken die me alles over de WESP vertelden, behalve waarom."
Ga naar de nutteloze cadeautjes."
Zakken met vochtige en veelkleurige gelei baby ' s en een gevouwen vlag en een valse neus
en de pet van een tramconducteur en een machine die kaartjes heeft geklopt en een belletje heeft laten rinkelen.;
nooit een katapult; ooit, door een fout die niemand kon verklaren,
een kleine bijl, en een celluloid eend, die maakte, toen je het drukte.,
een zeer onducktief geluid, een mewing moo dat een ambitieuze kat zou kunnen maken die
wilde een koe zijn, en een schildersboek waarin ik het gras kon maken.,
de bomen, de zee en de dieren elke kleur die Ik wil, en nog steeds de verblindende
hemelblauwe schapen grazen in het rode veld onder de regenboogsnavel en
erwtengroene vogels.
Hardboileds, toffee, fudge en Allsports, krukken, cracknel, humbugs, gletsjers,
marsepein en butterwelsh voor de Welsh.
En troepen van bright tin soldaten die, als ze niet konden vechten, altijd
uitvoeren.
En slangen-en-gezinnen en gelukkige Ladders.
En eenvoudige Hobbi-Games voor kleine ingenieurs, compleet met instructies.
Makkelijk voor Leonardo.
En een fluitje om de honden te laten blaffen om de Oude man hiernaast wakker te maken
hij sloeg op de muur met zijn stok om onze foto van de muur te schudden.
En een pakje sigaretten: je stopt er een in je mond en je staat aan de
op de hoek van de straat en je wachtte uren, tevergeefs, tot een oude dame je berispte voor het roken van een sigaret, en toen met een grijns At je het op.
En toen was het ontbijt onder de ballonnen."
Waren er Ooms zoals in ons huis?"
Er zijn altijd Ooms met Kerstmis.
Dezelfde Ooms.
En op Kerstochtenden, met hondenstorende fluit en suiker flikkers,
Ik zou de stad uitkammen voor het nieuws van de kleine wereld.,
en vind altijd een dode vogel bij het postkantoor of de witte verlaten schommels;
misschien een roodborstje, op één van zijn branden na.
Mannen en vrouwen die uit de kapel waadden, met tapijtneuzen en
winderige wangen, alle albino ' s, kropen met hun zwarte veren.
tegen de onweerstaanbare sneeuw.
Maretak hing aan de gasbeugels in alle voorkamers; er was sherry.
en walnoten en gebotteld bier en crackers bij de dessertspoons; en katten in hun vacht zagen het vuur; en het hoogopgeleide vuur spuwde,
klaar voor de kastanjes en de mulling pokers.
Een paar grote mannen zaten in de voorkamer, zonder hun halsbanden.,
Ooms proberen hun nieuwe sigaren en houden ze voorzichtig buiten.
op wapenlengte, ze naar hun mond terug brengen, hoesten, en ze dan vasthouden.
weer buiten als wachtend op de explosie, en een paar kleine tantes,
niet gewenst in de keuken, noch ergens anders wat dat betreft, zat op de
de randen van hun stoelen, gepolijst en broos, bang om te breken, zoals vervaagde bekers en
schotel."
Niet veel van die ochtenden trotseerden de opstapelende straten: een oude man altijd,
gefawn-bowlered, yellow-glove and, in this time of year, with spats of snow,
zou zijn grondwet meenemen naar de witte bowling green en terug,
zoals hij het nat of vuur zou nemen op kerstdag of Doemsdag; soms twee
hale jonge mannen, met grote pijpen, geen overjassen en door de wind geblazen Sjaals,
hij zou naar de verloren zee gaan om honger te wekken.,
om de dampen weg te blazen, wie weet, om in de golven te lopen, totdat er niets van hen over was, behalve de twee krullende rookwolken van hun onverbiddelijke brillen.
Dan zou ik MEP-dashing home zijn, de jus geur van de etentjes van anderen,
de vogelgeur, de brandy, de pudding en gehakt, tot aan mijn neusgaten,
als uit een sneeuwversperring een jongen zou komen het spuug van mezelf,
met een roze sigaret en het violette verleden van een blauw oog.,
zo verwaand als een stierenvink, helemaal voor zichzelf lezend.
Ik haatte hem op zicht en geluid, en zou op het punt staan mijn hondenfluit op mijn lippen te zetten en hem van het gezicht van Kerstmis te blazen wanneer hij plotseling, met een viooltje
wink, zet zijn fluit op zijn lippen en blies zo scherp, zo hoog,
zo prachtig luid, die opgeslokte gezichten, hun wang volgepropt met gans,
zou tegen hun blikken vensters drukken, de hele lengte van de witte
echoing street.
Voor het diner hadden we kalkoen en brandende pudding, en na het eten zaten de Ooms
voor het vuur, alle knoppen losgemaakt, hun grote vochtige handen over
hun horlogekettingen, kreunden een beetje en sliepen.
Moeders, tantes en zusters, heen en weer geslingerd met tureens.
Tante Bessie, die al twee keer bang was geweest, door een klok-werkende muis.,
jammerde op het dressoir en dronk wat vlierbessenwijn.
De hond was ziek.
Tante Dosie moest drie aspirines hebben, maar tante Hannah, die hield van port,
stond in het midden van de sneeuw in de achtertuin, zingend als een grote boezem
Lijster.
Ik blies ballonnen op om te zien hoe groot ze zouden worden.,
en toen zij gebarsten waren, wat zij allen gedaan hadden, sprongen de ooms en rommelden.
In de rijke en zware middag, ademen de Ooms als dolfijnen en de
sneeuw die neerdaalde, zat ik tussen festoons en Chinese lantaarns en knabbelde
data en proberen om een model man-o' - oorlog te maken, volgens de instructies voor weinig
Ingenieurs, en produceren wat zou kunnen worden verward met een zee-rijdende tramwagon.
Of ik zou uitgaan, mijn stralende nieuwe laarzen piepen, in de witte wereld,
op naar de seaward hill, om Jim en dan en Jack te roepen en door de
nog steeds straten, grote diepe voetafdrukken achterlatend op de verborgen trottoirs.
Ik wed dat mensen zullen denken dat er nijlpaarden zijn geweest."
Wat zou je doen als je een nijlpaard in onze straat zag komen?"
Ik zou zo gaan, bang!
Ik gooide hem over de reling en rolde hem van de heuvel af en dan kietelde ik
hij onder z 'n oor en hij kwispelde met z' n staart."
Wat zou je doen als je twee nijlpaarden zag?"
Met ijzeren flank en brullende he-nijlpaarden geklopt en geslagen door de scudding
sneeuw naar ons toe als we voorbij Mr.
Daniels huis.
Laten we Mr.
Daniel een sneeuwbal door zijn brievenbus."
Laten we dingen in de sneeuw schrijven."
Laten we schrijven,'
Mr.
Daniel ziet eruit als een spaniël over zijn hele gazon."
Of we liepen op de witte kust. "Kunnen de vissen zien dat het sneeuwt?»
De Stille, een bewolkte hemel dreef naar de zee.
Nu waren we sneeuwblinde reizigers verloren op de noordelijke heuvels, en uitgestrekte ontwolken
honden, met kolven om hun nek, versmolten en naar ons geslingerd, schreeuwend "Excelsior."We keerden terug naar huis door de arme straten waar slechts een paar kinderen
gerommeld met blote rode vingers in de sneeuw en kat geroepen naar ons,
hun stemmen vervagen, terwijl we de heuvel op gingen, in de kreten van de steiger.
vogels en het afzuigen van schepen in de whirling bay.
En dan, bij de thee zouden de gevonden Ooms vrolijk zijn; en de ijstaart
in het midden van de tafel als een marmeren graf.
Tante Hannah deed haar thee met rum, want het was maar één keer per jaar.
Breng de grote verhalen naar buiten nu dat we bij het vuur vertelden toen het gaslicht borrelde
als een duiker.
Geesten tekeer gegaan als Uilen in de lange nachten toen ik durfde niet over mijn schouder te kijken; dieren loerden in de krot onder de trap waar de gasmeter
vinken.
En ik herinner me dat we een keer kerstliedjes gingen zingen, toen er geen scheerbeurt was.
van een maan om de vliegende straten aan te steken.
Aan het eind van een lange weg was een rit die leidde tot een groot huis,
en we struikelden over de duisternis van de drive die nacht, ieder van ons bang,
ieder met een steen in zijn hand voor het geval, en wij allemaal te dapper om een woord te zeggen.
De wind door de bomen maakte geluiden van Oud en onaangenaam en misschien
webfoot mannen die piepen in grotten.
We hebben de zwarte meerderheid van het huis bereikt.
Wat zullen we ze geven?
Hark the Herald?"
Nee, "zei Jack," goede koning Wencelas.
Ik tel er drie.»
Een, twee, drie, en we begonnen te zingen, onze stemmen hoog en schijnbaar ver weg in de sneeuw gevelde duisternis rond het huis dat was bezet door niemand die we kenden.
We stonden dicht bij elkaar, bij de donkere deur.
Goede koning Wencelas keek uit
Op het feest van Stephen…
En dan een kleine, droge stem, zoals de stem van iemand die lang niet gesproken heeft, sloot zich aan bij ons zingen: een kleine, droge, eierschaalstem van de andere kant
van de deur: een kleine, droge stem door het sleutelgat.
En toen we stopten met rennen stonden we voor ons huis; de voorkamer was
mooi, ballonnen die onder het hete-water-fles-gulping gas zweven.;
alles was weer goed en scheen over de stad.
Misschien was het een geest," zei Jim.
Misschien was het trollen, " zei Dan, die altijd aan het lezen was.
Laten we naar binnen gaan en kijken of er nog gelei over is," zei Jack.
En dat hebben we gedaan.
Altijd op kerstavond was er muziek.
Een oom speelde viool, een neef zong Cherry Ripe en een andere oom zong Drake ' s Drum."Het was erg warm in het kleine huis.
Tante Hannah, die bij de pastinaak wijn was, zong een lied over bloeden
Harten en dood, en dan nog een, waarin zij zeide, dat haar hart als een vogelnest was; en toen lachte iedereen weer; en toen ging ik naar bed.
Kijkend door mijn slaapkamerraam, uit het maanlicht en het oneindige
rookkleurige sneeuw, ik zag de lichten in de ramen van alle andere
huizen op onze heuvel en horen de muziek van hen op de lange,
de nacht valt gestaag.
Ik heb het gas zachter gezet, ik ging naar bed.
Ik zei wat woorden tegen de duisternis en toen sliep ik.