Duncan Dhu — La última canción songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La última canción" van Duncan Dhu.
Songteksten
Dicen que los recuerdos envejecen
Con arrugas bellas
Que la nostalgia solo sirve
Para contar estrellas
Que las palabras nunca dichas
Viven su eterna juventud
Las horas arrastraban sus pies
Por esas tardes eternas
Las diosas se elevaban a sus cielos
Mientras cruzaban las piernas
Los tiempos coreaban las estrofas
De nuestra ingratitud
Robábamos luz, de cualquier tormenta
Frente a la plenitud
De universos en venta
Caíamos hondo, moríamos por nada
Desviábamos fondos
De lo que la vida nos daba
Nos rozaban a las cortas de palabras
Querían como flechas
Y el alambre de espino
De las frases hechas
Nos segaban las bombillas medio muertas
Del fondo de los bares
La madrugada presidia
Nuestra colección de ofensas
Y el frio alucinado de la noche
Eera nuestra recompensa
Descubríamos la cara
Manchada de las ciudades
Éramos reyes
Sobre las monturas de oro
De nuestras propias leyes
Lo queríamos todo
Cruzábamos puentes
Atravesábamos las sombras
Dejando cuentas pendientes
Bajo las alfombras
Esta dulce decepción
Esta falta de reflejos
Y esta última canción
Que llega sin dormir
Mirándose en los espejos
Robábamos luz, de cualquier tormenta
Frente a la plenitud
De universos en venta
Y cruzábamos puentes
Atravesábamos las sombras
Dejando cuentas pendientes
Bajo las alfombras
Songtekstvertaling
Ze zeggen dat herinneringen oud worden.
Met prachtige rimpels
Dat nostalgie alleen dient
Om sterren te tellen
Dat de woorden nooit gezegd
Leef hun eeuwige jeugd.
De uren sleepten zijn voeten.
Voor die eeuwige avonden
De godinnen zweven naar hun hemel.
Terwijl ze hun benen kruisten
The times chant the stanzas
Van onze ondankbaarheid.
We hebben licht gestolen uit elke storm.
In het aangezicht van volheid
Van universa te koop
We vielen diep, we stierven voor niets.
We hebben geld omgeleid.
Van wat het leven ons gaf
We werden geschampt door de korte woorden
Ze wilden als pijlen.
En het prikkeldraad
Van de gemaakte zinnen
We zagen de lampen halfdood.
Vanaf de bodem van de staven
The morning presidia
Onze verzameling van overtredingen
En de gehallucineerde kou van de nacht
Eera onze beloning
Laten we het gezicht ontdekken.
Gezien vanuit de steden
We waren koningen.
Over de gouden lijsten
Van onze eigen wetten
We wilden alles.
We zijn bruggen overgestoken.
We liepen door de schaduwen.
Resterende rekeningen
Onder de tapijten
Deze zoete teleurstelling
Dit gebrek aan reflexen
En dit laatste lied
Dat komt zonder slaap
Kijken in de spiegels
We hebben licht gestolen uit elke storm.
In het aangezicht van volheid
Van universa te koop
En we kruisten bruggen.
We liepen door de schaduwen.
Resterende rekeningen
Onder de tapijten