Duncan Dhu — El duelo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El duelo" van Duncan Dhu.
Songteksten
Esta luz blanca del invierno, que calienta el día a día, el hielo eterno,
el infierno, con una tibia calma
Sueños contra el viento, recuerdos medio congelados, dicen que ha caído el
firmamento en un campo abandonado
Pidiendo tiempo muerto, atraviesa el corazón el aliento de lo incierto de una
estrella fugaz
Somos como flores raras sin pétalos al sol y sin las cosa claras solo si lavan
de mas
Adelantando a las tinieblas por las curvas sin señal y faz de cielo,
veo cometas en la niebla, sombras en el suelo
Las calles se estrangulan cuando llegan a ninguna parte, hasta las noches
aúllan al alejarte
Este cambio de sentido, estos balcones que asoman a un tiempo que se ha ido,
este nuevo amanecer
Este canto de sirena, este rumbo desnotado por las luces y las penas,
este desaparecer
Una ruta silenciosa, amos entre las baldosa
Sueños contra el viento, recuerdos medio congelados, dicen que ha caído el
firmamento en un campo abandonado
Tus respuestas se han perdido mis preguntas han descarrilado en un tren hacia
lo conocido desorientado
Songtekstvertaling
Dit witte licht van de winter, dat de dag tot dag verwarmt, het eeuwige ijs,
hell, with a warm calm
Dromen tegen de wind, herinneringen half bevroren, ze zeggen dat de
firmament in een verlaten veld
Vragen om vrije tijd, het hart kruist de adem van de onzekere van een
vallende ster
We zijn als zeldzame bloemen zonder bloemblaadjes in de zon en zonder de heldere dingen alleen als ze wassen
van meer
Voor de duisternis door de bochten zonder signaal en gezicht van de hemel,
Ik zie vliegers in de mist, schaduwen op de grond
De straten worden gewurgd als ze nergens komen, tot de nachten
ze huilen als je wegloopt.
Deze verandering van richting, deze balkons die kijken naar een tijd die voorbij is,
deze nieuwe dageraad
Dit sirenenenlied, deze weg verduisterd door het licht en het verdriet,
dit verdwijnt
Een stille route, meesters tussen de tegels
Dromen tegen de wind, herinneringen half bevroren, ze zeggen dat de
firmament in een verlaten veld
Uw antwoorden zijn verloren mijn vragen zijn ontspoord op een trein naar
de bekende desoriëntatie