Дубовый Гаайъ — Синяя лирика №1 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Синяя лирика №1" van Дубовый Гаайъ.
Songteksten
Я убиваю себя каплями бутылочной мечты
И я наверно умру от алкогольной тоски
Плесень ностальгии сожрёт меня дотла
И во всём этом ты виновата одна
И мне некуда идти, и мне некого любить
И даже нет анаши, чтобы косяк забить
Чтобы треснула душа от печали травы
Чтобы с дымом, наполняющим меня, ушла ты Моё сердце раскололось на тысячи кусков
Они сверкают лужами в трещинах дорог
И ты обходишь их, не вспоминая меня
И в лужи сыпется песок с асфальта серого дня
Мне что-то давит на мозг, и вены просят ножа
И кто-то мне говорит «Она тебе не нужна!»
И я срываю все пробки, я забиваю штакет
И через час забываю, что тебя, со мной нет …
По моему спинному мозгу дрожь бегает, как тля,
А ты так ласково и нежно убиваешь меня
Ты убиваешь меня тем, что ты была, и вдруг нет
Как будто в комнате моей кто-то выключил свет
Я заправляю себе в вену какую-то муть
Я разрушен до конца и я хочу отдохнуть
Hо крутит, словно реверс, память фразу одну
«Девочка моя, я так тебя…»
Songtekstvertaling
Ik pleeg zelfmoord met druppels flessendroom.
En Ik zal waarschijnlijk sterven aan alcoholische verveling.
De schimmel van nostalgie vreet me op tot de grond.
En dit alles is alleen jouw schuld.
En ik kan nergens heen, en ik heb niemand om van te houden
En zelfs er is geen anasha om een joint te scoren
Om de ziel te breken uit het verdriet van het gras
Zodat met de rook die me vult, je weg zult gaan mijn hart zal in duizend stukjes uiteensplijten
Ze sprankelen in plassen in de scheuren van de wegen
En je loopt om hen heen zonder mij te herinneren.
En het zand van het asfalt van de grijze dag valt in Plassen
Er drukt iets op mijn hersenen en mijn aderen vragen om een mes.
En iemand zegt tegen me, " Je hebt het niet nodig!"
En ik breek alle Files, ik klom het hek dicht.
En na een uur vergeet ik dat je niet meer bij me bent. …
Een rilling loopt door mijn ruggenmerg als een bladluis.,
En je doodt me zo zacht en teder.
Je vermoordt me met wat je was, en opeens ben je dat niet meer.
Het was alsof iemand het licht in mijn kamer had uitgedaan.
Ik stop wat dingen in mijn ader.
Ik ben kapot tot het einde en Ik wil rusten
Maar draait, als een omgekeerde, memory frase een
"Mijn meisje, Ik hou zoveel van je…»