Dr Manhattan — Minds Like Ours songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Minds Like Ours" van Dr Manhattan.
Songteksten
It would have been easier to tell me to leave when I sat down.
Giving up love for leisure like losing everything I found.
It feels meaningless to tell me what goes wont come back around.
If you’ve got a home leave right now.
All thanks to the gods for our logic and feeling.
It hurts knowing.
Only minds like ours find our words on the ceiling, but we’re growing.
Sicks of seizable moments passing as I open the door
Letting their steps drift farther from mine.
Their eyes cut deeper every time.
But my courage upon a pedestal shares
Likeliness with miracles.
It’s not the end
It’s just one town.
It’s such a shame.
We had so long.
So grab your friends.
And don’t look down.
Cuz when you look up they’ll be gone.
Screaming at the top of my lungs
But she can’t hear it.
My voice is going.
Swearing we won’t come here again
We’ll come near it, but we’re growing.
Sicks of seizable moments passing as I open the door
Letting their steps drift farther from mine.
Their eyes cut deeper every time.
But my courage upon a pedestal shares
Likeliness with miracles.
It’s not the end
It’s just one town.
It’s such a shame.
We had so long.
So grab your friends.
And don’t look down.
Cuz when you look up they’ll be gone.
It’s not the end
It’s just one town.
It’s such a shame.
We had so long.
So grab your friends.
And don’t look down.
Cuz when you look up they’ll be gone.
Songtekstvertaling
Het was makkelijker geweest om te zeggen dat ik moest vertrekken toen ik ging zitten.
Het opgeven van liefde voor vrije tijd zoals alles verliezen wat ik vond.
Het is zinloos om me te vertellen wat er gebeurt.
Als je nu verlof hebt.
Allemaal dankzij de goden voor onze logica en gevoel.
Het doet pijn om het te weten.
Alleen geesten zoals de Onze vinden onze woorden op het plafond, maar we groeien.
Sicks van seizeerbare momenten die voorbij gaan als ik de deur open doe
Hun stappen verder van de mijne laten afdwalen.
Hun ogen sneden steeds dieper.
Maar mijn moed op een voetstuk deelt
Net zoiets als wonderen.
Het is niet het einde.
Het is maar één stad.
Het is zo jammer.
We hadden zo lang.
Dus pak je vrienden.
En kijk niet naar beneden.
Want als je opkijkt, zijn ze weg.
Schreeuwend uit mijn longen
Maar ze kan het niet horen.
Mijn stem gaat weg.
Zweren dat we hier niet meer komen.
We komen er wel in de buurt, maar we groeien.
Sicks van seizeerbare momenten die voorbij gaan als ik de deur open doe
Hun stappen verder van de mijne laten afdwalen.
Hun ogen sneden steeds dieper.
Maar mijn moed op een voetstuk deelt
Net zoiets als wonderen.
Het is niet het einde.
Het is maar één stad.
Het is zo jammer.
We hadden zo lang.
Dus pak je vrienden.
En kijk niet naar beneden.
Want als je opkijkt, zijn ze weg.
Het is niet het einde.
Het is maar één stad.
Het is zo jammer.
We hadden zo lang.
Dus pak je vrienden.
En kijk niet naar beneden.
Want als je opkijkt, zijn ze weg.