Dougie MacLean — Rite of Passage songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Rite of Passage" van Dougie MacLean.
Songteksten
The Dougie Maclean Collection
Rite Of Passage
Take the young ones to the desert
Teach them how the arrow flies
How to smell the beast upon the wind
And run with mother nature’s loving lies
Show them how to balance what is wrong
And what is right
And make their own directions
Through the longest darkest night
Oh you need that rite of passage
Before you can continue on That brave self understanding
You can lean your dreams upon
You may want for children
You may crave for man and wife
But you need that rite of passage
To the summer of your life
Show the children to the master
Put the tools into their hands
Show them how to work the grain
And how to hold the ever moving sand
Place with them the knowledge of the far
And of the near
And lead them through the waiting storms
That will never ever clear
It’s a sad deluded vision this creature of our time
Its body now is broken
Its smile it rarely has the chance to shine
It stands so high and mighty
With its never ending needs
While somewhere in the beating heart
The earth it vainly pleads
Songtekstvertaling
De Dougie Maclean Collectie
Overgangsrite
Neem de jongeren mee naar de woestijn.
Leer ze hoe de pijl vliegt.
Hoe het beest op de wind te ruiken
En met de liefdevolle leugens van moeder natuur
Laat ze zien hoe je het juiste evenwicht vindt.
En wat goed is
En hun eigen weg gaan
Door de langste donkerste nacht
Je hebt dat overgangsritueel nodig.
Voordat je door kunt gaan met dat dappere zelfbegrip.
Je kunt je dromen gebruiken
Misschien wilt u kinderen
Je kunt verlangen naar man en vrouw
Maar je hebt dat overgangsritueel nodig.
Op de zomer van je leven
Laat de kinderen aan de meester zien.
Leg het gereedschap in hun handen.
Laat ze zien hoe het graan werkt
En hoe het altijd bewegende zand vast te houden
Plaats bij hen de kennis van het hiernamaals.
En van de nabijgebrachten.
En leid ze door de wachtende stormen
Dat zal nooit duidelijk worden.
Het is een treurig visioen dit schepsel van onze tijd
Zijn lichaam is nu gebroken.
Zijn glimlach heeft zelden de kans om te schijnen
Het staat zo hoog en machtig
Met zijn nooit eindigende behoeften
Terwijl ergens in het kloppende hart
De aarde waar zij voor pleit